Η μάχη του Μαραθώνα μέσα από τα μάτια  Ελλήνων στρατιωτών…

13 Σεπτεμβρίου 490

«Ώρα για πόλεμο!» είπε ο Μιλτιάδης ο στρατηγός μας. Εγώ ήμουν απελπισμένος. Πώς θα νικούσαμε τόσο μεγάλο στρατό; Ήμασταν τόσο λίγοι… Ωστόσο, δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, ήθελα να βοηθήσω την πατρίδα μου. Αποχαιρέτησα τους συγγενείς μου και έφυγα για τον πόλεμο. 

Ήμουν έτοιμος για μάχη και τότε δόθηκε το σήμα για εκκίνηση από τον στρατηγό. Ξαφνικά αρχίσαμε να τρέχουμε. Οι Πέρσες μπροστά μας πετούσαν βέλη. Έβλεπα δίπλα μου στρατιώτες που έπεφταν νεκροί, όμως δεν το έβαλα στα πόδια. Συνέχισα προσπαθώντας

να μη με πετύχουν τα βέλη. Κατά τη διάρκεια της μάχης ένιωσα χαρά βλέποντας τη νίκη μας να πλησιάζει. Από την άλλη μεριά, οι Πέρσες ήταν δούλοι (του Δαρείου) και δεν πάλευαν με την καρδιά τους, αλλά επειδή τους ανάγκασαν. Εμείς πήγαμε για προστατέψουμε την πατρίδα μας και να νικήσουμε άξια. Οι Πέρσες μπροστά μας ήταν πάρα πολλοί, αλλά τελικά όχι ζωντανοί. Μετρώντας τους νεκρούς είδαμε ξεκάθαρα τη νίκη μας. Τότε, κατάλαβα ότι ο Μιλτιάδης είχε την κατάλληλη στρατηγική και έτσι πετύχαμε τον στόχο μας, δηλαδή τη νίκη μας. Νιώθω πολύ χαρούμενος και ελπίζω να μη γίνει ξανά πόλεμος!   

Ηλέκτρα 

18 Σεπτεμβρίου 490

Πήγα στη μάχη του Μαραθώνα για να πολεμήσω τους Πέρσες. Είδα ότι οι Πέρσες ήταν πολλοί και ένιωσα φόβο και θυμό. Η ιδέα του στρατηγού Μιλτιάδη ήταν καλή. Κατά τη διάρκεια της μάχης ένιωσα φόβο, αλλά πολεμούσα ασταμάτητα. Μου άρεσε που πολεμούσα μαζί με κάποιους που με υποστηρίζανε. Το σχέδιο του Μιλτιάδη πέτυχε, γιατί εφάρμοσε κάτι καινούριο. Είχαμε περισσότερους άντρες στα πλάγια και λιγότερους στο κέντρο και τρέξαμε γρήγορα κατά πάνω τους. Όταν τελείωσε η μάχη ένιωθα χαρούμενος, γιατί πέτυχε το σχέδιο του Μιλτιάδη και οι Πέρσες φύγανε από την πατρίδα μας. 

Πέτρος

                                                                                                                                    13 Σεπτεμβρίου 490

Πριν από έναν μήνα πολέμησα στον Μαραθώνα με τους Πέρσες. Περιμέναμε τέσσερις ημέρες για να αρχίσει ο πόλεμος. Μόλις είδα τους Πέρσες φοβήθηκα, επειδή εκείνοι ήταν πάρα πολλοί, ενώ εμείς ήμασταν λίγοι. Μόλις είδαμε τους Πέρσες να διώχνουν τα άλογα τρέξαμε κατά πάνω τους, επειδή αν περπατούσαμε θα μας σκότωναν με τα βέλη τους. Κερδίσαμε τη μάχη χάρη στο σχέδιο του στρατηγού Μιλτιάδη και ο Φειδιππίδης έτρεξε στην Αθήνα για να πει τα νέα. 

Μιχάλης

                                                                                                                                   16 Σεπτεμβρίου 490

Πριν από τέσσερις ημέρες είχαμε πάει για πόλεμο με τους Πέρσες στον Μαραθώνα, για να προστατέψουμε την πατρίδα μας. Στην αρχή αγχώθηκα, γιατί είδα ότι οι Πέρσες ήταν πολλοί και φοβήθηκα ότι θα χάσουμε. Ο στρατηγός Μιλτιάδης μας είπε να τρέξουμε προς τους Πέρσες και να πολεμήσουμε γενναία. Εμείς καταφέραμε να τους περικυκλώσουμε. Κάποιοι από τους Πέρσες φοβισμένοι έτρεξαν στα καράβια τους να σωθούν. Είχαμε νικήσει!  

Αγγελική

                                                               18 Οκτωβρίου 490

Πριν ένα μήνα περίπου ήμουν στον Μαραθώνα για να πολεμήσω τους Πέρσες. Οι Πέρσες ήταν πάρα πολλές χιλιάδες! Εγώ είχα ετοιμαστεί για πόλεμο, όμως περιμέναμε τέσσερις ολόκληρες ημέρες κοιτώντας ο ένας στρατός τον άλλο. Την πέμπτη ημέρα δεν άντεξα και είπα στον Μιλτιάδη τον αρχηγό μου «Μιλτιάδη, περιμένουμε πολύ. Μήπως να ξεκινήσουμε τον πόλεμο;». Και τότε έγινε η μάχη. Με το σύνθημα του Μιλτιάδη ορμήσαμε πάνω στους Πέρσες με τα δόρατα και τις ασπίδες μας. Εγώ ένιωθα πολύ τρομαγμένος, αλλά δεν έκανα πίσω. Συνέχισα να παλεύω για την πατρίδα μου. 

Ο Μιλτιάδης μας έβαλε πολλούς στα πλάγια και λίγους στη μέση και το σχέδιο πέτυχε. Τώρα που τελείωσε είμαι ήσυχος, δε φοβάμαι και ελπίζω να μη μας ξαναενοχλήσουν! 

Δήμητρα

                                                                                                                                    12 Σεπτεμβρίου 490

Είμαι ένας στρατιώτης στη μάχη του Μαραθώνα. Πήγα στον Μαραθώνα για να σώσω την πόλη μου. Όταν πήγα στον πόλεμο και είδα τόσους πολλούς Πέρσες έπαθα ένα σοκ, αλλά ήμουν έτοιμος να πολεμήσω για να νικήσω. Η εντολή του Μιλτιάδη δε μου φάνηκε πολύ στρατηγική. Κατά τη διάρκεια της μάχης ήμουν αγχωμένος και φοβισμένος. Όμως, το σχέδιο του Μιλτιάδη πέτυχε. Τρέξαμε όλοι γρήγορα. Πολλοί σκοτώθηκαν, αλλά νικήσαμε και πήγαμε όλοι σπίτι.  

Σταύρος

                                    13 Σεπτεμβρίου 490

Πήγα στον Μαραθώνα για να υπερασπιστώ την πατρίδα. Όταν είδα τους Πέρσες τρόμαξα και φοβήθηκα. Ήμουν έτοιμος για τη μάχη. Όταν ο Μιλτιάδης διέταξε να τρέξουμε, τρελάθηκα, γιατί σε κάθε μάχη μέχρι τότε πηγαίναμε περπατώντας και όχι τρέχοντας. Όταν πολεμούσα ένιωθα πως είμαι γενναίος πολεμιστής και ότι θα νικούσαμε. Εντωμεταξύ, οι Πέρσες δεν ήταν όλοι από την ίδια χώρα. Μερικοί ήταν από την Αφρική, άλλοι από την Ασία.  Σιγά σιγά αρχίσαμε αν τους νικάμε με το σχέδιο του Μιλτιάδη και χάρηκα. 

Μόλις τελείωσε η μάχη, γύρισα χτυπημένος, ματωμένος και κουρασμένος, μα ένιωθα νικητής!

Στέλλα

                                                            12 Οκτωβρίου 490

Οι Πέρσες για δεύτερη φορά αποφάσισαν να μας επιτεθούν. Εμείς οι Αθηναίοι βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τον μεγαλύτερο στρατό της εποχής. Ζητήσαμε βοήθεια κι από άλλες ελληνικές φυλές. Οι Σπαρτιάτες, οι θεοσεβούμενοι, δεν έστειλαν βοήθεια. Περίμεναν να γεμίσει το φεγγάρι για να πάρουν χρησμό. Ευτυχώς, οι Πλαταιείς έστειλαν 1.000 άντρες. Εμείς 10.000 και 1.000 οι Πλαταιείς: 11.000. Όμως και πάλι ήμασταν λίγοι. Οι Πέρσες ήταν χιλιάδες και ανίκητοι. 

Δοξασμένη να είναι η θεά Αθηνά, που είχαμε στρατηγό τον Μιλτιάδη, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι οι Πέρσες έστειλαν το ιππικό τους στο Φάληρο και

εφάρμοσε ένα δικό του σχέδιο, αντίθετο με όσα ξέραμε ως τώρα. Μας παρέταξε σε σχήμα Π. Πολλούς άντρες δεξιά και αριστερά και λίγους στο κέντρο, μακριά ο ένας από τον άλλο. Και μας είπε: «Τρεχάτε! Ορμήστε τους! Θα νικήσουμε! Να πολεμάτε θαρραλέα!». Εμείς φοβηθήκαμε, αγχωθήκαμε. Δεν είχαμε πολεμήσει ξανά τρέχοντας. Εμείς ξέραμε πως έπρεπε να είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο, κολλητά, και να περπατάμε αργά. Αυτό ξέραμε! Κι όμως είχε δίκιο! Νικήσαμε! Τα καταφέραμε! Οι Πέρσες έχασαν πολλούς. Εμείς ελάχιστους. 

Ύστερα μας είπε: «Ξανατρέξτε! Πάμε στην Αθήνα να την υπερασπιστούμε! Εκεί θα στείλει ο Δαρείος όσους απέμειναν!». Και εμείς κάναμε ό,τι μας είπε. Είχε πάλι δίκιο. Μόλις μας είδαν οι Πέρσες στην Αθήνα, αιφνιδιάστηκαν. Έφυγαν! Καπνός! 

Η Αθηνά να τον έχει καλά τον Μιλτιάδη!!

Ματίνα

Η μάχη του Μαραθώνα μέσα από τα μάτια  Περσών στρατιωτών…

                                                                  13 Σεπτεμβρίου 490

Χτες στη μάχη του Μαραθώνα, εγώ με τον υπόλοιπο στρατό, πήγαμε να κατακτήσουμε την Ελλάδα. Όταν είδα τους Έλληνες νόμιζα ότι ποτέ δε θα μας νικήσουν. Φανταστείτε ότι ήταν περίπου 10.000 λιγότεροι από εμάς. Όταν οι Έλληνες όρμησαν καταπάνω μας με το σύνθημα του στρατηγού τους Μιλτιάδη, τρόμαξα! Σκέφτηκα: «Τι κάνουν αυτοί; Έπρεπε να περπατάνε σιγά σιγά με τα δόρατα και τις ασπίδες τους». 

Ο Μιλτιάδης σκέφτηκε έξυπνα και έβαλε πολλούς στρατιώτες του στα πλάγια και λίγους στη μέση. Το αποτέλεσμα ήταν να μας περικυκλώσει ο ελληνικός

στρατός. Εγώ ήμουν από αυτούς που μπήκα στα καράβια και φθηνά τη γλίτωσα! Πολλοί άλλοι όμως από εμάς πέθαναν.

Ο αρχηγός μας είπε όσοι γλιτώσαμε να πάμε στο Φάληρο και να βοηθήσουμε τον υπόλοιπο στόλο μας να επιτεθεί στην Αθήνα. Όταν, όμως, οι δικοί μας φτάσανε εκεί, τους περίμεναν οι Έλληνες. Οι ίδιοι που ήταν και στον Μαραθώνα! Είχαν προλάβει να τρέξουν από τον Μαραθώνα στην Αθήνα. Εμείς, όταν τους είδαμε, τρέξαμε να φύγουμε για την Περσία. 

Είμαι πολύ απογοητευμένος που έφυγαν οι φίλοι μου και χάσαμε τη μάχη και δε θέλω να ξαναγίνει αυτό ποτέ! 

Λουσιάνα

12 Σεπτεμβρίου 490

Θέλω να πάω στην πατρίδα μου. Πέρασα δύσκολα. Λαχάνιασα, μάτωσα και άλλα πολλά πράγματα για να βοηθήσω τους Πέρσες.  Όταν είδα τους Έλληνες, είπα ότι θα τους νικήσουμε εύκολα, σκέφτηκα ότι θα νικήσουμε στη μάχη. Ξαφνικά, όμως, οι Έλληνες άρχισαν να τρέχουν με δύναμη κατά πάνω μας! Δεν προλάβαμε να ρίξουμε ούτε ένα βέλος! Ξεκινήσαμε τη μάχη και ένιωθα πάρα πολύ δύσκολα. Το σχέδιο των Ελλήνων ήταν καλύτερο από το δικό μας. Ένιωσα απογοήτευση, γιατί το σχέδιο του στρατηγού τους Μιλτιάδη ήταν πολύ καλό και χάσαμε τη μάχη. 

Σπύρος

                            12 Νοεμβρίου 490

Πριν δύο μήνες πήγα στον πόλεμο. Ήταν πολύ τρομακτικό, αλλά δεν αγχωνόμασταν επειδή ήμασταν χιλιάδες και οι εχθροί μας οι Έλληνες ήταν λίγοι. Όταν τους είδα, είπα ότι αυτή θα είναι η ευκολότερη μάχη μας. Αργότερα, όμως, το μετάνιωσα. Αισθάνθηκα σκουπίδι, γιατί χάσαμε από τους Έλληνες που ήταν μία χούφτα. Αρχικά, ένιωθα έτοιμος να διαλύσω τους Έλληνες, αλλά όταν τους είδαμε να έρχονται καταπάνω μας, δεν προλάβαμε να κάνουμε κάτι και πάρα πολλοί στρατιώτες μας πέθαναν. Αισθανόμουν στην αρχή γενναίος, αλλά μετά σκουπίδι.

 Τώρα που τελείωσε η μάχη δε νιώθω καλά,επειδή χάσαμε τη μάχη και πολλούς φίλους.

Γιώργος

12 Νοεμβρίου 490

Πριν από λίγο καιρό, πήγα να πολεμήσω τους Έλληνες στον Μαραθώνα. Είδα ότι είναι πιο λίγοι από εμάς και σκέφτηκα ότι θα κερδίσουμε τη μάχη. Πριν από τη μάχη, ο αρχηγός μας διέταξε να βάλουμε τα άλογα στα καράβια για να πάνε να επιτεθούν στην Αθήνα. Τότε, οι Έλληνες έτρεξαν κατά πάνω μας και σκότωσαν πολλούς. Μερικοί Πέρσες έφυγαν με τα πλοία και μαζί τους έφυγα κι εγώ. Λυπήθηκα πάρα πολύ γι’ αυτό που έγινε.

Φωτεινή

                                     13 Σεπτεμβρίου 490

Στον Μαραθώνα πήγαμε να πολεμήσουμε τους Έλληνες. Όταν αντικρίσαμε τους τόσους λίγους αντιπάλους γελάσαμε. Ξέραμε ότι θα κερδίσουμε, οπότε ήμασταν ήσυχοι. Τελικά ήταν δύσκολα, γιατί μπορεί οι αντίπαλοι να ήταν λίγοι, αλλά ήταν πανίσχυροι. Ξαφνικά κάπου από το πουθενά, άρχισαν να τρέχουν καταπάνω μας. Εμείς ούτε που προλάβαμε να ρίξουμε με τα τόξα μας. Ήταν τόσο γρήγοροι που αισθανθήκαμε ότι δεν ήμασταν καν στρατιώτες. Όταν μάθαμε ότι ο Μιλτιάδης, ο αρχηγός τους, είχε πάει και στη Σπάρτη να πάρει στρατό και τελικά ατύχησε, νιώσαμε ανακούφιση. 

Η αλήθεια,όμως, ήταν ότι ήμασταν ταραγμένοι, γιατί χάσαμε.

Τώρα που τελείωσε όλο αυτό, βρίσκομαι στο κρεβάτι με πολλά τραύματα. Ελπίζω να υπάρχει ειρήνη και αγάπη στον κόσμο.

Αναστασία 

15 Οκτωβρίου 490

Οι Έλληνες είναι εχθροί μας και πήγα να τους πολεμήσω. Ένιωσα ότι είμαι δυνατός και θα τα καταφέρω. Όταν είδα ότι οι Έλληνες ήταν λίγοι, πίστεψα ότι θα τους νικούσαμε. Κάποια στιγμή, ο στρατηγός μας έβαλε στα πλοία τα άλογα και είπε να πάνε στην Αθήνα για επίθεση. Τότε, οι Έλληνες έτρεξαν καταπάνω μας και τελικά νίκησαν. Εγώ έκλαιγα. 

Θα προσπαθήσουμε ξανά για τη νίκη! Ευτυχώς σώθηκα και είμαι χαρούμενός που είμαι ζωντανός. Ελπίζω την επόμενη φορά να νικήσουμε!

Μίνα

                             13 Οκτωβρίου 490

Πριν από έναν μήνα περίπου πολέμησα στον Μαραθώνα για να πάρουμε την Αθήνα. Όταν είδα τους Έλληνες είπα ότι η νίκη μας ήταν σίγουρη. Όταν άρχισε η μάχη, οι Έλληνες έτρεξαν κατά πάνω μας. Τους περάσαμε για τρελούς! Δεν καταφέραμε να τους πετύχουμε με τα τόξα, γιατί έτρεχαν πολύ γρήγορα. Στη μάχη, έβλεπα ότι λιγοστεύαμε. Έτρεξα προς τα πλοία μας να φύγω. Έμαθα ότι τελικά χάσαμε τη μάχη. Ευτυχώς που πρόλαβα να φύγω! 

Παναγιώτης

16 Οκτωβρίου 490

Πριν από έναν περίπου μήνα έζησα μια ημέρα απερίγραπτη! Όσο τη σκέφτομαι δεν πιστεύω αυτό που συνέβη εκείνη τη μέρα, πίσω στα ελληνικά χώματα… Ήμουν από τους λίγους Πέρσες στρατιώτες που γλίτωσαν, από τους λίγους που πρόλαβαν να τρέξουν στα καράβια πριν τους περικυκλώσει ο ελληνικός στρατός. 

Για να το πάρω από την αρχή, ορισμένες από τις ημέρες του Σεπτεμβρίου τις πέρασα σε ένα στρατόπεδο που στήσαμε οι Πέρσες σε μια περιοχή ελληνική, που λέγεται Μαραθώνας. Πολύ μακριά από την πατρίδα μου την Αίγυπτο δηλαδή. Βλέπεις δεν του έφτανε του βασιλιά

μας του Δαρείου η γη που είχε κατακτήσει, αυτός και οι πρόγονοί του, ο Καμβύσης και ο Κύρος. Ήθελε να κατακτήσει και την Ευρώπη. 

Τις μέρες αυτές του Σεπτεμβρίου, λοιπόν, χάρη στα σχέδια του Μεγάλου Βασιλιά μας, περίμενα με τον υπόλοιπο περσικό στρατό να ξεκινήσει η μάχη με τους Έλληνες. Όσο περίμενα, παρατηρούσα τους Πέρσες στρατιώτες γύρω μου. Υπήρχαν στρατιώτες από τόσες διαφορετικές περιοχές, τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους… Πολλούς δεν τους καταλάβαινα, αφού και η γλώσσα τους ήταν διαφορετική. Κάποια γλώσσα, μάλιστα, αυτή που μιλούσαν κάτι περίεργοι καβαλάρηδες από την Ασία, μου φάνηκε αστεία. 

Η ταπεινωτική αυτή ήττα έκανε τον Δαρείο να βγει από τα ρούχα του. Δε θα το άφηνε έτσι αυτό! 

Ήδη ακούγονται φήμες ότι σχεδιάζει νέα εκστρατεία κατά της Ελλάδας. 

Ωστόσο, λένε ότι εύχεται και παρακαλεί τους θεούς, στις επόμενες επιθέσεις του να μην πέσει πάνω σε τόσο ξύπνιους αντιπάλους, όπως ήταν αυτός ο στρατηγός στον Μαραθώνα. Κάποιος Μιλτιάδης λένε… Κάποιος που θα μείνει στην ιστορία για μια μάχη που κερδήθηκε με τις τρεχάλες… 

Κρυσταλλένια