Παράδοξο, Xριστοπούλου Ουρανία

Κάθε νέα πληγή

Λίγο πιο βαθιά από την προηγούμενη

Στον αέναο φαύλο κύκλο

Γυρνάμε ζαλισμένοι.

Ανάμεσα σε δύο χορδές

Χορεύουν δύο κόρες

Συνδεδεμένες μαζί μου ακόμα με τον ομφάλιο λώρο.

Μεγαλώνουν μαζί μου

Σαπίζουν μαζί μου

Και με τραβούν όπου πηγαίνουν.

Η μία τρέχει στο παρελθόν

Κι η άλλη στο μέλλον

Κι εγώ στη μέση ξεχειλώνω.

Κάθε νέα αρχή

Λίγο πιο οδυνηρή από το τέλος.

Σε αυτό το αυτοεκπληρούμενο συνεχές

Οι κόρες αυτές γυρεύουν πόλεμο

Κοιτώ το θαύμα της ζωής

Που σέρνεται μπροστά μου, δέσμιο στο σώμα μου,

Να αποσυντίθεται μαζί μου.

Η ψυχή μου αναπνέει

Αλλά αγωνίζεται να πάψει να υπάρχει.

Πρέπει να τον κόψω

Να κόψω τον ομφάλιο λώρο

Γιατί πέφτω στο κενό που έχω μέσα μου

Και οι κόρες των ματιών μου

Κοιτούν σε λάθος κατεύθυνση.

Πρέπει να απογαλακτιστώ

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΑΝΤΑΦΟΥΝΗ

Πριν το πρωινό ,πριν το δειλινό

Σκέφτομαι πόσο σημαντικό

Είναι το χαμόγελο σου

Για την μέρα που ξεκινώ

Οι σκέψεις στο νου μου,

Τριγυρνούν για τα μάτια που αγαπούν .

Η μέρα ξημερώνει και η νύχτα σιγά σιγά τελειώνει

Τα αγκαθωτά μονοπάτια στο βουνό καταλήγουν σε

Ένα βλέμμα σκληρό, σε ένα χαμόγελο κρυφό κανείς

Μας δεν μπορεί να αντισταθεί και συ σαν άλογο

Καλπάζεις για την ελευθερία που κανείς μας δεν θα αδράξει

Το σκοτάδι πέφτει και τα πρόσωπά μας

λάμπουν σαν ήλιος ,

Άραγε θα ξαναβρεθούμε ;

για να σε αγγίξω ξανά,

άραγε θα ξαναμιλήσουμε

για την ζωή που σε κάποιο άλλο

μονοπάτι θα συναντηθούμε  ξανά;

Τσιλαφάκη Παναγιώτα

Αδικοχαμένα άνθη

Σήμερα σωπαίνουν όλοι …τα πάντα.

Μία μάνα, βρίσκεται στο βάθος,

Περιμένοντας να ανθίσει κάτι μέσα από τις στάχτες.

Λόγια παρηγοριάς από κανέναν δε θέλει να ακούσει.

Μονάχα δικαιοσύνη ζητάει.

Σήμερα δακρύζει όλη η φύση

Βροχή τα δάκρυα και κεραυνοί οι αναστεναγμοί..

Μαύρη άνοιξη ξημέρωσε

Σου το πήραν το λουλούδι μάνα….

Και συ ακόμα εκεί πιστά το περιμένεις

Αχ μάνα καμία λέξη δεν μπορεί να 

Σου μαλακώσει την καρδιά.

Κι αυτό το άνθος, ρίζωσε μέσα σου.

Πρώτα θα μαραθείς εσύ και στο τέλος

Αυτό…

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: ΚΑΛΤΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ 

Η ΖΩΗ ΜΑΣ

Ο γαλάζιος ουρανός σε κυριεύει και 

Το χέρι μου απαλά σε χαϊδεύει.

Η φύση συνεχώς σε μαγεύει,

Όμως εσύ την κοροϊδεύεις

Η ζωή σε μπερδεύει και 

Το μυαλό σου ανακατεύει.

Η καρδιά σου βιώματα μαζεύει και 

Σε βοηθάει να μαντεύεις… 

Τι είναι η ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο; 

Μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ!

ΜΑΘΗΤΡΙΑ : ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΝΟΥ

 Η Ζωή είναι ωραία

Η ζωή είναι ωραία

Όταν έχω εσένα  παρέα

Ξυπνώντας κάθε μέρα το πρωί

Αν δεν σε έχω δίπλα μου τελειώνει η ζωή

Τα δύο μάτια σου σαν κοιτώ

Μου θυμίζουν τον γαλάζιο ουρανό

Όταν σου μιλώ

Έχω συναίσθημα ερωτικό

Ένα αίσθημα βαθύ και καταλυτικό

Η αγάπη μου για εσένα ξεπερνάει κάθε εμπόδιο

Όμως  όταν σε βλέπω δεν ξέρω τι να πω

Παραμιλώ όταν βλέπω το δειλινό

Σαν να μην έχω ξαναδεί ποτέ

Κάτι τόσο όμορφο και απλό  

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: ΕΛΕΝΗ ΓΚΡΟΣΑ

ΤΑ ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΓΑΛΑΝΑ ΣΟΥ ΜΑΤΙΑ 

Μπλε σαν τον ουρανό

Είναι τα δικά σου μάτια

Που σαν με κοιτούν

Χάνομαι σαν κύμα

Βυθίζομαι σαν πλοίο

Όταν σε αντικρύζω  

Μα πόσο άδικη είναι η ζωή

Που δεν μπορώ να σε αγγίζω

Οι σκέψεις μου δεν με αφήνουν

Να βρω ειρμό

Τα παράπονα   μου κάνω

Τραγουδώντας   στον   ουρανό

Βλέπω μέσα από το γαλάζιο

Τα δικά σου γαλήνια   μάτια

Τρέχω να αγγίξω τον ουρανό

Μα σκοντάφτω  και πέφτω στο κενό

Κατρακυλώ στων ματιών σου το βυθό

Το κύμα με πλακώνει

Δεν ανασαίνω και αυτό με σκοτώνει

Τότε η ζωή μου χαμογελά και πλέον

 Σε έχω εγώ στην  δική μου αγκαλιά

Και βλέπουμε μαζί το απέραντο γαλάζιο

Αυτήν την φορά

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: ΝΤΙΝΟΥ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ 

Ο ΗΛΙΟΣ

Ο ήλιος καθώς πέφτει

σε αγκαλιάζει τρυφερά,

και κάνει την καρδιά σου

να νιώθει χαλαρά.

Ο ήλιος καθώς πέφτει

και σου χαμογελά,

σου δίνει όχι μία,

αλλά δύο λάμψεις στην ματιά.

Ο ήλιος καθώς  πέφτει

σε κάνει να νιώθεις πιο γλυκά,

ακόμα κι αν είσαι μόνη

σου φεύγει η μοναξιά.

Νομίζεις  πως είναι όλα δύσκολα

αλλά σου απαλαίνει   την ψυχή,

σου δείχνει ότι δεν είσαι μόνη

μέσα σ’ αυτή την μικρή γη.

Σου χαμογελάει όλη μέρα

σε κάνει να ξεχνάς τα παλιά,

σου θυμίζει κάθε μέρα

πως πρέπει να κοιτάς μπροστά.