Μια φορά κι έναν καιρό, κάποιος έκανε τη δουλειά του φεγγαροσκεπαστή, όμως γέρασε και ήθελε να βρει έναν αντικαταστάτη. Πήγε, τότε ένα παιδί στη δουλειά του. Το παιδί το λέγανε Τιμολέων.

Μετά, ο δάσκαλος έδωσε στον Τιμολέοντα μία μαγική καραμέλα που με αυτή θα πήγαινε στο φεγγάρι. Όμως την έχασε και δεν την έβρισκε.

Στη συνέχεια, ο Τιμολέων ήταν λυπημένος που δεν έβρισκε την καραμέλα του. Τότε, τον βοήθησε όλη η πόλη.

Πρώτα ο Λέανδρος, που ήταν εφημεριδοπώλης και πούλαγε εφημερίδες, είπε στον Τιμολέοντα να φτιάξουν μια μεγάλη σαΐτα για να πάει στο φεγγάρι. Αλλά δεν τα κατάφερε. 

Μετά, ήρθε η κυρία Δάφνη, που πούλαγε παιχνίδια και χαρταετούς και είπε στον Τιμολέοντα να πάρει έναν χαρταετό και να προσπαθήσει να πετάξει στο φεγγάρι. Αλλά δεν είχε αέρα και πάλι δεν τα κατάφερε.

Στη συνέχεια, ο κύριος Πολυχρόνης, που πούλαγε ρολόγια, έδωσε στον Τιμολέοντα ένα ελατήριο για να πηδήξει και να φτάσει στο φεγγάρι, αλλά δεν έφτασε ποτέ.

Μετά ήρθαν και άλλοι πολλοί....

....Ώσπου ένα μικρό κοριτσάκι βρήκε μία ιδέα και είπε να φτιάξουνε μια μεγάλη ανθρώπινη σκάλα, σαν αληθινή σκάλα. Τότε ανέβηκε ο Τιμολέων στους ώμους τους και....

...έφτασε στο φεγγάρι!

Στο τέλος, ο Τιμολέων έγινε ο καινούριος φεγγαροσκεπαστής.