Η ιστορία μας ξεκίνησε από τον πίνακα του Kandinsky ¨"Μαλακό-Σκληρό" και δημιουργήθηκε από εμάς τα παιδιά. Στον πίνακά του είδαμε ένα μεγάλο μάτι, ένα στόχο για βελάκια αλλά και τον Πύργο του Άιφελ. Είδαμε καράβια με πολύχρωμα πανιά να ταξιδεύουν σε θάλασσες και στεριές, χρωματιστά μπαλόνια σε σχήμα τριγώνου και κύκλου να κρέμονται από κατάρτια και ανθρώπους με μαύρα μουστάκια αλλά  και πλατιά χαμόγελα. 

        Είδαμε και τα τρία μαύρα μικρά τριγωνάκια. Ήταν ένα δεντράκι χωρίς φύλλα!          

             Και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μας.....

 στόχος

 καραβάκι

 πολύχρωμα 

                  πανιά

δέντρο

 χωρίς 

φύλλα

μάτι

         μουστάκια

πολύχρωμες κορδέλες

μπαλόνια 

 χαμόγελα

    Μια φορά και χίλιους καιρούς....

στο δάσος του Υμηττού στο Χολαργό, ζούσε ένα δεντράκι που ήταν πολύ στεναχωρημένο. 

Έκλαιγε καθημερινά, επειδή δεν είχε καθόλου φύλλα..... αλλά και φίλους.

το ρώτησε ένα καραβάκι που ήρθε κοντά του.

"Γιατί κλαις μικρό μου δεντράκι;

Γιατί είσαι  τόσο στεναχωρημένο;"

"Νιώθω τόσο  μόνος !!!

Οι φίλοι μου τα δέντρα κάηκαν όλα σε μια πυρκαγιά....¨"

"Μη στεναχωριέσαι.

 Θα δω πώς μπορώ  να σε βοηθήσω" !!! 

          του είπε τότε το καραβάκι....

...και άρχισε να σκέφτεται τρόπους, για να κάνει το δεντράκι να μη στεναχωριέται άλλο πια.

Το καραβάκι αποφάσισε αμέσως,  να ζητήσει βοήθεια από τους φίλους του στην Κύθνο.

Ξεκίνησε  λοιπόν, το μακρινό ταξίδι του.

Ο πρώτος φίλος που συνάντησε το καραβάκι,

ήταν ο Πύργος του Άιφελ.  

"Πώς μπορώ να σε βοηθήσω μικρό μου καραβάκι"; 

¨" Άιφελ, χρειάζομαι τη βοήθειά σου" !!!

          τον ρώτησε ο Άιφελ 

απάντησε ο Άιφελ.

"Θα ήθελα να κάνω το μικρό δεντράκι χαρούμενο" !

" Πόσο θα ήθελα να σε βοηθήσω φίλε μου καραβάκι! Δεν μπορώ όμως καθόλου να κουνηθώ από τη θέση μου..."

Ο Πύργος τότε, τεντώνοντας τον ψηλό του λαιμό  κοίταξε  πάνω από τη θάλασσα της Κύθνου και είδε, πως το δεντράκι στο Χολαργό έκλαιγε, δυστυχώς,  ακόμη.

Το καραβάκι, επειδή ο 'Αιφελ δεν μπόρεσε να το βοηθήσει πολύ, φώναξε ξαφνικά...

"Τα  π α ι δ ι ά!!!!

Αυτά έχουν πάντα καλές ιδέες και θα μπορέσουν να με βοηθήσουν να κάνουμε μαζί το μικρό δεντράκι να μη στεναχωριέται άλλο πια" !!!!

    Τα παιδιά της Κύθνου, ο Κώστας, η Ιφιγένεια, η Λυδία, ο Σταύρος, και ο Αναστάσης, ενθουσιάστηκαν με την ιδέα που είχε το μικρό καραβάκι και αποφάσισαν να συνεργαστούν.         

    Παίρνοντας μαζί τους ποτιστήρια, φτυάρια, μπόλικο χώμα, λίπασμα και πολλά δέντρα για να φυτέψουν, ξεκίνησαν να επισκεφθούν το δεντράκι...

...και ταξιδεύοντας στη θάλασσα, αφήνοντας πίσω τους την Κύθνο,  τα παιδιά έφτασαν στο Χολαργό, βρήκαν το μικρό δεντράκι και αποφάσισαν να το κάνουν  χαρούμενο. 

Τα παιδιά, άρχισαν να φυτεύουν πολλά δένδρα και λουλούδια.  

Με τα σκαλιστήρια τους ξεκίνησαν να σκάβουν, έβαλαν καινούριο χώμα και στο τέλος με τα ποτιστήρια τους πότισαν με μπόλικο νερό τα νέα τους φυτά. 

Ένιωσαν  πολύ περήφανα  που έκαναν

           δ ε ν τ ρ ο φ ύ τ ε  υ σ η!

Έφτιαξαν και φωλιές για να έρθουν κοντά τους και οι φίλοι των δέντρων, τα πουλιά.

Έγραψαν και  ταμπέλες με κανόνες για την προστασία των δέντρων.

Μην καίτε τα δάση!

Κάνετε ανακύκλωση χαρτιού!

Μην  πετάτε 

σκουπίδια!

Τα παιδιά, αφού έφτιαξαν τις ταμπέλες, τις κρέμασαν στα δέντρα. Με χρωματιστές κορδέλες έφτιαξαν πολύχρωμες "ασπίδες," για την προστασία των δένδρων.

Όλη η ομάδα αποφάσισε, πως θα ήταν καλή ιδέα να φροντίζουν τα δέντρα και να τα ποτίζουν καθημερινά για να μεγαλώσουν γρήγορα! 

Επίσης, τα παιδιά έφτιαξαν και χρυσές κορώνες για κάθε δέντρο.  Ήθελαν να λάμπουν από μακριά, ώστε όλος ο κόσμος να τα προσέχει περισσότερο. 

Ένα από τα νέα δέντρα που ήταν από την Αγγλία, συμπάθησε το χαρούμενο πια δεντράκι και το αγάπησε πολύ.  

Γρήγορα παντρεύτηκαν και έκαναν ένα μωρό.

Οι μέρες περνούσαν, το μωρό δεντράκι μεγάλωνε και έπρεπε να βαφτιστεί. 

Τα παιδιά κρέμασαν στα κλαδιά του πολύχρωμα μπαλόνια σε σχήμα τριγώνου και κύκλου και το βάφτισαν.

Το ονόμασαν Άρτεμη σαν τη βασίλισσα των δασών αλλά και Προστάτιδα, αφού όλα τα παιδιά έδωσαν υπόσχεση  εκείνη την ημέρα να προστατεύουν τα δέντρα  και το περιβάλλον. 

Το μωρό δέντρο μεγάλωνε και ήταν χαρούμενο μαζί με τους γονείς του. 

Ώσπου, μια μέρα στο μικρό δάσος εμφανίστηκε ένας ξυλοκόπος. 

Με το τσεκούρι του πήγε  να κόψει το μωρό δέντρο γιατί ήθελε να φτιάξει χαρτί. 

" Απαγορεύεται να      κόβεις τα  δέντρα" !!!

του φώναξε  δυνατά ο Σταύρος.

"Τα δέντρα μας   δίνουν οξυγόνο!"

"Σταμάτα"!!!

του φώναξε αγριεμένη 

        η Ιφιγένεια.

 ακούστηκε  δυνατά η    φωνή του Αναστάση.

     "Στα δέντρα πρέπει να       δίνουμε όλοι   αγάπη και φροντίδα."  

είπαν με δυνατή φωνή η Λυδία και ο Σταύρος και έτρεξαν γρήγορα κοντά στον ξυλοκόπο.

Ο Ξυλοκόπος, σταμάτησε και άκουσε προσεκτικά τις συμβουλές των παιδιών. 

Έγινε φίλος με τα παιδιά  και αποφάσισε να γίνει φύλακας και φρουρός του δάσους. 

Κοντά στα παιδιά έμαθε πόσο σημαντικό είναι όλοι να φροντίζουμε το περιβάλλον. 

Τα παιδιά με τις ιδέες τους κατάφεραν το μικρό δεντράκι στο Χολαργό ν' αποκτήσει και πάλι πολλούς νέους φίλους και να είναι πραγματικά χαρούμενο.

Στο τέλος, όλα τα παιδιά μαζί με τον Ξυλοκόπο, αποφάσισαν να κάνουν μια μεγάλη γιορτή. Χόρευαν γύρω από τα δέντρα, τραγουδούσαν  και  πετούσαν μπαλόνια. 

Όλοι ήταν πολλοί χαρούμενοι που τα είχαν καταφέρει μαζί σαν  ομάδα.

"Κάποια όνειρα γίνονται         πραγματικότητα!"

...φώναξε χαρούμενο πια το δεντράκι που ήταν καταπράσσινο πια με   λουλούδια πολλά αλλά και πολλούς νέους φίλους.

 "Σας ευχαριστώ, παιδιά 

για τη βοήθειά σας!!!

Χωρίς εσάς δεν θα τα είχα καταφέρει. Είμαι το πιο χαρούμενο δέντρο σε όλο το δάσος και σε όλο τον πλανήτη" !!!

Η συγγραφική μας ομάδα!