Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένας ποντικός, που τον έλεγαν Καπετάν Φασαρία.

Ξέρετε γιατί; Ήταν άτακτος και δεν άφηνε κανέναν σε ησυχία.

Τραβούσε τις ουρές των άλλων ποντικιών, έτρωγε το φαγητό τους, πετούσε τα σχολικά τους, έσκιζε τα παραμύθια της βιβλιοθήκης και τα παιχνίδια τα ήθελε όλα να είναι δικά του.

Τα άλλα ποντικάκια είχαν βαρεθεί τον Καπετάν Φασαρία.

Ουφ, δεν αντέχουμε άλλο έλεγαν……. πρέπει να βρούμε μία λύση!!!

Πρέπει επιτέλους και ο Καπετάν Φασαρίας , να είναι ήσυχος και να μην ξεχνάει τους σοφούς κανόνες, που μας έμαθε η δασκάλα μας η κυρία Βάγια η κουκουβάγια.

Μία μέρα λοιπόν, που είχε τα γενέθλια της η Λίνα η μικρή  ποντικίνα, αποφάσισαν όλοι μαζί να μην τον καλέσουν.

Πρέπει να πάρει ένα καλό μάθημα, είπαν όλα τα ποντικάκια.

Πρέπει να καταλάβει ,να είναι ήσυχος , υπάκουος και ευγενικός.

Να μοιράζεται τα παιχνίδια με τους φίλους του, να μην γκρινιάζει και να τρώει όμορφα το φαγητό του.

Όσο για τις ουρές; Απαγορεύεται να τις τραβάει!!!

Στα γενέθλια η μαμά της Λίνας, η κυρία Σου Σου η Ποντικού, είχε ετοιμάσει μία ωραία τούρτα με κερασάκια ,καναπεδάκια με τυράκια και ωραίους λουκουμάδες με μέλι.

Τα ποντικάκια έφαγαν και χόρεψαν με την καρδιά τους.

Ο Καπετάν Φασαρίας δεν πήγε σ' αυτά τα ωραία γενέθλια.

-Είδες τι έπαθες; Του είπε η κυρία κουκουβάγια.

Εάν ήσουν φρόνιμο και υπάκουο ποντικάκι, θα είχες πάει και εσύ στα γενέθλια.

-Το μετάνιωσα είπε ο Καπετάν Φασαρίας!!!

Τώρα κατάλαβα, αν δεν αλλάξω συμπεριφορά, θα χάσω την όμορφη παρέα με τους φίλους μου.

Έτρεξε στο σπίτι της Λίνας και χτύπησε την πόρτα. 

Η Λίνα του άνοιξε και εκείνος ζήτησε συγνώμη.

-Θα αλλάξω συμπεριφορά είπε , θα είμαι καλό ποντικάκι.

-Αυτό είναι σπουδαίο είπε η μικρή ποντικίνα!!!

-Όμως άκουσε κι αυτό ,κάθε συμπεριφορά έχει και το τίμημά της!!!

Έχασες το πάρτυ, την τούρτα, τα τυράκια και τους λουκουμάδες.

Έχασες και τον χορό!!!

Οι φίλοι μας μόλις έφυγαν.

-Καληνύχτα είπε ο Καπετάν Φασαρίας και έφυγε μετανιωμένος!!!