Δεν μπορώ να το πιστέψω πως βρέθηκα μέσα στο στοιχιωμένο σπίτι, το σπίτι των φαντασμάτων, των τεράτων πέρα απο κάθε φαντασία! Ένιωθα σαν να με παρακολουθούν, ανατρίχιασα τόσο πολύ που παραλίγο να μου πέσει ο φακός από το αριστερό χέρι. Όλο αυτό άρχισε από ένα χαζοπαίχνιδο που έπαιξα με τους φίλους μου. Ένιωθα  λες και κοιτούσα τον θάνατο πρόσωπο με πρόσωπο. Περπατούσα στον διάδρομο με μόνη σκέψη την βλακεία που έκανα και ήρθα εδώ νυχτιάτικα. Κατέβηκα την σκάλα του υπογείου και δεν το πίστευα! Είδα το φάντασμα ενός κοριτσιού που με κοιτούσε κατάματα!

Κρατούσε ένα κοφτερό μαχαίρι και πλησίαζε απειλητικά λες και ήθελε να με σκοτώσει και οποιονδήποτε τολμήσει να μπει εδώ μέσα! Εγώ ανέβηκα την σκάλα τόσο γρήγορα που σχεδόν έπεσα. Συνέχισα την ανατριχιαστική μου διαδρομή και έφτασα στον πάνω όροφο. Ήταν όλα τόσο ανατριχιαστικά που νόμιζα πως θα έρθει αλλά ποτέ δεν ήρθε. Σκέφτηκα για λίγο αλλά δεν μου έρχονταν τίποτα. Μετά από πάρα πολλές ώρες κατάλαβα επιτέλους τι είχε συμβεί...!

Το κορίτσι είχε καεί μαζί με το σπίτι το 1700 μ.Χ. Καταγόταν από μια πολύ πλούσια οικογένεια.  Αυτό το σπίτι καταστράφηκε όταν έπεσε ένα αεροπλάνο που μετέφερε πολύ έφλεκτα υλικά. ΄΄Όταν το αεροπλάνο έπεσε πάνω στο σπίτι ανατινάχτηκε!

Αμέσως έτρεξα στην βιβλιοθήκη του κτιρίου για να δω αν η ιστορία ήταν αληθινή και πράγματι, ήταν αληθινή. Έπειτα από αυτό προσπαθούσα να σκεφτώ τι θα έκανα για να μην με σκοτώσει.. Το κορίτσι πλησίαζε απειλητικά και δεν ήξερα τι να κάνω. Αποφάσισα να το πολεμήσω και έτσι πήρα δυο πυρσούς και έπιασα δουλειά.

Άρχισα να τρέχω προς το μέρος της και εκείνη έκανε το ίδιο.Πέταξα την βενζίνη και τους αναμένους πυρσούς που είχα μαζέψει, πήδηξα από το κοντινότερο παράθυρο και ύστερα από 5 δευτερόλεπτα έγινε μια τόσο μεγάλη έκρηξη που καταστράφηκε το κτίριο. Ήμουν χαρούμενος με τον άθλο που είχα κάνει αλλά έπρεπε να φύγω πριν με σκοτώσουν οι γείτονες.

Όταν γύρισα στο σπίτι μου έπεσα για ύπνο αλλά είδα έναν εφιάλτη που ήταν πολύ αληθινός. Δεν θυμάμαι όμως σχεδόν τίποτα, οπότε ας το ξεχάσω.

Ήταν το κορίτσι που είχα δει στο σπίτι και με δολοφονούσε με το ίδιο μαχαίρι. Εγώ πάλευα να φύγω, αλλά δεν τα κατάφερα. Με τραυμάτισε σοβαρά αλλά κάποια στιγμή όταν έφυγε ξέφυγα κι εγώ και προετοιμάστηκα για την μάχη της ζωής μου. Πάλεψα σκληρά με το κορίτσι, αλλά δεν ηταν εύκολο να την σκοτώσω, οπότε, έβγαλα το βιβλίο εξορκισμού απο την τσάντα μου, διάβασα δυνατά ένα ξόρκι και αυτή εξαφανίστηκε.

Έτσι, πήρα ένα πολύτιμο μάθημα: να μην παίζω θάρρος ή αλήθεια με "παλιόπαιδα"  που νόμιζα  πως ήταν φίλοι μου. Τσεκάρετε κι εσείς τους φίλους σας. Οπότε, έφυγα απο εκεί και τότε ξύπνησα. Ήταν πρωί και αυτό ήταν φοβερό. Από εκείνη την ημέρα και μετά, πάντα χαιρόμουν την κάθε στιγμή που περνούσε.