Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο ήλιος που έβγαινε ψηλά στον ουρανό.

Κάθε μέρα ξεκινούσε το ταξίδι του γύρω από τη Γη.

Πάνω σε ένα άρμα που το οδηγούσε ο ίδιος ο Βασιλιάς Ήλιος.

Κάθε μέρα ο Βασιλιάς Ήλιος ξεκινούσε από την Ανατολή και πήγαινε στη Δύση για να ξεκουραστεί στο παλάτι του.

Μια μέρα τον Ήλιο τον επισκέφθηκε ο

Φαέθων, ο γιος του.

Τον επισκέφθηκε στο  μεγάλο παλάτι.

Ο  Φαέθων ζήτησε από τον πατέρα του  να οδηγήσει αυτός το άρμα. Ο Βασιλιάς Ήλιος του απάντησε: «Μπορείς να μου ζητήσεις ό,τι θες, εκτός από αυτό!»

Όμως στο τέλος, τον άφησε και του έδωσε το άρμα.

Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά και ο Φαέθων πετούσε το άρμα με τα άλογα στον ουρανό χωρίς κανένα πρόβλημα

Στη συνέχεια όμως, δεν μπορούσε να ελέγξει τα

άλογα και το άρμα κατέβηκε κάτω στη Γη και

κάηκαν τα δάση και το γρασίδι …

Κάηκαν όλα και δημιουργήθηκαν τα

ηφαίστεια.

Τότε ο Φαέθων τράβηξε δυνατά τα χαλινάρια....

και το άρμα του ήλιου πήγε ψηλά στον ουρανό.

. . . και πάγωσε τη Γη!

Στη συνέχεια, ο Δίας έριξε τον κεραυνό του στο άρμα για να μην παγώσει, ούτε να καεί η Γη και ο όλος κόσμος και έτσι να τους

 σώσει.

Τότε το άρμα έσπασε ...

και ο Φαέθοντας έπεσε κάτω στη Γη.

Την άλλη μέρα ο βασιλιάς Ήλιος αν και στεναχωρήθηκε ξεκίνησε πάλι τη δουλειά του, να φωτίζει και να φροντίζει όλους τους ανθρώπους και όλους τους πλανήτες και να οδηγεί το άρμα του από την Ανατολή μέχρι τη Δύση.

Οι άνθρωποι στη Γη, μετά από αυτό, ήταν πολύ χαρούμενοι. Τα παιδιά βγήκαν έξω κάτω από το φως του Ήλιου για να παίξουν.

Οι άνθρωποι από τη χαρά τους κάνανε πάρτι.