«Τα Φεγγαροπαπούτσια και η κόρη του Ήλιου»

          Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ψηλά στον ουρανό, στο βασίλειο του Ήλιου, η Ηλιαχτίδα, η κόρη του. Ήταν πολύ όμορφη, με χρυσά μακριά μαλλιά που έλαμπαν σαν το φως, αλλά ήταν και λίγο… κακομαθημένη. Όλο ζητούσε πράγματα από τον μπαμπά της.

«Μπαμπά, θέλω αυτό! Μπαμπά, θέλω εκείνο!» έλεγε και ξανάλεγε. Κι ο πατέρας της που δεν της χαλούσε ποτέ χατίρι έκανε τα πάντα για να της δίνει αυτά που ζητούσε.

Η Ηλιαχτίδα είχε τα πάντα: φορέματα από σύννεφα, κολιέ από αστέρια και παπούτσια σε όλα τα χρώματα της ίριδας. Μα μια μέρα, ζήτησε κάτι πολύ παράξενο.

«Μπαμπά, θέλω παπούτσια από το υλικό που είναι φτιαγμένο το φεγγάρι! Θέλω να είναι ασημένια και γυαλιστερά, να είναι ελαφριά και μαλακά για τα ποδαράκια μου ,να με κάνουν να μπορώ  να περπατώ πάνω στα σύννεφα και να πετάω πάνω από τ’ αστέρια!», είπε η Ηλιαχτίδα.

Ο Ήλιος απόρησε. «Μα, κόρη μου, πώς μπορεί να γίνει αυτό; Πού να βρούμε αυτό το υλικό;». «Να κόψεις ένα κομμάτι απ’ το φεγγάρι και να μου τα φτιάξεις», είπε η Ηλιαχτίδα.

 «Μα δεν μπορούμε να κόψουμε το φεγγάρι», απάντησε ο Ήλιος. «Δεν είναι τόσο απλό! Το φεγγάρι είναι  φίλος μας και φωτίζει τη νύχτα! Αν πάρουμε ένα κομμάτι του δεν θα είναι το ίδιο όμορφο και δεν θα φωτίζει πια, όπως πριν!»

Αλλά η Ηλιαχτίδα δεν καταλάβαινε. «Θέλω τα φεγγαροπαπούτσια μου τώρα!» είπε πεισματικά.

Ο Ήλιος, που δεν μπορούσε, όπως είπαμε, να πει όχι στη μοναχοκόρη του, άπλωσε τις ακτίνες του μέχρι το φεγγάρι. Έκοψε ένα μικρό κομμάτι από το έδαφος του φεγγαριού και το έφερε πίσω. Με πολλή προσοχή έφτιαξε τα πιο μαγικά παπούτσια που είχαν φτιαχτεί ως και τότε.

Όταν η Ηλιαχτίδα τα φόρεσε, άρχισε πραγματικά να πετάει! Τρελάθηκε από χαρά. Άρχισε να χορεύει και να πηδάει ψηλά, όλο και πιο ψηλά. Αλλά ξαφνικά ένιωσε μια δύναμη να την τραβάει μακριά.

«Βοήθεια, μπαμπά! Κάτι με τραβάει!» φώναξε.

Τα φεγγαροπαπούτσια είχαν πάρει ζωή! Το κομμάτι που είχε κοπεί από το φεγγάρι ήθελε να γυρίσει πίσω στη θέση του. Έτσι, τα παπούτσια άρχισαν να πηγαίνουν την Ηλιαχτίδα προς το φεγγάρι.

Ο Ήλιος την ακολούθησε με τις ακτίνες του. Όταν έφτασαν στο φεγγάρι, η Ηλιαχτίδα κατέβηκε και τα παπούτσια πήγαν μόνα τους να ενωθούν με το έδαφος.

Η Ηλιαχτίδα στεναχωρήθηκε. «Θέλω να γυρίσω πίσω! Δεν θέλω πια τα παπούτσια!», είπε.

Ο Ήλιος χαμογέλασε και την πήρε πίσω στο φωτεινό του βασίλειο. Από τότε, η Ηλιαχτίδα έμαθε να εκτιμάει αυτά που έχει και δεν ξαναζήτησε ποτέ πράγματα που δεν της χρειάζονταν.

          Κι αν κοιτάξετε το φεγγάρι ένα βράδυ, ίσως δείτε ένα μικρό σημάδι εκεί που κόπηκε το κομμάτι για τα φεγγαροπαπούτσια.

                                                                        ΤΕΛΟΣ

        Το παραμύθι αυτό συνέγραψαν και         εικονογράφησαν τα παιδιά του 3ου Νηπιαγωγείου Πυλαίας στο πλαίσιο Συμμετοχής στον 9ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού

                                                                                                                                                                                                Πυλαία, Ιανουάριος 2025