Η Κλειώ και ο Ορέστης είναι δυο αγαπημένα αδέρφια, μαθητές της Πέμπτης και Έκτης τάξης Δημοτικού αντίστοιχα. 

  Μένουν στην πόλη, αλλά αυτή τη στιγμή λόγω των διακοπών του Πάσχα ταξιδεύουν με τους γονείς τους για το χωριό "Μηλιά", όπου μένουν ο παππούς και η γιαγιά τους.Κάθε χρόνο βρίσκονται όλοι μαζί σ' αυτή τη γιορτή.

  Είναι άνοιξη και τα πάντα έχουν ανθίσει.

Τα δέντρα έχουν γεμίσει άνθη και καινούρια καταπράσινα φύλλα.Τα λιβάδια μοιάζουν με πράσινο χαλί κεντημένο με υπέροχα αγριολούλουδα.

   Τι όμορφα που είναι όλα τριγύρω! 

 Τίποτα δε φαινόταν να είχε αλλάξει, αλλά τα δυο παιδιά ήθελαν να εξερευνήσουν τον χώρο. Έτσι, μετά το μεσημεριανό φαγητό, αποφάσισαν να πάνε μια βόλτα για να μαζέψουν λουλούδια από το κοντινό λιβάδι, που ήταν γεμάτο κάτασπρες μαργαρίτες. 

  Εκεί βρέθηκαν μπροστά σε κάτι ξεχωριστό: μια διαφορετική, πολύχρωμη μαργαρίτα στεκόταν στην άκρη του λιβαδιού.

"Μα τι περίεργη μαργαρίτα!" είπε η Κλειώ.

"Όντως, είναι πολύ διαφορετική!" συμπλήρωσε ο Ορέστης.

"Χαλάει την ομορφιά του λιβαδιού με τις ολόλευκες μαργαρίτες", συμφώνησαν και οι δύο.

"Θα πρότεινα να την κόψουμε και να την πετάξουμε!", φώναξε ο Ορέστης και χωρίς δεύτερη σκέψη έβαλε το χέρι του στο κοτσάνι της και ετοιμάστηκε να την τραβήξει με δύναμη. Τότε όμως...

..."Αυτή η μαργαρίτα είναι τόσο βρεγμένη! Πολύ παράξενο μια τόσο ηλιόλουστη ημέρα...", είπε ο Ορέστης.

"Έχω μαζί μου τον μεγεθυντικό φακό που μας πήρε δώρο η μαμά για τις εξερευνήσεις μας στη φύση. Θα μας βοηθήσει να ελέγξουμε τι συμβαίνει με αυτό το λουλούδι!", απάντησε η Κλειώ και αμέσως τον έβγαλε από την τσέπη της. Αυτό που αντίκρισαν ήταν απίστευτο! 

  Η τόσο περίεργη και διαφορετική μαργαρίτα, είχε μάτια... μάτια γεμάτα δάκρυα και στόμα ...στόμα που με παράπονο και θλίψη τούς είπε: 

"Το ξέρω... διαφέρω πολύ από τις υπόλοιπες ολόλευκες μαργαρίτες του λιβαδιού... και αυτός είναι ο λόγος που κάθε μέρα κλαίω και τα δάκρυα μου τρέχουν σαν ποτάμι... Βοηθήστε με να μοιάσω σε εκείνες... Θα το κάνετε;"

 Τα δυο αδέρφια έκπληκτα έγνεψαν καταφατικά και είπαν με τρεμάμενη φωνή που μόλις έβγαινε:  "Ναι, θα σε βοηθήσουμε!"

  Την ίδια στιγμή έτρεξαν στο σπίτι και επέστρεψαν στο λιβάδι έχοντας μαζί τους ένα πινέλο και λευκή μπογιά. Ξεκίνησαν αμέσως να βάφουν κάθε πέταλο της μαργαρίτας κι εκείνη σε κάθε πινελιά γινόταν όλο και πιο χαρούμενη.

  Τα παιδιά πραγματοποίησαν την επιθυμία της και την έβαψαν ολόκληρη κάνοντάς την τρισευτυχισμένη. Έτσι τη χαιρέτησαν και πήγαν να παίξουν κρυφτό. Ξαφνικά, όμως, έπιασε μια δυνατή βροχή και έπρεπε να γυρίσουν σπίτι. 

  Πηγαίνοντας προς το σπίτι, η Κλειώ άκουσε κλάματα...

Η μαργαρίτα, καθώς έπεσε νερό πάνω της, από λευκή είχε γίνει πάλι πολύχρωμη...

  Τα παιδιά προσπάθησαν να σκαρφιστούν κάτι, ώστε να την κάνουν πάλι χαρούμενη. Η Κλειώ πρότεινε να κολλήσουν λευκά χαρτιά πάνω στα πέταλά της, έτσι θα έμοιαζε με τις υπόλοιπες. 

  Πήραν λοιπόν κόλλα και χαρτιά και άρχισαν να την ντύνουν στα λευκά. Δυστυχώς όμως τα χαρτιά ύστερα από μερικές μέρες ξεκόλλησαν, αφού έπιασε ένας δυνατός άνεμος...

 Τα δυο αδέρφια δοκίμασαν πολλούς και διάφορους τρόπους, ώστε να την κάνουν όμοια με τις άλλες μαργαρίτες, όμως κανένας δεν πέτυχε.

  Ξαφνικά τους ήρθε μια καταπληκτική ιδέα! "Θα προσπαθήσουμε να την πείσουμε να αγαπήσει τον εαυτό της", είπε ο Ορέστης. 

  Κι έτσι έβαλαν το σχέδιό τους σε δράση.

        "Δες! Είσαι διαφορετική. Είσαι μία και                                   μοναδική."

Ξαφνικά μέσα στο καταπράσινο λιβάδι ξεφύτρωσε μια... και άλλη μια... και άλλη μια... πολύχρωμη μαργαρίτα. 

   Και γέμισε το λιβάδι χρώματα και αρώματα!

Ήταν μια μαγική στιγμή! Λες και ακούστηκε δυνατά η επιθυμία της και βγήκαν αληθινές όλες οι ευχές της!

Ένιωσε μια ηρεμία και μια γαλήνη!

Μήπως ήταν όνειρο!

Ό,τι και να ήταν " Η ζωή είναι ωραία με τους φίλους σου παρέα !"

   Δυστυχώς όμως... Αυτό που έζησε η πολύχρωμη μαργαρίτα μας ήταν ένα υπέροχο όνειρο. Ένα όνειρο που πολύ θα ήθελε να είναι πραγματικότητα... Έτσι μετά από λίγο, η καημένη, κατάλαβε πως όλα ήταν όπως πρώτα... Μια πολύχρωμη μαργαριτούλα ανάμεσα στις λευκές κατάλευκες μαργαρίτες... Πόσο μόνη ένιωσε ξανά!

     Μια μέρα, εκεί που όλα ήταν ήσυχα και οι μαργαρίτες απολάμβαναν τη μεσημεριανή λιακάδα κουβεντιάζοντας, ένα τσούρμο παιδιά εμφανίστηκε στο λιβάδι. Έτρεχαν και γελούσαν  χαρούμενα και ξεσήκωναν τον τόπο με τις   δυνατές  φωνούλες τους.

 Οι μαργαρίτες χάρηκαν που είδαν τα παιδιά να παίζουν ανάμεσά τους.

   Αυτό κράτησε πολύ λίγο όμως, σαν άκουσαν ξαφνικά:  " Παιδιά, αυτές οι μαργαρίτες εδώ είναι πανέμορφες! Να τις κόψουμε όλες και να τις βάλουμε στα ανθοδοχεία μας ". " Ναι! Ναι!" ξεφώνισαν όλα τα παιδιά κι άρχισαν μεμιάς να διαλέγουν τις πιο μεγάλες.

  Οι μαργαρίτες τότε τρόμαξαν πολύ κι άρχισαν να τρέμουν από τον φόβο τους. Κατάλαβαν πως σύντομα θ' άφηναν το ωραίο τους λιβάδι  και θα μετακόμιζαν σε κάποιο βαρετό ανθοδοχείο, ώσπου να ξεραθούν...

 Τότε, ξαφνικά, μια βραχνή φωνή ακούστηκε... "Μην πειράζετε τις άσπρες μαργαρίτεςςς... Είναι άρρωστες βαριά κι αν τις αγγίξετε, τα χέρια σας θα γεμίσουν κίτρινα σπυράκια. Αφήστε τες, μην τις ακουμπάτε..." 

Τα παιδιά τρόμαξαν και κοίταζαν ανήσυχα γύρω τους, προσπαθώντας να καταλάβουν από πού ακούστηκε αυτή η περίεργη φωνή.

"Εγώ σας μίλησα...εγώ η πολύχρωμη μαργαρίτα.  Δε  με   βλέπετε;  Κόψτε  εμένα, άμα θέλετε...

...δε με νοιάζει καθόλου. Έτσι κι αλλιώς κανείς δε μου μιλάει και κανένας δε θέλει να παίξει μαζί μου. Καλύτερα να φύγω απ' αυτό το λιβάδι για πάντα. Κόψτε εμένα κι αφήστε τις υπόλοιπες μαργαρίτες ήσυχες. "

  Τα καημένα τα παιδιά στην αρχή φοβήθηκαν βλέποντας μια μαργαρίτα να έχει ανθρώπινη φωνή. Μετά όμως κάθισαν και σκέφτηκαν λίγο. Τα λόγια της πολύχρωμης μαργαρίτας, είναι αλήθεια, τα προβλημάτισαν. Βαθιά σιωπή απλώθηκε στο λιβάδι. Ακόμα και τα φύλλα σταμάτησαν να σαλεύουν  πάνω στα  δέντρα.  Και τα πουλιά δεν κελαηδούσαν πια χαρούμενα...

 Και τότε μίλησε η Ρούλα η ομορφούλα, ένα αξιαγάπητο κορίτσι από την παρέα των παιδιών και είπε με σοβαρή φωνή. 

"Παιδιά, καλύτερα να πάμε να παίξουμε λίγο πιο πέρα και ν' αφήσουμε όλες τις μαργαρίτες στην ησυχία τους. Δε χρειάζεται να κόψουμε κανένα λουλούδι. Τα λουλούδια τα θαυμάζουμε και τα κοιτάζουμε μόνο. Δεν τα κόβουμε..."

  Κι έτσι έγινε. Όλα τα παιδιά συμφώνησαν με τα λόγια της Ρούλας και αφού χαιρέτησαν την πολύχρωμη μαργαρίτα, πήγαν λίγο παραπέρα κι άρχισαν να παίζουν κρυφτό στο δασάκι με τα πεύκα.

 Στο μεταξύ, οι υπόλοιπες μαργαρίτες είχαν μείνει άφωνες απ' αυτά που άκουγαν και στέκονταν ακίνητες σαν αγάλματα.

  Και τότε η γεροντότερη μαργαρίτα, η κυρα-Σοφή, όπως λέγανε οι άλλες μαργαρίτες, πήρε τον λόγο και μίλησε:"Αυτό που έγινε, κορίτσια, ήταν ένα σπουδαίο μάθημα για μας. Η πολύχρωμη μαργαρίτα προτίμησε να θυσιαστεί, για να σώσει όλες εμάς τις εγωίστριες. Όλες εμάς τις άπονες, τις σκληρές, που  μια  ζωή την κοροϊδεύαμε και την περιφρονούσαμε... Μπράβο! Πολυχρωμούλα, μπράβο!" 

"Από εδώ και στο εξής όλες μας θα σε σεβόμαστε και θα σε αγαπάμε. Θα είμαστε πάντα δίπλα σου ό,τι κι αν χρειαστείς".

 Όλες οι μαργαρίτες, τότε, συμφώνησαν  με τη σοφή μαργαρίτα και άρχισαν να την ευχαριστούν για ό,τι έκανε και για το μεγαλείο της ψυχής της.

Από τότε στο λιβάδι όλες οι μαργαρίτες έζησαν αγαπημένες και μονιασμένες μεταξύ τους, αλλά η πιο ευτυχισμένη ήταν... η Πολυχρωμούλα. Αυτή η υπέροχη και αξιολάτρευτη μαργαρίτα!!!