Το παραμύθι της Ελιάς

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια φτωχογειτονιά ένα φτωχό μα πολύ καλόκαρδο κορίτσι που το έλεγαν Ελιά. Κάθε μέρα η Ελιά γύριζε τη γειτονιά της, έβλεπε τον κόσμο να ζει φτωχός και δυστυχισμένος και επέστρεφε στο σπίτι της πολύ στενοχωρημένη. «Κάτι πρέπει να κάνω για να τους βοηθήσω», σκεφτόταν.Κι από την άλλη κιόλας μέρα άρχισε.Βγήκε στη γειτονιά, κράτησε τα παιδιά της γειτόνισσας,για να πάει να δουλέψει και να μπορεί να τους φέρει λίγο φαϊ.

Μια άλλη μέρα πήγε στη γριούλα που ήταν άρρωστη,της μαγείρεψε, της σκούπισε το σπίτι, την έπλυνε, την τάισε.Την άλλη μέρα πάλι έβγαλε τον παράλυτο γέρο με το καρότσι του βόλτα, για να πάρει αέρα και ήλιο. Τα βράδια γύριζε κατάκοπη, μα ευχαριστημένη που είχε καταφέρει να δώσει λίγη χαρά στους φτωχούς ανθρώπους.Οι μέρες περνούσαν κι η Ελιά όλο δούλευε κι όλο αδυνάτιζε.Μα έβλεπε πως ό,τι κι αν έκανε,ο κόσμος ήταν πάντα φτωχός και δυστυχισμένος. Αυτό τη στενοχωρούσε πάρα πολύ κι έτσι στενοχωρημένη κάθισε στην αυλή του σπιτιού της και συλλογιζόταν.

Κι η Παναγιά με τη σειρά της την ευλόγησε. Κι ο Χριστός κάτω απ’ την ελιά ήρθε και ξεκουράστηκε. Κι εκείνη καμάρωνε ευχαριστημένη στη μέση στον ελαιώνα και φρόντιζε ,όταν έρχονται οι άνθρωποι να τη μαζέψουν να’ ναι γεμάτη ελιές , να χορταίνουν οι φτωχοί και να φωτίζονται απ΄τις καντήλες όλες οι εκκλησιές.