Μια φορά και έναν καιρό, ήταν τρία κορίτσια που έμεναν στη Ράξα και πήγαιναν στο Νηπιαγωγείο. Κάθε απόγευμα συναντιόνταν στην πλατεία του χωριού για να παίξουν.

Ένα απόγευμα τα κορίτσια δεν είχαν με τι να παίξουν.

- Κορίτσια, τι θα κάνουμε τώρα; είπε η Αριάδνη.

-  Πάμε βόλτα με τα ποδήλατα! πρότεινε η Θέτις

- Ναι! φώναξε η Μελίσα.

- Ναι!!! φώναξε ενθουσιασμένη η Μελίσα.

- Πάμε γρήγορα στο σπίτι να τα πάρουμε, είπε η Θέτις.

- Πάμε!! είπε και η Αριάδνη και ξεκίνησαν αμέσως.

Tα κορίτσια αφού πήραν τα ποδήλατά τους ξεκίνησαν αμέσως για μια βόλτα στο δάσος..

- Ωχ όχι... ακούστηκε ξαφνικά η Μελίσα.

- Τι έπαθες ; ρώτησε η Αριάδνη.

- Ξέρω ξεχάσαμε να πάρουμε τα κράνη μας! απάντησε η Θέτις.

Τα κορίτσια συμφώνησαν οτι δεν πειράζει που δεν πήραν τα κράνη τους και πίστευαν οτι δεν θα πάθουν κάτι..Ξεκίνησαν λοιπόν με χαρά τη βόλτα τους, όταν ξαφνικά άκουσαν...

έναν σκύλο να γαβγίζει.....

Τα κορίτσια τρόμαξαν πολύ και άρχισαν να τρέχουν γρήγορα με τα ποδήλατα.

Τότε άκουσαν ένα δυνατό ήχο...

Ήταν ένα άλογο..

- Ελάτε να τρέξουμε γρήγορα !! φώναξε η Αριάδνη..

- Καλή ιδέα!! ακούστηκε η φωνή της Θέτιδας

             Πάμε!! είπε και η Μελίσσα

Τα κορίτσια έτρεχαν πολύ γρήγορα για να ξεφύγουν από το άλογο. Ξαφνικά είδαν μια πινακίδα ....

- Στοπ ! είπε η Μελίσσα..

- Σταματήστε φώναξαν μαζί η Αριάδνη και η Θέτις..

Τα κορίτσια φρέναραν απότομα και έπεσαν η μία πάνω στην άλλη!!

-Ευτυχώς δεν χτυπήσαμε πολύ ! ακούστηκε η Αριάδνη ..

- Πρέπει  να φοράμε κράνη!! είπε η Θέτις.

- Ναι πάμε! συμφώνησε η Μελίσα.

Τα κορίτσια πήραν σιγά σιγά το δρόμο του γυρισμού... Αυτή τη φορά οδηγούσαν αργά και προσεχτικά..Σίγουρα τα πάθημα τους είχε γίνει μάθημα.. Και από εδώ και στο εξής όταν πήγαιναν βόλτα με τα ποδήλατα ήξεραν ότι έπρεπε να οδηγούν με ασφάλεια..με κράνος , επιαγκωνίδες και επιγονατίδες.