Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σκυλάκι που γεννήθηκε χωρίς ουρά. Το σκυλάκι αυτό το έλεγαν Μπάξτερ. Ο Μπάξτερ ζούσε μαζί με την μαμά του σε ένα στενό, στην πόλη.

Με τον καιρό, ο Μπάξτερ μεγάλωνε και έκανε φίλους. Όμως κάθε φορά που έπαιζε μαζί τους, τον κορόιδευαν και του έλεγαν : 

 - Είσαι αδύναμος ....Δεν ταιριάζει με εμάς, είπε ο ένας.

- Ναι! Είσαι ένα τίποτα χωρίς ουρά, του έλεγε κι ο άλλος του φίλος.

Ο Μπάξτερ ένιωθε πολύ άσχημα και άρχισε να μην πιστεύει στον εαυτό του. Έτσι γύριζε στο σπίτι θλιμμένος και σκεπτικός

- Τι συμβαίνει; Γιατί είσαι στεναχωρημένος; ρώτησε η μαμά.

- Να εεεε.... οι φίλοι μου με κοροϊδεύουν που δεν έχω ουρά , είπε κλαίγοντας.

 Η μαμά του τον πήρε στην αγκαλιά της και του είπε ότι είναι το ομορφότερο σκυλάκι που είχε ποτέ στην ζωή της και ότι είναι ξεχωριστός. Ο Μπάξτερ

άκουσε την μαμά του και κατάλαβε ότι το να είσαι διαφορετικός δεν σημαίνει ότι δεν είσαι σημαντικός.

Τα χρόνια περνούσαν και ο Μπάξτερ είχε μεγαλώσει. Όλα αυτά τα χρόνια πέρασε δύσκολα,άλλα έκανε υπομονή και πάντα θυμόταν τα λόγια της μαμάς του. Πήγε στο σχολείο, σπούδασε και πραγματοποίησε το όνειρό του χωρίς να φοβάται τίποτα. Έγινε ένα σπουδαίο αστυνομικό σκυλί. Όλοι οι φίλοι του ήταν εντυπωσιασμένοι με τον Μπάξτερ και κατάλαβαν ότι η διαφορετικότητα δεν έχει καμία σημασία. Όλοι είμαστε ίσοι!