Ως παγκόσμιοι πολίτες είμαστε όλοι και ο καθένας ξεχωριστά, υπεύθυνοι για τη σωτηρία και προστασία των θαλασσών.

Αυτό θα γίνει μόνο αν συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι, περισσότερο ή λιγότερο, αποτελούμε μέρος του προβλήματος, αλλά θα μπορούσαμε να γίνουμε και μέρος της λύσης του.

Μία φορά κι έναν καιρό,  ένα Νηπιαγωγείο βρισκόταν σε μια όμορφη περιοχή κάποιου ελληνικού νησιού.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες του, επιβιβάστηκαν μία μέρα σε λεωφορείο  και πήγαν εκδρομή σε μία παραλία, για να επισκεφτούν ένα ενυδρείο που υπήρχε εκεί. Η χαρά τους ήταν μεγάλη!

Μετά την ξενάγηση, εντυπωσιασμένοι με όσα είδαν, ψάρια παράξενα και διάφορα πλάσματα της θάλασσας, κάθισαν στην παραλία να κάνουν πικνίκ. Κοίταζαν τα γαλάζια νερά της θάλασσας κι έβλεπαν τα φύκια που έφερναν τα κυματάκια, όταν έσκαγαν στην ακτή. Είδαν όμως και κάτι άλλο που τους στενοχώρησε πολύ.

Είδαν σκουπίδια πεταμένα στο νερό, πλαστικά μπουκάλια αλλά και γυάλινα, σακούλες, καλαμάκια, ένα κουτάκι αναψυκτικού κι ένα ζευγάρι σαγιονάρες κομμένες.

Πρόσεξαν και κάτι άλλο... μία οικογένεια καβουριών που είχε εγκλωβιστεί σε μία σακούλα. Ο μπαμπάς κάβουρας και η μαμά καβουρίνα, γεμάτοι αγωνία, προσπαθούσαν με τις δαγκάνες του να σκίσουν τη σακούλα για να ελευθερώσουν την οικογένειά τους. Δυστυχώς δεν τα κατάφερναν.

Βλέποντάς τους τα παιδιά, αποφάσισαν να λάβουν δράση. Έπρεπε κάτι να κάνουν. 

-Τι να κάνουμε; Τι να κάνουμε; αναρωτιόταν.

-Αν μείνουν πολλή ώρα εκεί μέσα θα πάθουν ασφυξία, σκεφτόταν.

-Δεν θα έχουν οξυγόνο.

-Κυρία, κυρία, μπορείς να μας βοηθήσεις;

Η κυρία τους, τους πρότεινε να συνεργαστούν και τα παιδιά με προσοχή, άνοιξαν τη σακούλα και είδαν  τα καβουράκια να απελευθερώνονται και να κολυμπάνε προς το νερό. Η ικανοποίησή τους ήταν φανερή στα πρόσωπά τους. Το χαμόγελό τους πλατύ.

Αργότερα, καθισμένοι γύρω – γύρω, μία ομάδα,  αναρωτήθηκαν πως θα μπορούσαν να αφήσουν την παραλία καθαρή πριν φύγουν. Αν συνεχιζόταν αυτό, θα γινόταν όλη η παραλία ένας μεγάλος σκουπιδότοπος. Αποφάσισαν τότε να ζητήσουν βοήθεια και από τους άλλους επισκέπτες του ενυδρείου, που είχαν έρθει με τα παιδιά τους να το επισκεφτούν. Ακόμη και από τους ανθρώπους που δούλευαν στο ενυδρείο.

Μια μεγάλη ομάδα σχηματίστηκε στη στιγμή. Όλοι μαζί, μικροί μεγάλοι, μάζεψαν τα σκουπίδια που ήταν πεταμένα και στην παραλία, αλλά και μέσα στο νερό. Η θάλασσα ήταν πλέον καθαρή.

Τις επόμενες μέρες στην τάξη τους, αποφάσισαν πως είχε έρθει η ώρα να φτιάξουν τη δική τους ομάδα εθελοντισμού για να προστατεύουν, όπως μπορούν, το θαλάσσιο περιβάλλον. Το όνομα της ομάδας τους                             "ΘΑΛΑΣΣΟΦΥΛΑΚΕΣ".

Με τη βοήθεια των μεγάλων, της κυρίας τους και των γονιών τους, έφτιαξαν ξύλινες ταμπέλες και τις τοποθέτησαν στην παραλία εκείνη. Με τα συνθήματα, θα έστελναν τα δικά τους μηνύματα σε όλους.

«ΔΕΝ ΠΕΤΑΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!»

«ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΠΕΤΑΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΩΡΑ!»

«ΘΕΛΟΥΜΕ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΘΑΡΗ!»

«ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΘΑΡΗ ΝΑ ΔΟΥΜΕ!»

Η παρέα, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. 

-Θα οργανώσουμε μια εκστρατεία καθαρισμού! πρότεινε κάποιο παιδάκι από την παρέα.

Την επόμενη μέρα, με γάντια, σακούλες και πολλή όρεξη, άρχισαν να καθαρίζουν τις όχθες του ποταμιού που βρισκόταν κοντά στο νηπιαγωγείο τους. Μέσα σε λίγες ώρες, το ποτάμι έλαμπε ξανά!

Από τότε η ομάδα, δεν σταμάτησε να προστατεύει το περιβάλλον και να παρακινεί άλλα παιδιά, αλλά και μεγάλους, να κάνουν το ίδιο. Να προστατεύουν τη φύση!

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.