1. Αλέξανδρος Κοντούλης      11. Πάρης Βογιατζιδάκης

2. Γιάννης Γαβιώτης                 12. Ηλίας Κασιώτης 

3. Γιάννης Ρενιέρης                  13. Χρήστος Χασανδρινός

4. Μαργαρίτα Ηπιώτη              14. Νομικού Βικτώρια

5. Κων/νος Τριανταφυλλόπουλος              

6. Μαρουσώ Ζαρμπώνη

7. Μαρίλια Νομικού

8. Μιχαηλία Τριανταφύλλου

9. Μελίνα Δαγρετζάκη

10. Παύλός Καλογεράκης

Το Δάσος Με Τα Χρώματα

Το δάσος με τα χρώματα θα βρω το μαγικό 

και πίσω από το κόκκινο θα τρέξω να κρυφτώ.

Και σαν αστέρι κίτρινο θα σου φανερωθώ

και πάλι με το βυσσινί ζεστά θα σκεπαστώ.

Θα ρθει και το πορτοκαλί για να με γαργαλήσει

κι από το πράσινο το μπλε θα βγει να μου μιλήσει…

Ένα τραγούδι από το cd "Τραγουδώ και παίζω" του Ανδρέα Χαραλάμπους. Καθηγητής μουσικής στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και ως λέκτορας Μουσικοπαιδαγωγικών στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Τμήμα Νηπιαγωγών.

Εμπνευσμένο από το τραγούδι

Μια φορά κι έναν καιρό σ ένα σπίτι χρωματιστό, ζούσαν δύο αδελφάκια. Ένα αγοράκι που το ονόμαζαν Ιόλαο κι ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Κασσιανή.

Στα δύο αδελφάκια άρεσε πολύ να παίζουν στον κήπο του σπιτιού τους.

Μια μέρα συνέβη κάτι μαγικό. Έτσι όπως είχαν ξαπλώσει στο κορμό ενός δέντρου, μια πολύχρωμη δίνη τα ρούφηξε.

Τα παιδιά ξαφνικά μεταφέρθηκαν σε ένα κόσμο μαγικό. «Στο δάσος των χρωμάτων».

Εκεί υπήρχαν πολλά δέντρα, το κάθε δέντρο είχε διαφορετικό χρώμα. Τρομαγμένα τα παιδιά έτρεξαν να κρυφτούν πίσω από το κόκκινο δέντρο.

Τότε εμφανίστηκε το κίτρινο αστέρι και είπε στα παιδιά να μην φοβούνται. Μπορούν να παίξουν όσο θέλουν σε αυτό το μαγικό μέρος και να διασκεδάσουν.

Τα παιδιά έπαιξαν τόσο πολύ και όταν ένιωσαν κουρασμένα ξάπλωσαν να ξεκουραστούν. Το βυσσινί με τα φύλλα του έφτιαξε μια κουβέρτα και τα σκέπασε. Όταν ήρθε η ώρα να ξυπνήσουν το πορτοκαλί με τη σειρά του τα γαργάλησε.  

Ξύπνησαν τα παιδιά. Από το πράσινο δέντρο βγήκε το μπλε χρώμα και τους είπε πως ήρθε η ώρα να γυρίσουν πίσω στο σπίτι τους.

Τα παιδιά αποχαιρέτησαν τα δέντρα και ευχαρίστησαν όλα τα πολύχρωμα ζώα και πλάσματα που γνώρισαν εκεί.

Με την ίδια πολύχρωμη δίνη επέστρεψαν στο σπίτι τους. Ήταν σαν όνειρο……

Κάθε φορά που ήθελαν να ταξιδέψουν στο δάσος των χρωμάτων πήγαιναν στον κορμό του δέντρου και η πολύχρωμη δίνη τα μετέφερε…… Το παιχνίδι και η διασκέδαση δεν είχαν σταματημό!