Rozdział I

Poznajmy Olę

W pewnym niezwykłym mieście mieszka Ola. To wesoła i zawsze uśmiechnięta dziewczynka. Kiedy się uśmiecha, jej policzki robią się rumiane, a oczy lśnią jak promienie słońca. Ola ma okrągłą buzię i lekko zadarty nosek. Jej oczy są niebieskie jak niezapominajki. Jasnobrązowe włosy związuje w dwie kitki. Nie jest wysoka - taka w sam raz. Ola jest jedynaczką, ale wokół siebie ma wielu przyjaciół. Bardzo lubi rysować i kocha zwierzęta. Ma cudownego i kochanego psa Fibi, z którym spędza wiele czasu. Ola jest uczennicą pierwszej klasy i ma 7 lat. Szkoła, do której chodzi nie jest zwykłą szkołą, lecz magiczną. Ola jeszcze o tym nie wie, ponieważ dopiero rozpoczyna naukę. Nadchodzące wydarzenia sprawią jednak, że już wkrótce się o tym przekona.

Rozdział II

Ola w magicznej klasie

Nadszedł dzień rozpoczęcia roku szkolnego i mama zaprowadziła Olę do szkoły. Okazało się, że będzie uczennicą klasy I t - tajemniczej. Wychowawczynią Oli była pani Matylda Mądra. Pani Matylda była nie za wysoka i nie za niska, taka w sam raz. Miała długie ciemne włosy. Nosiła fioletowe okulary w kształcie serduszek i bardzo kolorowe sukienki. W opiece nad dziećmi pomagała jej "tajemnicza skrzynia". 

W klasie I t było trzynaścioro dzieci - siedem dziewczynek i sześciu chłopców. Po spotkaniu w klasie wszystkie dzieci były uśmiechnięte, radosne i zadowolone. Ola pomyślała, że każdego dnia z przyjemnością będzie przychodziła do szkoły. Była też niezwykle zainteresowana zawartością "tajemniczej skrzyni".

Rozdział III

Tajemnicza skrzynia

Po powrocie ze szkoły, Ola zastanawiała się, co kryje skrzynia pani Matyldy. Może ukrywa sekrety nauczycielki, a może tajemnicze zaklęcia? A może mieszka tam jakiś groźny stwór? A może najzwyczajniej są tam ukryte zdjęcia i pamiątki pani z dzieciństwa lub stare skarpety? Ola z wrażenia nie mogła spać całą noc, ciągle myślała o tym czy powinna zajrzeć do skrzyni? Następnego dnia była rozkojarzona i trudno było jej się skupić na lekcji.

- Co się z tobą dzieje Olu? - spytała pani

- Czy masz jakiś kłopot? 

- Nie, nie, nic takiego. Trochę boli mnie głowa - odparła dziewczynka

- Czy mogłabym podczas przerwy zostać w klasie? Na korytarzu jest taki hałas.

- Dobrze Oleńko - zgodziła się pani Matylda.

Wychowawczyni nie przeczuwała podstępu i pozwoliła Oli odpoczywać w sali lekcyjnej. Gdy tylko wszyscy wyszli, dziewczynka podbiegła do skrzyni i przyłożyła ucho do jej wieka. Chwilę nasłuchiwała, ale nie dochodziły z niej żadne odgłosy. 

- Raz kozie śmierć - pomyślała. Jeśli nie sprawdzę co tam jest, nie zaznam spokoju. Otworzyła wieko i nagle poczuła, że skrzynia wciąga ją do środka.

- Ratuuuuunku! - zdołała krzyknąć w ostatniej chwili. Gdy pani Matylda wbiegła do klasy, ze skrzyni wystawały już tylko stopy ciekawskiej uczennicy.

Rozdział IV

Zniknięcie Oli

Po skończonej przerwie pani Matylda wraz z uczniami weszła do klasy, niestety Oli tam nie było. Nagle jeden z uczniów zauważył coś dziwnego. Z tajemniczej skrzyni wystawały różowe skarpetki. To były skarpetki Oli. 

- Gdzie jest Ola? Co się stało? - krzyczały dzieci. Czy ta skrzynia jest magiczna?

Pani Matylda uspokoiła dzieci i zapewniła, że Oli nic się nie stanie. Tajemnicza skrzynia nie robi nikomu krzywdy. 

- Wiecie co się dzieje, jeśli ktoś dostanie się do środka? - spytała nauczycielka. Każdy kto ją otworzy i do niej zajrzy wpada do środka i tam spełniają marzenia, ale nikt nie przebywa w niej dłużej niż jedną godzinę.

Teraz zajmiemy się lekcją, a na następnej przerwie Ola zjawi się znowu w klasie. Po skończonej lekcji wyjdziemy wszyscy na przerwę - powiedziała pani Matylda. Powrót Oli może nastąpić tylko wtedy, gdy w klasie nie będzie nikogo. Na pewno jesteście ciekawi co ciekawego Ola zobaczyła w skrzyni? Każdy z uczniów wyobrażał sobie różne rzeczy, które mogła zobaczyć ich koleżanka. Wszyscy z niecierpliwością czekali, aż skończy się lekcja. Ale historia magicznej skrzyni wyjaśni się dopiero po przerwie...

Rozdział V

Zaczarowany świat

Pani Matylda prowadziła lekcje jakby nic się nie stało. Widząc jednak, że dzieci niecierpliwie się kręcą i szepczą sobie ciągle coś do ucha, postanowiła zająć dzieci śpiewaniem. Już po chwili cała klasa śpiewała piosenkę "Gdzie jest Ola?"

Tymczasem Ola otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia nie mogąc uwierzyć w to co widzi. Świat, który jej się ukazał był bardzo kolorowy i jakiś nierealny. Poczuła jakby znalazła się w bajce, którą pamiętała z opowieści babci Lusi. Przed Olą roztaczała się piękna kwiecista łąka, po której skakały zające, biegały dzieci puszczając bańki mydlane, a w oddali stał malutki kolorowy domek. Przed domkiem stał skrzat, który machając ręką zachęcał Olę, by do niego podeszła.

Dziewczynka nie namyślając się, szybko pobiegła w jego kierunku. Gdy stanęła przed skrzatem, ten nic nie mówiąc wyciągnął do niej rękę. Na dłoni skrzata Ola ujrzała czerwone pudełeczko. Od razu wiedziała co w nim jest. Był to prezent, o którym marzyła od dawna. Szczęśliwa pomyślała - teraz mogę wracać do klasy.

Rozdział VI

Tajemnicze pudełko Oli

Dziewczynka pomyślała, że zanim wróci do klasy sprawdzi, czy na pewno jest to prezent, o którym marzyła. Zajrzała do pudełka. Jej oczom ukazał się przezroczysty czerwony kamyk.

- Jaki piękny! - pomyślała.

- Marzenia się spełniają! - powiedziała głośno i zaśmiała się, ponieważ zawsze marzyła, aby taki był jej własnością. Nie wiedziała jednak jeszcze, że ten ma czarodziejską moc. Delikatnie wzięła kamyk do ręki i lekko go potarła. Wtedy kamień zmienił kolor na tęczowy, a na jego powierzchni pojawił się dziwny napis: Sejf życzeń. Zdziwiła się i powiedziała - chcę już wracać. 

Wtedy otworzył się tajemniczy portal, przez który przeszła do klasy.

Pani Matylda i dzieci bardzo ucieszyły się z powrotu Oli. Zaciekawieni otoczyli ją i zaczęli zadawać mnóstwo pytań

- Gdzie byłaś?

- Co widziałaś?

- Zgubiłaś się?- Co masz w ręku?

Ola cierpliwie odpowiadała na pytania kolegów i koleżanek. Pokazała też czarodziejski kamyk. A gdy podała go pani Matyldzie...

Ale o tym dowiecie się z następnego rozdziału naszej książki.

Rozdział VII

Magiczny kamień

Gdy Ola podała kamień pani Matyldzie, wychowawczyni ucieszyła się bardzo. Był to bowiem kamyk, który w dzieciństwie otrzymała od dziadka Baltazara. Po chwili nauczycielka dzięki magicznej mocy kamienia zmieniła się w siedmioletnią dziewczynkę. Wówczas zapragnęła jeszcze raz wykorzystać Sejf życzeń i przeistoczyła salę lekcyjną w pełną roślinności zieloną krainę. Ławki wisiały na lianach, a krzesła bujały się wokół nich. Na drzewach rosły soczyste owoce, po które można było sięgnąć w każdej chwili. Dookoła biegały niezwykłe zwierzęta. Dzieci były nimi oczarowane. Oli najbardziej spodobał się niebieski kotek. Matylda przytuliła milutkiego różowego króliczka. Chłopcy bujali się na lianach i pohukiwali z radością. To była super zabawa!

Uwagę jednego z chłopców zwrócił pies, który mówił ludzkim głosem. Okazało się, że wszystkie zwierzęta potrafią porozumiewać się w ten sposób. Psiak opowiedział dzieciom, że w skrzyni jest wiele zwierząt, które chciałyby ją opuścić. Zwierzęta bardzo chciały wrócić do swojego świata i znaleźć troskliwych oraz kochających opiekunów. Z nieśmiałością i nadzieją pytały czy mogą liczyć na pomoc dzieci.

Wtedy pani Matylda przypomniała sobie, że ma czerwony kamyk, który spełnia marzenia. Pomyślała, że teraz znów go wykorzysta. Szybciutko potarła kamień i wypowiedziała życzenie. W jednej chwili dzieci wraz ze zwierzętami przeniosły się do swojej szkoły i ulubionej klasy. Uczniowie postanowili zaopiekować się swoimi sympatycznymi , choć czasami niesfornymi zwierzęcymi przyjaciółmi. 

Rozdział VIII

Szczęśliwe zakończenie

Po powrocie do klasy dzieci zobaczyły, że nie ma już zielonej krainy pełnej roślinności. Ławki nie wisiały na lianach, lecz stały równo w rzędach, a krzesła nie bujały się wokół nich. Nie było drzew, na których rosły soczyste owoce. Nie biegały też zwierzęta, gdyż Ola z kolegami i koleżankami oraz panią Matyldą zadbali o to, by każde zwierzę znalazło swojego opiekuna i kochający dom. Jeszcze długo w klasie dzieci wraz z panią Matyldą wspominały i opowiadały swoje niezwykłe przygody. Wspólnie postanowili, iż czerwony kamyk zajmie w klasie honorowe miejsce i będzie czekał, aż znowu po niego sięgną. A może sięgnie po niego któreś z was? Nigdy nic nie wiadomo i wszystko jest możliwe. A może te przygody czekają na kogoś z was? Trzeba tylko odwiedzić naszą magiczną szkołę...