Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα λιβάδι πολύ μεγάλο και γεμάτο κόκκινα τριαντάφυλλα.

Κάθε μέρα έπαιζαν, μιλούσαν, γελούσαν αλλά ένα τριαντάφυλλο μπλε από τα πιο σπάνια ούτε που του χαμογελούσαν.

Το κορόιδευαν και του έλεγαν: -Εσύ δεν είσαι σαν και εμάς, έχεις διαφορετικό χρώμα.

Αλλά αυτό στεναχωριόταν και έκλαιγε κρυφά. Δεν του άρεσε να είναι μόνο του.  

Tην επόμενη μέρα συνέχιζαν να παίζουν, να γελάνε αλλά αυτό να μην το χαμογελάνε.

Πέρασαν αρκετές ημέρες και γινόταν κάθε φορά το ίδιο αλλά τίποτα δεν άλλαζε. 

Ώσπου μια μέρα πέρασε ένα κοριτσάκι και είπε :

-Πω, πω τι ωραίο και σπάνιο λουλούδι είναι αυτό; 

Τα υπόλοιπα λουλούδια ήθελαν να αλλάξουν χρώμα να γίνουν μπλε και σπάνια όπως και αυτό.

Μόλις άκουσαν αυτό που είπε το κοριτσάκι τότε αποφάσισαν να του ζητήσουν συγνώμη και να γίνουν φίλοι.

Τότε κατάλαβαν ότι όσο διαφορετικός είναι κάποιος τόσο πιο σπάνιος και ξεχωριστός είναι.