This book was created and published on StoryJumper™

©2014 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Gizon ahaltsu batek oso alaba ederra zuen. 

Edurne Zuri zuen izena, oso zabal zuria 

zuelako.

Edurne Zuriren ama bera jaio zenean hil zen, 

eta Edurne Zurik hamabost urte bete 

zituenean, aita berriro ezkondu zen. 

Amaordea oso emakume harroa zen, 

munduko ederrena zela uste zuen. Egunero, 

aztiak opari emandako ispilu sorginduari 

begiratu, eta galdetzen zion:

    Ispilutxo, nor da erreinuko emakumerik 

ederrena?

-     Zu zara ederrena-   erantzuten zion 

ispiluak. Baina egun batean, ispiluak esan 

zion:

-     Erreinuko ederrena Edurne Zuri da, zu 

baino ederragoa da.

Amorraturik, amaordeak Edurne Zuri 

urruneko baso batera eraman, eta bertan 

hiltzeko agindua eman zion zerbitzari bati.

Hainbat egunez basoan ibili ondoren, iritsi 

beharreko lekura iritsi zirenean, zerbitzariari 

beratu egin zitzaion bihotza:

  - Egin ihes!- esan zion, ez baitzen agindua 

betetzeko gai izan.

Eta basoan sartzen utzi zion. Eguzkia 

ezkutatzen hasi zenean, erreka alboko 

etxetxo batera iritsi zen. Atea jo zuen, baina 

ez zuen inork erantzun, eta nekatuta 

zegoenez, barrura sartu zen. Etxe hartan 

dena zen txikia. Edurne Zurik atseden hartu 

zuen, eta lo gelditu zen.

Etxe hartan ipotx batzuk bizi ziren, eta 

lanetik etorri zirenean, liluratuta gelditu 

ziren lo zegoen neskatxa eder hari begira.

  - Gurekin geldituko da- esan zuen 

zaharrenak.

  - Horrela, konpainia egingo digu

Edurne Zuri esnatu zenean, eta ipotxak ikusi 

zituenean, ametsetan ari zela iruditu 

zitzaion. Baina oso onak zirenez, eta oso 

ondo zaintzen zutenez, haiekin gelditu zen.

Egunek aurrera egin, eta amaordea oso 

zoriontsu zegoen, uste baitzuen bera zela, 

berriro ere, erreinuko emakumerik ederrena. 

Goiz batean, galdetu zion ispiluari:

-     Ispilutxo, nor da erreinuko emakumerik 

ederrena?

-     Edurne Zuri, basoko ipotxekin bizi da, eta 

zu baino ederragoa da- erantzun zion 

ispiluak.

Haserre, arerioa berak akabatuko zuela 

pentsatu zuen. Atso zaharrez mozorrotu, eta 

saski bat hartu zuen, sagar pozoituz beteta. 

Hala, Edurne Zuriren bila joan zen.

  - Oso sagar gozoak   ditut- hasi zen oihuka 

ipotxen etzera iritsi zenean.

 

Edurne Zurik denbora zeraman inorekin hitz 

egin gabe, eta atsorekin hitz egin gabe, eta 

atsorekin hitz egitera irten zen.

-    Nahi al duzu bat? – galdetu zion agureak 

adeitsu, eta ederrena eskaini zion.

Edurne Zurik sagar eder hura ikusi zuenean, 

onartu egin zion.

      Baina hozka egin bezain pronto, lurrera 

erori zen, eta atsoa basoan barrena 

desagertu zen.

Ipotxak etxera itzuli zirenean, Edurne Zuri 

hilda aurkitu zuten. Negar batean aritu ziren 

denak.

Hurrengo egunean, harribitxien haitzulotik 

hurbil, lorezko ohe bat prestatu zioten, 

betiereko atseden har zezan.

Egun batean, printze lirain bat hurbildu zen 

harribitxien haitzulora. Edurne Zuri ikusi 

zuenean, harekin maiteminduta gelditu zen, 

eta haren edertasunarekin liluratuta. Musu 

eman zion, eta halako batean, miraria 

gertatu zen: Edurne Zuri esnatu egin zen. 

Printze Gaztea neskatxaren bihotz onarekin 

liluratuta gelditu zen, eta berarekin 

ezkontzeko eskatu zion. Herrialde hartako 

erregina bihurtu zen, eta oso zoriontsua izan 

zen.

                          AMAIERA