Μια φορά κι ένα καιρό ήταν  μια αλεπού και ένα μυρμήγκι που ζούσαν μαζί μέσα στο δάσος λίγο πιο πέρα από ένα σπιτάκι. 

Στο σπιτάκι ζούσαν μια γιαγιά και ένας πάππους. 

Η γιαγιά έφτιαχνε κάθε μέρα μια μηλόπιτα. 

H αλεπού και το μυρμήγκι  πηγαίναν κάθε μέρα έξω από το σπίτι  και η αλεπού έλεγε στο μυρμήγκι  «Είσαι καλό και δυνατό! Οπότε, πάνε να πάρεις μηλόπιτα να  φάμε..»

Το μυρμήγκι χώθηκε μέσα στο σπίτι, ανέβηκε στο τραπέζι, κάθισε μπροστά από το ταψί με την μηλόπιτα και είπε «Είμαι το πιο  θαυμαστό μυρμήγκι του κόσμου  θα τα καταφέρω όπως πάντα!»  

Όμως, η γιαγιά  αυτή τη φορά έκοψε τα κομμάτια. Το μυρμήγκι το είδε και σκέφτηκε ότι η αλεπού θα στεναχωρηθεί γιατί πεινούσε πολύ. Το μυρμήγκι πήρε ένα κομμάτι και το πήγε στην αλεπού. 

Η αλεπού χάρηκε! Το μυρμήγκι πήρε μια σταφίδα και την πήγε στις φίλες του. Την έφαγαν όλοι μαζί.

Από την άλλη η αλεπού έφαγε όλο το υπόλοιπο κομμάτι μόνη της. 

Την άλλη μέρα, η γιαγιά δυστυχώς πέθανε!

Ο παππούς έμεινε μόνος και η αλεπού και το μυρμήγκι δεν έτρωγαν πλέον μηλόπιτα, επειδή ο παππούς δε ήξερε να τη φτιάχνει. Οπότε, έτρωγε αυγά από μια κότα που είχε στην αυλή. 

Η αλεπού πήγε μια μέρα χωρίς το μυρμήγκι στην αυλή κι έφαγε την κότα...

Την εποχή αυτή οι αλεπούδες αλλάζουν τρίχωμα και η δικιά μας άφησε παντού  τρίχες.

Όπου κυνηγούσε η αλεπού την κότα, τρίχες παντού!!!!!  

Ο παππούς την κατάλαβε κι έβαλε δίχτυα στο δάσος για να την πιάσει. 

Κάποια στιγμή την έπιασε. Το μυρμήγκι την άκουσε και έσπευσε να την βοηθήσει.

Τα μυρμήγκια τσίμπησαν τον παππού...

Ο παππούς άφησε ελεύθερη την αλεπού γιατί τη λυπήθηκε...