Η «συνταγή» ήταν η ίδια! Βρίσκουμε τον τόπο, τον ήρωα, την αποστολή του, τα εμπόδια που συναντά, τους βοηθούς του, πώς ξεπερνούν τα εμπόδια και δίνουμε ένα τέλος. Μόνο που στα παραμύθια το τέλος είναι αίσιο, δηλαδή ευτυχισμένο, αφού τελειώνουν με τη φράση 

« Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!». 

   Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν . . . 

                               Οι μαθήτριες και οι μαθητές

                                 τ          ης Δ΄2 τάξης

Η διάσωση των λαχανικών

     Μια φορά κι έναν καιρό,  σε ένα μικρό σπίτι αποφάσισαν οι άνθρωποι να φτιάξουν μια σαλάτα.

    Πήγε ο μπαμπάς, άνοιξε το ψυγείο, έβγαλε μία ντομάτα, λίγο λάχανο και ένα αγγούρι και τα έριξε στην κατσαρόλα. Τότε όλα τα λαχανικά άρχισαν να ψιθυρίζουν: «Ξέχασε να ανοίξει το μάτι!. . . 

   Άκουσαν τις φωνές τους τα φρούτα, οι ήρωές μας, ο Σούπερ Μπανάνα, η Φραουλένια, το Σούπερ Κουκούτσι και τα δίδυμα Κεράσια και άνοιξαν το παράθυρο μετά από πολύ μεγάλη προσπάθεια.

─ Βοήθεια, βοήθεια! φώναζαν τα λαχανικά.

─ Παιδιά, μη φοβάστε, θα σας βοηθήσουμε, αφού πρώτα ένα γλυκάκι, για να δυναμώσουμε, είπε η Φραουλένια.

─ Ναι, ας φάμε ένα γλυκάκι είπαν ταυτόχρονα τα δίδυμα Κεράσια.

─ Παιδιά, πηδήξτε γρήγορα πάνω στο τραπέζι, τους φώναξε η Σούπερ Μπανάνα.

─ Φοβόμαστε! φώναξαν όλα μαζί.

  Μετά από λίγο, πήδηξαν όλα στο τραπέζι. Τότε, ξαφνικά και πριν προλάβουν να κρυφτούν, ακούστηκε ένας θόρυβος από το σαλόνι.

«Ένας άνθρωπος... ένας άνθρωπος . . .

έρχεται!» φώναξε το Σούπερ Κουκούτσι.

  Τουκ τουκ τουκ! ακούστηκαν κάποια βήματα.

«Οχ! Κάποια φρούτα στο τραπέζι!», είπε ένα παιδάκι, ο Κωνσταντίνος. 

Τα φρούτα όμως χωρίς να του δώσουν καμία σημασία συνέχισαν :

─ Ε, φρούτα, εσείς! ψιθύρισε .

─ Τι θες; του απάντησαν τα φρούτα.

─ Πω, πωωωω,  . . . μανούλα μου! Νομίζω πως ονειρεύομαι! είπε ο Κωνσταντίνος. 

─ Δεν ονειρεύεσαι! Σε παρακαλούμε, μπορείς να μας βάλεις στον πάγκο με τα χέρια σου; του είπαν.

─ Εμ . . . ναι! . . . Πρώτα όμως θα μου πείτε τι θέλετε να κάνετε, τα ρώτησε.

─ Θέλουμε να σώσουμε τους φίλους μας, τα λαχανικά, τα οποία είναι έτοιμα να βραστούν στην κατσαρόλα, του φώναξαν. 

Αμέσως! είπε.

   Τότε τα φρούτα κατάλαβαν πως πρέπει να αντιδράσουν και μάλιστα έπρεπε να σκεφτούν γρήγορα κάτι αλλιώς οι φίλοι τους κινδύνευαν. Το Σούπερ Κουκούτσι μίλησε πρώτο και τους είπε: «Αφού είμαι κουκούτσι, δεν μπορώ να βράσω!» κι αμέσως έκανε μια βουτιά στην κατσαρόλα. «Τι να κάνω τώρα;», σκέφτηκε . 

─ Ε, ε, εδώ, κουκούτσι! του φώναξαν.

─ Τι να κάνω; ρώτησε τα λαχανικά.

─ Να μας τραβήξεις έξω! του φώναξαν πάλι με αγωνία.

─ Εντάξει! Θα προσπαθήσω να σας τραβήξω έναν έναν!

  Γρήγορα όμως διαπίστωσε πως ήταν αδύνατο να σηκώσει τα λαχανικά.«Είμαι τόσο δα μικρό κουκούτσι. Δε γίνεται, φίλοι μου!» τους είπε με λύπη.

Η Φραουλένια όμως ήταν έξω από την κατσαρόλα και βοήθησε το Κουκούτσι. Σιγά σιγά βγήκαν όλα τα λαχανικά έξω!

    Η διάσωση των λαχανικών είχε μόλις ολοκληρωθεί!

  Ο Κωνσταντίνος, το παιδάκι, είχε πάει στο σαλόνι με τον μπαμπά του για να μιλήσει  στο τηλέφωνο με την πολυαγαπημένη του γιαγιά, που είχε επιθυμήσει.

   Έτσι, οι άνθρωποι ξέχασαν να κάνουν  τη σαλάτα και πήγαν για ύπνο νηστικοί.

      Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Συγγραφείς και εικονογράφοι: 

Βασίλης Ν.

Ανδροκλής Π.

Εβελίνα  Ο.

Έλενα Σ.

Άρτεμις Τ.

Επιμέλεια η δασκάλα της τάξης: Τερζή Σοφία