1.ერთხელ შემოდგომა მოახლოვდა.მთები შავი ღრუბლით დაიფარა.მიწაზე ასხამდა კოკისპირულ წვიმას.გზები მდინარეებად გადაიქცა,დაბალი ღელეები ტბად.ჩემი პატარა მდინარე მრისხანედ აბურცდა,ჩემს წყნარ ყურეს ვეღარ იცნობდი.მთელი მდინარე  წყნარ ყურეში ერეკებოდა.

ყველა ორაგულები მათშორის მეც ვცდილობდით რომ არ დავშორებულიყავით პატარა წყნარ ყურეს,მაგრამ ტყუილად.ჩვენს პატარა მდინარეში ტალღებს მიჰქონდა შლამი,ქვიშა , ხის ტოტები და ქვები.

სრიალით გავჰევით აღშფოთებულ პატარა მდინარეს და ჩქარა პატარა მდინარიდან დიდ ლიახვში შევცურდით.ლიახვმა გამოგვატარა გორის გვერდით და მდინარე მტკვარში შევცურდით.მაგრამ შემდეგ დაბრუნება აღარ გვინდოდა.

ძლიერ მოგვეწონა მოგზაურობა და სხვადასხვაგვარი სანახავები ; სამშობლო შორს დარჩა ქვეყანა დიდი იყო ქალაქები მოძრაობითა და სიცოცხლით დუღდა.ძალიან მოგვეწონა თბილისის ჟრიამული.

უცებ გაოცებულები გავჩერდით და ვნახეთ რომ წინ მლაშე წყალი იყო.ამ ზღვას კასპიის ზღვა ეწოდება. მე ძალიან შემეშინდა უკან დაბრუნება.ბოლოს გავბედეთ წინ წასვლა და ზღვის ცხოველებზე ნადირობა დავიწყეთ.

ცხოველები გაგვექცეოდნენ ხოლმე ჩვენ კი გამოვუდგებოდით.ასე ცოტ-ცოტა ვეშვეოდით მლაშე წყალს.საჭმელი ძალიან ბევრი ვიპოვეთ ზღვის ქორფა ზღარბი,კიბო და ზღვის ლამაზი ლოკოკინები.

2.კეთილ ცხოვრებაში ვიყავი საჭმელი ბევრი მქონდა. მაგრამ ამან მაინც არ დამავიწყებინა სამშობლო. გამახსენდებოდა ჭიები ტირიფის ფესვების გარშემო და კოღოების გუნდი,რომელიც საღამოობით წყას დაჰბუზოდნენ.მე ყოველდღე მიძლიერდებოდა სამშობლოს ნატვრა. ბოლოს მივუახლოვდი მდინარის შესართავს და იქ შევხვდი ჩემს მეგობრებს რომლებთანაც ერთად მოვედი აქ.

მაშინ ზღვაში აქეთ-იქით გავიფანტეთ ახლა კი ერთად შეგვყარა საერთო სურვილმა.ყველას გვინდოდა სამშობლოში დაბრუნება.ჩვენთვის ძალიან ძნელი იყო სამშობლოში დაბრუნება მლაშ ზღვაში ყოფნის დროს.მერე დამწკრივდით და გავსწიეთ წინ ღონიერები წინ მიდიოდნენ უღონონი კი უკან.

ტყუილად არ არის ნათქვამი ქართული ადნაზა:გაჭირვება მიჩვენე,გაგცევას გიჩვენებო.ჩვენ მოვემზადეთ მაღლა შეხტომისათვის.მოიკაკვეს თავიანთი,ლაპლაპა ტანი,კუდი პირში ჩაიდეს მერე უცებ გაუშვეს,რაც ძალი და ღონე გვქონდა კუდი წყალს გავარტყით და შევხტით,მაღლა ძალიან მაღლა შევხტით,მაგრამ კონი უფრო მაღალი გამოდგა.მალე დავბრუნდით და ხელმეორედ ვისკუპეთ და შევხტით

ბოლოს კონზე გადავფრინდით და ზევით მდინარეში გადავარდნენ.მაგრამ უეცრად შევნიშნეთ რომ დიდ ბადეში გაბმულიყავით,ამ ბადეზე ება პატარა თოკი, რომელიც ზარზე იყო მიბმული გავანძრიეთ თუ არა ბადე, ზარმა რეკვა დაიწყო და მეთევზეებს მახეში მყოფ ორაგულებსმ შეატყობინა.მანამ მეთევზეები ნავებით მოცვივდებოდნენ  ზოგმა ორაგულმა თავს ვუშველეთ,ზოგი კი მეთევზეების მსხვერპლი გახდა.

3.როგორც იქნა ორაგულები დავუბრუნდით სანატრეს სამშობლოს,როცა მივადგით ნაცნობ ნაპირებს დავინახეთ,ტირიფები,თაგვისყურა ყვავილები,და შენიშნეს მდინარის ძირზე უწინდელი და სუფთა ქვები.ტყუილად არ არის ნათქვამი:ჩიტი სადაც გაიზრდება,იმისი სამშობლო ის არისო.დედალი ორაგულები აქამდე ცეცხლისფრად ბზინავდნენ, ახლა კი მათ ოქროსფერი მიეცათ.

მაგრამ ბოლოს ჩვენ შევამჩნიეთ რომ,მდინარე ჩვენთვის ძალიან პატარა იყო და საკმარისს საჭმელს არ გვაძლევდა და გავსწიეთ გზა მეორე გაზაფხულამდე.