Γεια σας!! Είμαι ο κούρος του Ακραιφνίου και το όνομά μου είναι Ακραιφνεύς. Τα τελευταία χρόνια ζω στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών. Μπορείτε να με επισκεφτείτε στην έβδομη ενότητα του Μουσείου που είναι αφιερωμένη στην Αρχαϊκή εποχή. Είμαι τοποθετημένος στο βάθρο 121. Δίπλα μου στέκονται και άλλοι κούροι από το Ακραίφνιο. Δυστυχώς, στο πέρασμα των χρόνων έχουν φθαρεί περισσότερο από μένα και δε μπορείτε να δείτε τα όμορφα πρόσωπά τους με το χαρακτηριστικό αρχαϊκό  μειδίαμα...  

Είμαι πολύ περήφανος  για την καταγωγή μου και πολλές φορές νοσταλγώ τον τόπο μου, το Ακραίφνιο. Αναρωτιέμαι συχνά  πώς να είναι σήμερα.  Ο Ναός του Απόλλωνα στέκει ακόμη αγέρωχος ψηλά στο λόφο; Έρχονται ακόμη άνθρωποι από όλη την Ελλάδα αλλά και από τα βάθη της Ανατολής για να πάρουν χρησμό; Οι υπόλοιποι κούροι είχαν καλύτερη μοίρα από μένα; Κοσμούν ακόμη το δρόμο που οδηγεί στο Ναό και τα ιερά; Στο χωριό οι άνθρωποι ζουν ακόμη μια ήρεμη κι ευτυχισμένη ζωή κάτω από την προστασία του θεού Απόλλωνα; Οι τεχνίτες και οι μικροπωλητές σε όλες τις γωνιές του χωριού, στην αγορά αλλά και στα κτήρια γύρω από το Ναό  διαλαλούν ακόμη την πραμάτεια τους και γεμίζουν με τις φωνές τους τον αέρα;

Πριν από λίγο καιρό μία ομάδα παιδιών, μαθητών του Γυμνασίου του Ακραιφνίου με την καθηγήτριά τους ήρθαν να με δουν. Φόρεσα το ωραιότερό μου χαμόγελο γι΄ αυτούς. Με φωτογράφιζαν συνεχώς, σημείωναν κάτι (ποιος ξέρει τι;) και με κοιτούσαν με θαυμασμό. Ήμουν τόσο χαρούμενος!

Μετά από μία ώρα έφυγαν... Οι δικοί μου άνθρωποι έφυγαν. Η νοσταλγία για τον τόπο μου έγινε ακόμη πιο έντονη. Ήθελα τόσο πολύ να φύγω από δω, να ξεκολλήσω από αυτό το βάθρο και να πάω πίσω , στα μέρη μου... 

Μετά από πολλή σκέψη το αποφάσισα! 

Και γιατί όχι; Γιατί να μη φύγω για λίγο; Κανείς δε θα με καταλάβει... Θα φύγω μια μέρα που το Μουσείο θα είναι κλειστό. Μια Κυριακή... Τι υπέροχη ιδέα!!

Η μέρα έφτασε!! Πριν το καταλάβω βρέθηκα να περπατώ μέσα σε καλοσπαρμένα χωράφια. Τι ωραίος κάμπος!! Αλλά ...πόσο διαφορετικό ήταν το τοπίο γύρω μου! Πού είναι η λίμνη; Για λίγο φοβήθηκα πως είχα χάσει το δρόμο μου. Ευτυχώς το βουνό μου ήταν εκεί. Στην κορυφή του είναι το σπίτι μου, ο Ναός του Απόλλωνα. Παραμένει εκεί, ακλόνητο κι ας πέρασαν τόσοι αιώνες.

Πριν το χωριό αποφάσισα να επισκεφτώ το παλιό σπήλαιο. Σπήλαιο του Σαρακηνού άκουσα να το λένε στο Μουσείο. Σε αυτό το σπήλαιο οι άνθρωποι που κατοικούσαν τον τόπο μου χιλιάδες χρόνια πριν από μένα λάτρευαν τους θεούς τους. Ήταν γεμάτο προσφορές (ειδώλια ανδρικά και γυναικεία, κοσμήματα, αγγεία, όπλα κ.ά. ). Δυσκολεύτηκα πολύ να ανέβω! Τα σκαλιά ήταν κατεστραμμένα και απότομα. Έφτασα με πολλή προσπάθεια. Δυστυχώς δεν μπορούσα να μπω μέσα. Ένας πέτρινος τοίχος και μια συκιά έφραζαν  την είσοδο. Κοίταξα από ένα κενό. Τίποτα! Η σπηλιά ήταν άδεια! Απογοήτευση…

Στην είσοδο του χωριού άκουσα παιδικές φωνές. Τα βήματά μου με οδήγησαν έξω από ένα μεγάλο κτήριο. Γυμνάσιο Ακραιφνίου διάβασα. Ώστε αυτό είναι το σχολείο!

Πλησίασα όσο πιο κοντά μπορούσα. Δεν ήθελα να με δει κανένας. Στη δική μου εποχή δεν υπήρχαν σχολεία. Τα παιδιά - για να είμαι πιο ακριβής τα αγόρια - μάθαιναν γραφή, ανάγνωση και αριθμητική από τους παιδαγωγούς στα σπίτια τους. Τα κορίτσια δε μάθαιναν γράμματα. Μάθαιναν να πλέκουν, να υφαίνουν και βοηθούσαν τη μητέρα τους στις δουλειές του σπιτιού. Άλλαξαν πολύ τα πράγματα! 

Αααα , να τα παιδιά! Τα βλέπω! Τη Ροέλα και την Ιωάννα, το Δημήτρη, τον Κωνσταντίνο, τον Ορέστη, τον Ιωάννη! Να και ο άλλος Κωνσταντίνος ! Η Κυβέλη  με την Ελπίδα παίζουν με μια μπάλα! Να και ο  Δημήτρης! Kάθεται στα σκαλιά! Πόσο χαίρομαι που τους βλέπω!

Αποχαιρέτησα τους μικρούς μου φίλους και ξεκίνησα για το σπίτι μου. Ανέβαινα αργά αλλά σταθερά το μονοπάτι που θα με οδηγούσε στο Ναό του Απόλλωνα. 

Όλα ήταν διαφορετικά! 

Παλιά ο λόφος ήταν γεμάτος δέντρα και μοσχοβολούσε παντού ρίγανη και θυμάρι! Τώρα...

Έφτασα στην κορυφή του λόφου...

Πού είναι ο Ναός του Απόλλωνα; Πού είναι όλοι; 

Δεν υπήρχε τίποτα! Μόνο πυκνό χορτάρι και πέτρες σκόρπιες εδώ και κει... ό,τι απέμεινε από τον υπέροχο αυτό Ναό. "Απόλλωνα, πώς άφησες να συμβεί αυτό; ", φώναξα δυνατά μα κανείς δεν απάντησε. Δάκρυα κύλησαν απ΄ τα μάτια μου. 

Τι παράξενο! Τόσα χρόνια στο Μουσείο είχα ξεχάσει πώς είναι να είσαι άνθρωπος , πώς είναι να πονάς; Κάθισα στη σκιά ενός δένδρου. Μακάρι να μην έκανα ποτέ αυτό το ταξίδι! 

Αργά το απόγευμα αποφάσισα να επιστρέψω στο Μουσείο. Μάζεψα λίγα λουλούδια κι αποχαιρέτησα τον τόπο μου, το σπίτι μου. Ήμουν απαρηγόρητος! Όλα είχαν χαθεί!

Όταν έφτασα στο πρώτα σπίτια του χωριού άκουσα ένα δυνατό θόρυβο... Ντιν, νταν, ντιν, ντιν, νταν! Πάλι και πάλι! Σήκωσα το κεφάλι μου και είδα ένα τεράστιο κτήριο. Δύο ηλικιωμένες γυναίκες κρατούσαν λουλούδια στα χέρια και ανέβαιναν τα σκαλιά που οδηγούσαν στο μεγάλο κτήριο. Τις ακολούθησα... 

Μπήκαμε και οι τρεις μέσα. Μπροστά εκείνες λίγο πιο πίσω εγώ. Τις είδα να σκύβουν και να φιλούν μια εικόνα. "Αι Γιώργη μου, έχε μας καλά!" είπε η μία. Η άλλη κρατούσε ένα μικρό ραβδάκι. Του έβαλε φωτιά και το τοποθέτησε σε ένα κουτί με άμμο. 

Στη συνέχεια άφησαν τα λουλούδια πάνω στην εικόνα του Αϊ Γιώργη και έφυγαν. Προχώρησα δειλά προς το εσωτερικό. Σίγουρα αυτοί είναι οι Θεοί και οι Θεές των σύγχρονων ανθρώπων. Είμαι μέσα σε ένα Ναό! Το μάτι μου έπεσε σε μια Θεά, Παναγία νομίζω την είχε πει η μία ηλικιωμένη. Κρατούσε στα χέρια της ένα μικρό αγοράκι. Φαινόταν τόσο ευτυχισμένο στην αγκαλιά της! Ξαφνικά αισθάνθηκα τόσο μόνος! Μου έλειψε η μάνα μου, μου έλειψε η αγκαλιά της! Συνέχισα να κοιτάζω αυτή τη μάνα, την Παναγία και μου φάνηκε πως μου χαμογέλασε. Ναι, αλήθεια! Χαμογέλασε σε μένα, ένα πέτρινο, ακρωτηριασμένο άγαλμα. Με κοιτούσε χαμογελαστή σα να μου έλεγε:"Μη φοβάσαι! Δεν είσαι μόνος! Εγώ θα φροντίσω και σένα!"

Άφησα τα λουλούδια που κρατούσα στα χέρια μπροστά στα πόδια της και πήρα ευτυχισμένος το δρόμο του γυρισμού. 

Είμαι τόσο χαρούμενος! Δεν είμαι μόνος! Κάθομαι εδώ στο Βάθρο  121 και υποδέχομαι  κάθε μέρα τους επισκέπτες του Μουσείου. Πιο πολύ όμως χαίρομαι όταν έρχονται να με δουν οι δικοί μου άνθρωποι, οι φίλοι και οι φίλες μου από το Ακραίφνιο, οι συγχωριανοί μου!!

Μη με ξεχνάτε!! 

Να έρχεστε να με βλέπετε!!

Ευχαριστούμε θερμά τους μαθητές Δελιανίδη Δημήτρη και Δράκο Κωνσταντίνο που έδωσαν φωνή στον Κούρο μας!

  Συμμετέχουν στον Όμιλο οι μαθητές/τριες της Α΄ Γυμνασίου :

Δελιανίδης Δημήτριος

Δράκος Κωνσταντίνος

Ζαχαροπούλου Κυβέλη

Κατσαβριάς Ιωάννης

Μπαμπέκος Κωνσταντίνος

Νίκα Ελπίδα

Παπαευθυμίου Δημήτριος

Πέλο Ορέστης

Πέλο Ροέλα

Χαλβατζή Ιωάννα

    Υπεύθυνοι Καθηγητές: Πολυτάρχου Σοφία - Χαρίτος Πέτρος