Μια φορά κι έναν καιρό, μέσα στη θάλασσα, ζούσε μια σταγόνα. Ήταν πολύ χαρούμενη εκεί!

Όλη μέρα έπαιζε με τα ψάρια, με τα χταπόδια, τους ιππόκαμπους και με τις φίλες της, τις άλλες σταγόνες.

Μια μέρα έγινε κάτι πολύ φανταστικό!

Ο Ήλιος ζήλεψε το παιχνίδι τους και ήθελε να παίξει και αυτός μαζί τους.

Και τι έκανε; Άρχισε να ζεσταίνει το νερό.

Το ζέστανε τόσο πολύ το νερό που οι σταγόνες έγιναν πάρα πολύ ελαφριές και άρχισαν να ανεβαίνουν στον ουρανό.

    Ο Ήλιος όμως δε μπορούσε να παίξει μαζί τους γιατί είχαν μαζευτεί σε ένα σύννεφο και συνεχίζαν εκεί το παιχνίδι τους.

    Ο Ήλιος συνέχιζε να ζεσταίνει και όλο και πιο πολλές σταγόνες ανέβαιναν στο σύννεφο. Ήταν τόσο πολλές που δε χωρούσαν άλλες.

Ένα αεράκι πήρε το σύννεφο μακριά, πάνω από θάλλασες και από χωριά. Ήταν τόσο πολλές, το σύννεφο κουράστηκε και αποφάσισε να τις αφήσει να πέσουν σα βροχή.

Η σταγόνα κρατήθηκε πολύ δυνατά πάνω στο σύννεφο και ο αέρας την πήγε πάνω στο ψηλό βουνό. Έκανε πολύ κρύο εκεί.

Η σταγόνα μας αγκαλιάστηκε με τις άλλες και το σώμα τους πάγωσε!

Δε γινόταν να μείνουν άλλο στο σύννεφο και

έπεσαν κάτω ως χιόνι!

Όταν τις είδε έτσι παγωμένες ο Ήλιος, τις ζέστανε ξανά. Η σταγόνα και οι φίλοι της έλιωσαν. Έγιναν ξανά νερό, κύλισαν σε ρυάκια και μετά σε ένα μεγάλο ποτάμι. Το ποτάμι τις πήγε πάλι στη θάλασσα.

Βρέθηκαν πάλι όλες μαζί, να παίζουν με τους ιππόκαμπους, τα χταπόδια και τα ψάρια.

Και ο Ήλιος συνέχιζε να τις ζεσταίνει...