Η πρώτη μας απόπειρα στη δημιουργική γραφή

Γυμνάσιο Αστακού, Τμήμα Α1, Μάρτιος 2016

Θα έφευγα με το βαπόρι από τον Πειραιά. Έτοιμη…ξαφνικά μια φωτογραφία μου θύμισε γαλήνιες εικόνες από τα παιδικά χρόνια. Μέσα μου πάλευε η συγκίνηση με την οργή. Όμως έπρεπε να φύγω για ένα καλύτερο μέλλον. Έφευγα , ξαφνικά όλα χάθηκαν.

Γύρισε ο πατέρας και μας είπε πως σήμερα το πρωί έπρεπε να είμαστε στο λιμάνι. Κοκάλωσα εκείνη την ώρα. Απελπίστηκε η μητέρα όταν άκουσε ότι φεύγουμε από τη Βαγδάτη. Μέσα μου πάλευε η συγκίνηση με την οργή. Αντίο πατρίδα μου.

Το 2005 η Κωνσταντινούπολη ανέλαβε τον τελικό μιας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης. Ένα παιδί θέλησε να βρεθεί εκεί. Η γιαγιά του τού πρόσφερε μια σακουλίτσα λίρες και ένα εισιτήριο για τον αγώνα. Έτσι αντιμετώπισε τους κινδύνους, βλέποντας την ομάδα του να νικά.

Σκεπτόμενη μια εικόνα που έχει αποτυπωθεί στο μυαλό μου. Είναι η εικόνα του αγοριού που φορούσε σκισμένα ρούχα. Μόλις το είδα έχασα το χρώμα μου, ένιωσα ότι σταχτιά  σύννεφα γέμιζαν την καρδιά μου. Τον κοίταξα με μάτια δακρυσμένα, γεμάτα αγάπη.

13.50 τα παιδιά σχολάνε. Εγώ δεν πήγα. Με δάκρυα στα μάτια μου είπαν ότι ο διευθυντής ήταν άρρωστος. Πήγαμε να τον δούμε. Πέρασαν μήνες ώσπου ξαναγύρισε στο σχολείο. Μας είπε ότι είχε μια σοβαρή αρρώστια. Τώρα ήταν καλά. Όλοι ανακουφιστήκαμε.

Το ξυπνητήρι χτυπά ώρα 7.00. Λέω  μέσα μου «ο θεός είναι μεγάλος». Μέσα μου πάλευε η συγκίνηση και η οργή. Να πάω σχολείο ή όχι; Μπάνιο, ρούχα, παπούτσια. Έφτασα στην πόρτα. Το λεωφορείο έρχεται. Ευτυχώς πρόλαβα. ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΟΥ ‘ΡΧΟΜΑΙ.

Είμαι στο σχολείο, κάνουμε μάθημα. Με παίρνει ο ύπνος στο θρανίο. Ξαφνικά ακούω μια φωνή να φωνάζει «Γαντζούδη ξύπνα!”. Πετάγομαι όρθια. H καθηγήτρια μου λέει ότι άμα ξανακοιμηθώ θα πάρω απουσία και θα με πάει αμέσως στο γραφείο του  διευθυντή.

Ξύπνησα. Έφυγα για την Τρίπολη. Στη μέση της διαδρομής έκανα εμετό. Όταν έφτασα πήγα, νοίκιασα ένα σπίτι με την οικογένειά μου. Μετά πήγαμε να φάμε και να δούμε το παλιό σπίτι του μπαμπά μου. Και έπειτα φύγαμε για το χωριό.

Χτύπησε η πόρτα. Πήγα και άνοιξα. Είδα το θείο μου. Είπε να ετοιμαστώ. Έπρεπε να φύγουμε. Πήγα και ετοιμάστηκα, άκουσα το θείο να λέει στον πατέρα μου ότι πρέπει να φύγουμε. Ήρθαν να μας σκοτώσουν οι Γερμανοί αλλά τους σκοτώσαμε.

Το 1990 σηκωθήκαμε και φύγαμε για την μάχη. Ξεκίνησε η μάχη. Σκοτώθηκαν τρείς χιλιάδες δικοί μου. Γίναμε εκατό. Γινόμαστε συμμορία. Κρυφτήκαμε, πήραμε προμήθειες , επιτεθήκαμε, σκοτώσαμε εκατό. Μείναμε πενήντα. Κατακτήσαμε μία περιοχή με πολλά χωριά στη βόρεια 'Ηπειρο. Μας ανατίναξαν, χάσαμε.

Ο ήλιος λάμπει, η μέρα είναι ωραία , τα πουλάκια κελαηδούν και εγώ είμαι στην αυλή του σπιτιού. Φυσάει και είμαι με τις δύο φίλες μου, τη Ζωή και την Έλενα. Κάναμε ποδήλατο και μιλάγαμε. Επίσης πίναμε χυμό βύσσινο, ροδάκινο.

Ήταν πρωί και κοιμόμουν. Άκουσα φωνές, ξύπνησα˙οι φωνές ήταν των δικών μου. Εγώ απελπισμένη έτρεξα να τους προλάβω, δεν τους πρόλαβα. Ξύπνησα το θείο μου και του είπα τι έγινε. Ήταν πολύ αργά. Τους ξαναείδα μετά από τρία χρόνια.

Έφυγα για το μονοπάτι όπου είχαμε συνάντηση με τα παιδιά. Όταν έφτασα τα είδα με ένα χαρτί στο χέρι που οδηγούσε σε μια καταπακτή. Κανένας δεν είχε το θάρρος να μπει και όλοι έφυγαν. Εγώ όμως μπήκα. Βρήκα ένα μπουκάλι.

1981 

Το 1981 έγινε πόλεμος που συγκλόνισε όλη τη χώρα. Σε αυτόν τον πόλεμο έπρεπε να πάρουν μέρος ο πατέρας και ο παππούς μου. Όταν το 'μαθα στεναχωρήθηκα γιατί υπήρχε περίπτωση να μην ξαναέβλεπα τον παππού μου ούτε  τον πατέρα μου.

 

Είναι εννιά η ώρα το βράδυ. Είμαι πάνω στα τείχη. Ξαφνικά βλέπω μια πέτρα με άχυρο που είχε φωτιά. Πάω να δω αν πάθανε κάτι οι  άνθρωποι. Το παιδί είναι τραυματισμένο… φωνάξτε γρήγορα το γιατρό.

-Το παιδί είναι καλά.

-Ευχαριστώ.

 

Οι μαθητές του Α1

Επιμέλεια: Μπούρα Βασιλική, φιλόλογος