Μια φορά και έναν καιρό, στον πλανήτη << Ψωμί>>...

Στην πόλη του Las Ψωμιού, Υπήρχε ένα καρβέλι λίγο διαφορετικό. Ένα καρβέλι... Μαύρο!

Αυτό το καρβέλι λοιπόν, το κορόιδευαν οι συμμαθητές του γιατί ήταν μαύρο, και αυτό στεναχωριόταν.

Μια μέρα, όταν γυρνούσε σπίτι, του ήρθε μια ιδέα! Να πάει σε έναν γιατρό για να τον κάνει άσπρο!

Κοίτα φίλε μου... Δεν μπορώ να σου αλλάξω χρώμα, αλλά μπορώ να σε στείλω σε έναν καλό ψυχολόγο, για να καταλάβεις πως δεν είναι κακό να είσαι διαφορετικός.

Το ψωμάκι έφυγε συντετριμμένο και πήγε προς τον ψυχολόγο.

<< Πρέπει να καταλάβεις ότι το να είσαι διαφορετικός δεν είναι  κακό.>>

<<Α...Α...Αλήθεια;>>

<<Ναί! Άντε τράβα σπίτι σου τώρα και να θυμάσαι, δεν είναι κακό!>>

Μόλις το ψωμί βγήκε από το γραφείο βρέθηκε μπροστά σε ένα τρομακτικό θέαμα!

Η πόλη φαινόταν έρημη ...  απλά έρημη τίποτα άλλο...

<<Εί...Εί...Είναι κανείς εδώ?>> 

 <<Εδώ... Εδώ... Εδώ.....>> 

Τίποτα, μόνο αντίλαλος. Ο ψωμούλης αποφάσισε να πάει από τα σκοτεινά στενά (Τώρα που τα λέμε... Η χειρότερη ιδέα...)

Και ξαφνικά....

Ήταν απλά ένα όνειρο! *phew*

Όλα ήταν κανονικά και επιτέλους ο ψωμούλης ήταν χαρούμενος! Βέβαια τα άλλα ψωμιά τον κορόιδευαν ακόμα αλλά αυτόν δεν τον ένοιαζε! Και έτσι έπρεπε!