სამართლისმოყვარე ხელმწიფეს ერთ საწყალ კაცზე ბევრი საჩივარი შემოსდიოდა; დღე ისე არ გავიდოდა, რომ მასზე ერთი საჩივარი მაინც არ შემოსვლოდა

 დიდხანს ითმინა ხელმწიფემ და ბოლოს იფიქრა:   

 ის კაცი, ვიღაცა არის, სწორედ რომ დამნაშავე  ყოფილა, თორემ  ყვეყანა ასე როგორ გადაემტერებოდაო. 

დაიბარა ერთ დღეს მომჩივრებიც და მოპასუხეც. მოიყარეს თავი მომჩივრებმა,სულ ქალებმა. 

და თქვეს:

ჩამოახრჩეთ!ჩამოახრჩეთ!ჩამოახრჩეთ!

ბატონო! მხოლოდ ამ ქალების საჩივარს ნუ დაეყრდნობით, მაგათ გარდა ორმოციოდე ქალი კიდევ არის ჩვენს სოფელში, თუ ისინიც შეგევედრებიან ჩემს ჩამოხრჩობას, მაშინ თანახმა გავხდები,იყოს ნება თქვენი!

ბოლოს მოპასუხე წარსდგა ხელმწიფის წინაშე და მოახსენა:

დაეთანხმა ხელმწიფე, მოაყვანინა ის დანარჩენი ორმოცი ქალიც და დაეკითხა მათაც. იმათ ერთხმად უქეს ხელმწიფეს მოპასუხეს და შეევედრენ მის გადარჩენას.

არ მოკლათ!

არ მოკლათ!

არ მოკლათ!

გაკვირვებულმა ხელმწიფემ უბრძნა მოპასუხეს:

ეს რას ნიშნავს, ამდენი მოსისხარი მტერი გყოლია და ამდენი კი გულითადი მეგობარი?

დიდებულო ხელმწიფევ! ჯერ ის დაათვალიერეთ, თუ იმ ასს ქალში ერთი ლამაზი ერიოს და ამ ორმოცში ერთი შეუხედავი და ისე დამსაჯეთ.

დაათვალიერა ხელმწიფემ და, მარლაც, როგორც იმ ასში ლამაზი ვერ ნახა, ისე იმ ორმოცში არც ერთში შეუხედავი.

ეს რას ნიშნავს?

ჩემო ხემლმწიფევ! არცარაფერი ერთისათვის დამიშავებია და არც არეფერი მეორესთვის გამიკეთებია.

მე ერთი ხელოსანი კაცი ვარ, მესარკე; სარკეებს ვაკეთებ ხოლმე. ლამაზი ჩაიხედავს ლამაზად გამოჩნდება, შეიხედავი კი უშნოდ! მე კი იმიტომ ვაკეთებ, რომ ლამაზმა იქ იკეკლუცოს და  ლამაზად გამოჩნდეს.

მეფეს მოეწონა პასუხი  და გასცა ბრძანება:

ამ დროიდან აღარ დავინახო საჩივრები მესარკეებზე და მწერლებზე