Ήταν καλοκαίρι! Τα σχολεία είχαν κλείσει και ο Γιάννης, ο Θέμης, ο Πέτρος, η Βασιλίνα, ο Αλτέο, ο Σταύρος, ο Αποστόλης, η Μαρία και η Βασιλική πήγαν στο σπίτι του φίλου τους του Σωκράτη για να παίξουν όλοι μαζί!Ξαφνικά ο ουρανός συννέφιασε και έπιασε μια ξαφνική μπόρα. Τα παιδιά έτρεξαν γρήγορα μέσα στο σπίτι για να προστατευτούν από τη βροχή. Όταν είδαν από το παράθυρο τις ακτίνες του ήλιου να φωτίζουν δυνατά αποφάσισαν να ξαναβγούν στην αυλή για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους. Όταν όμως άνοιξαν την πόρτα βρέθηκαν μπροστά σε ένα υπέροχο θέαμα: ένα ουράνιο τόξο είχε εμφανιστεί στην αυλή τους! Και όχι ένα απλό ουράνιο τόξο: ένα μαγικό ουράνιο τόξο πουαμέσως τους μίλησε και γίνανε φίλοι.

Τα παιδιά  αποφάσισαν να πάνε με το λεωφορείο στην θάλασσα τον καινούργιο τους φίλο για να παίξουν όλοι μαζί μπάλα και να κάνουνε σχέδια με την άμμο και τα κουβαδάκια. Περνούσαν υπέροχα όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ένας γίγαντας που είδε από μακρυά το ουράνιο τόξο και ήθελε να το κόψει κομμάτια και να το κάνει σούπα! Το ουράνιο τόξο έφυγε τρέχοντας τρομαγμένο και στο δρόμο είδε μια Φεράρι, πήδηξε μέσα, πάτησε γκάζι και πήγε να κρυφτεί σε ένα βουνό , στο Μαίναλο. Εκεί είχε ένα πολύ ωραίο ποτάμι, το Λούσιο Ποταμό. Βρήκε λοιπόν ένα δέντρο δίπλα στο ποτάμι και κρύφτηκε μέσα στα φύλλα του.

Τα παιδιά, ανησυχώντας για τον φίλο τους, μπήκαν στο λεωφορείο και γύρισαν στο χωριό. Μετά πήραν τα ποδήλατά τους και άρχισαν να ψάχνουν το ουράνιο τόξο. Στην αρχή δεν το έβρισκαν. Όμως έπιασε πάλι μια καλοκαιρινή μπόρα και όταν σταμάτησε η βροχή και βγήκε ο ήλιος το βρήκαν κρεμασμένο στο δέντρο. Ήταν πολύ φοβισμένο! Τα παιδιά του είπαν : “Κατέβα κάτω, ο γίγαντας δεν είναι εδώ, δεν κινδυνεύεις.” Το ουράνιο τόξο κατέβηκε από το δέντρο και όλοι μαζί μπήκαν στην Φεράρι και γύρισαν στο σπίτι του Σωκράτη. Είχε τελειώσει μια μεγάλη περιπέτεια!Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!