Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στα δάση της Αφρικής μια καμηλοπάρδαλη που είχε πολύ ψηλό λαιμό και όλοι οι συμμαθητές της την κορόιδευαν.

«Είσαι ψηλή και άχαρη!!» της έλεγε με κακία η ζέβρα.

«Πραγματικά είσαι σαν κολώνα της ΔΕΗ Χα! Χα! Χα! », συμπλήρωνε με καμάρι η αντιλόπη.

Η καημένη η καμηλοπάρδαλη , ήταν πολύ στεναχωρημένη, γι’ αυτό προσπαθούσε να κρυφτεί ανάμεσα στα δέντρα της σαβάνας. Μάταια όμως! Ο ψηλός λαιμός της δύσκολα μπορούσε να καλυφτεί και ξεχώριζε από μακριά.

Δε θα προχωρήσετε βήμα. Φύγετε από δω! 

Άφησε μας να πάμε στο σχολείο καλέ μας γίγαντα !

Θα αστειεύεσαι βέβαια! Έλα να παλέψουμε κι αν με νικήσεις, τότε και μόνο τότε θα περάσεις

Ο γίγαντας ενθουσιάστηκε και άρπαξε την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε. Τότε η καμηλοπάρδαλη τον σήκωσε πολύ ψηλά και, με μια κίνηση τον προσγείωσε πάνω σε ένα πανύψηλο δέντρο.

«Μείνε εκεί για πάντα να απολαμβάνεις τη θέα που τόσο λαχταρούσες. Καλά να πάθεις αφού ήθελες να κλείνεις τον δρόμο και να τρομάζεις τους φίλους μου!» του φώναξε καθώς απομακρυνόταν.

Καλά να πάθεις!

Τα ζώα έμειναν να κοιτούν με ανοιχτό το στόμα καθώς δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως η καμηλοπάρδαλη που τόσον καιρό κορόιδευαν, κατάφερε να γλυτώσει από τα χέρια του επικίνδυνου γίγαντα. Από τότε έγιναν οι καλύτεροι φίλοι. Μα θαρρώ πως ξέχασα να σας πω το κυριότερο..

Τα ζώα σταμάτησαν να την κοροϊδεύουν, αφού κατάλαβαν την αξία της. 

Έτσι έζησαν αυτά καλά κι εμείς καλύτερα...