Μια φορά κι ένα καιρό σε ένα Νηπιαγωγείο ήταν ένα κορίτσι που την έλεγαν Ελένη. 

Η Ελένη ήταν πολύ χαρούμενη και είχε μια ιδέα να φτιάξει ένα σχολείο, όπου όλοι θα αισθάνονταν ίσοι και δίκαιοι.

Μια μέρα καθώς έπαιζαν στην αυλή ένα άλλο παιδί, η Ελευθερία πήρε όλα τα κόκκινα τουβλάκια και δεν άφησε κανένα για τους άλλους. 

Τα παιδιά στενοχωρήθηκαν και άρχισαν να γκρινιάζουν.

Η Ελένη τότε πλησίασε την Ελευθερία και της είπε:

-Ελένη, όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα να παίξουν με τα τουβλάκια.

 Αν τα μοιραστούμε θα είναι πιο ωραία για όλους.

Η Ελευθερία σκέφτηκε για λίγο και συμφώνησε.

 Έτσι μοιράστηκαν τα τουβλάκια και έφτιαξαν μαζί ένα τεράστιο κάστρο. 

Από τότε κάθε φορά που κάποιος ξεχνούσε να μοιράζεται ή να φέρεται δίκαια, η Ελένη του θύμιζε οτι όλοι έχουμε δικαιώματα και όταν τα σεβόμαστε είμαστε πιο χαρούμενοι.

Στο τέλος της χρονιάς τα παιδιά φύτεψαν ένα δέντρο στην αυλή που το ονόμασαν το δέντρο της Δικαιοσύνης για να θυμούνται τα λόγια της Ελένης.