Μια φορά και έναν καιρό, ο Ήλιος ζούσε σ' ένα μεγάλο παλάτι.

Κάθε πρωί, ο Ήλιος έβγαινε με το άρμα του από την Ανατολή, περνούσε πάνω από τη Γη και την πλημμύριζε με φως και ζεστασιά.

Στο τέλος της μέρας, το άρμα του Ήλιου χανόταν στη Δύση και τη θέση του έπαιρνε το σκοτάδι της νύχτας.

 Μια μέρα ο Φαέθων, ο γιος του Ήλιου, επισκέφτηκε το παλάτι του μπαμπά του και του ζήτησε να οδηγήσει εκείνος το άρμα και να ταξιδέψει τον ήλιο σε όλη τη Γη.

Έτσι ο Ήλιος, για να μη στεναχωρήσει τον γιο του, συμφώνησε και ο Φαέθων ξεκίνησε χαρούμενος το ταξίδι του με το άρμα.

Τα άλογα όμως, ήταν πιο δυνατά, ο Φαέθων δεν μπόρεσε να τα κρατήσει και το άρμα πλησίασε τόσο πολύ τη Γη που ξέσπασε δυνατή φωτιά και έκαψε τα πάντα.

Με αυτόν τον τρόπο κάηκαν τα δάση και δημιουργήθηκαν οι έρημοι και τα ηφαίστεια.

Προσπαθώντας ο Φαέθων να κρατήσει το άρμα, το οδήγησε πολύ ψηλά στον ουρανό, απομακρύνθηκε από τη Γη και ένα μεγάλο κομμάτι της πάγωσε.

Τότε ο Δίας, έριξε έναν κεραυνό πάνω στο άρμα, το οποίο έπεσε μαζί με τον Φαέθοντα στο ποτάμι, σώζοντας έτσι το υπόλοιπο κομμάτι της Γης.

Την άλλη μέρα το πρωί , ο Ήλιος, αν και πολύ στεναχωρημένος, πήρε ξανά το άρμα του και ξεκίνησε το συνηθισμένο ταξίδι του ψηλά στον ουρανό για να φωτίσει και να ζεστάνει τη Γη.