Μια φορά κι έναν καιρό ο κ. Πέτρος ζούσε στην Αρκαδία σε ένα χωριό μαζί με τη γυναίκα του την κ. Παναγιώτα. Είχαν δύο παιδιά ,ένα μωρό 8 μηνών τη Μαρία και ένα μεγαλύτερο 7 χρονών τον Νίκο.

Μια μέρα  ο παππούς και η γιαγιά πήγαν τα εγγονάκια τους στην παιδική χαρά. έκαναν τσουλήθρα, κούνια, μονόζυγο, τραμπάλα και πέρασαν καλά. 

Ώσπου ξαφνικά έγινε σεισμός. 

Ο Νίκος κρύφτηκε κάτω από την τσουλήθρα και κρατιόταν από το σίδερο.

Όταν τελείωσε το κούνημα, έφυγαν γρήγορα για να πάνε στο σπίτι τους.

Έφτασαν στο σπίτι  κι έγινε ξανά σεισμός και κρύφτηκαν κάτω από το τραπέζι της κουζίνας.

Σαν τελείωσε το κούνημα, βγήκαν έξω από το σπίτι ,κρατώντας την τσάντα ΄'έκτακτης ανάγκης κι έμειναν λίγη ώρα, μέχρι να ακούσουν από το ραδιόφωνο ότι δεν υπάρχει  κίνδυνος.

Επιτέλους ήρθε η ώρα του φαγητού. Γύρισαν κι ο μπαμπάς και η μαμά από τη δουλειά τους και όλοι μαζί κάθισαν στο τραπέζι να φάνε φακές και είχε μαγειρέψει η μαμά Παναγιώτα από  το προηγούμενο βράδυ και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.