Είμαι ο Ασμάρ. Είμαι 11 ετών και κατάγομαι από τη Συρία, που είναι μια μεγάλη χώρα. Πηγαίνω σε ένα μεγάλο σχολείο με αρκετά παιδιά. Η τάξη μου είναι κι αυτή μεγάλη με 25 παιδιά.

Μια μέρα οι συμμαθητές μου κι εγώ βγήκαμε για διάλειμμα και αρχίσαμε να παίζουμε. Ξαφνικά ακούσαμε έναν βομβαρδισμό. Φοβηθήκαμε όλοι πάρα πολύ.Οι δασκάλες μας, μας είπαν να μπούμε γρήγορα μέσα. Όλοι τρέξαμε αμέσως για να σωθούμε. 

Το σχολείο μας άρχισε να καταστρέφεται. Έπεφταν οι τοίχοι. Ένας τοίχος έπεσε πάνω σε έναν συμμαθητή μου και εκείνος τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι. Όλοι τρομάξαμε πολύ. Η δασκάλα μας φοβήθηκε πολύ και αυτή.

Την επόμενη μέρα είδαμε το σχολείο μας κατεστραμμένο.Τα σπίτια , τα κτήρια , τα μαγαζιά , οι περιουσίες. Όλα είχαν καταστραφεί , πείνα φτώχεια, δίψα είχαν αρχίσει να επικρατούν και αυτά .Όλοι είχαμε μια άσχημη ζωή. Τότε , οι γονείς μου αποφάσισαν να φύγουμε από τη Συρία . 

Την επόμενη ημέρα πήραμε δυο βαλίτσες με ρούχα και ανεβήκαμε σε μια βάρκα με πολλούς ακόμη ανθρώπους . Μετά από μια εβδομάδα ταξίδι φτάσαμε σε ένα νησί της Ελλάδας .Εκεί μας οδήγησαν σε ένα μέρος έξω από το νησί,που υπήρχαν πολλές σκηνές με ανθρώπους.

Μπήκαμε σε μία σκηνή και κάτσαμε εκεί για αρκετές ώρες .Αργότερα μας έφεραν φαγητό και νερό.Οι άνθρωποι εκεί δεν μας ήθελαν ,διότι είχαμε μαζευτεί πολλοί από την Συρία και άλλες χώρες.Μας αντιπαθούσαν και μας μισούσαν.

      Στην αρχή η Συρία ήταν μια κανονική χώρα με σχολεία, σπίτια  και ειρήνη. Ήταν μια δυνατή χώρα με 25.000.000 πληθυσμό. Όλοι ήταν ευτυχισμένοι μέχρι τον πόλεμο.

 O εμφύλιος πόλεμος  κατέστρεψε τη χώρα και τους ανθρώπους. Η χώρα χωρίστηκε στα τρία. Στους υποστηρικτές του προέδρου, τους εχθρούς του προέδρου και τους Ταλιμπάν.