'Ηταν μια πολύ όμορφη καλοκαιρινή μέρα. Ο Γιάννης και η Μαίρη, δύο πολύ καλοί φίλοι αποφάσισαν να πάνε να εξερευνήσουν τον βυθό της θάλασσας. Είχαν ακούσει πολλές ιστορίες κι είχαν διαβάσει πολλά για θησαυρούς που ήταν καλά κρυμμένοι εκεί.

Φόρεσαν τη στολή του δύτη, μάσκα, βατραχοπέδιλα και μπουκάλα οξυγόνου, για να μπορούν να αναπνέουν και ξεκίνησαν το ταξίδι του θησαυρού στον βυθό.

   Καθώς εξερευνούσαν τον βυθό και θαύμαζαν τα υπέροχα που υπήρχαν εκεί, συνάντησαν τη Φοίβη, μια θαλάσσια χελώνα που έπαιζε κι έκανε τούμπες μέσα στο νερό με τον φίλο της τον Δάκη τον χταποδάκη.  

   Οι δύο δύτες είπαν στη χελώνα και στο χταπόδι ότι ήταν πολύ όμορφοι και πολύ τυχεροί που ζούσαν σ' ένα τόσο υπέροχο μέρος, που ήταν τόσο καλοί φίλοι και περνούσαν τόσο όμορφα με τα παιχνίδια τους. Τα ζωάκια τους ευχαρίστησαν για τα καλά τους λόγια και συνέχισαν ευτυχισμένα το παιχνίδι τους.

Ο Γιάννης και η Μαίρη συνέχισαν να ψάχνουν τον θησαυρό, όταν ξαφνικά άκουσαν φωνές. Κατάλαβαν ότι κάτι συνέβαινε στους δύο φίλους και γύρισαν γρήγορα πίσω. Το χταπόδι προσπαθούσε να βγάλει τη χελωνίτσα από ένα δίχτυ που είχε πιαστεί κι επειδή δεν τα κατάφερνε φώναζε δυνατά "βοήθεια" μήπως το άκουγε κάποιος.

Οι δύο δύτες προσπάθησαν να βγάλουν τη χελώνα από εκεί και να τη σώσουν. Αφού προσπάθησαν για πολλή ώρα, τελικά τα κατάφεραν και πέταξαν το δίχτυ μακριά. Όμως σκέφτηκαν ότι μπορεί να πιαστεί κάποιο άλλο ζωάκι και γι' αυτό το κράτησαν.

Η χελώνα τους ευχαρίστησε πολύ κάνοντάς τους μια αγκαλιά με τα μπροστινά της πτερύγια, ενώ το χταπόδι έριξε λίγο μελάνι από τη χαρά του που σώθηκε η φίλη του.

Ο Γιάννης και η Μαίρη ένιωσαν πολύ χαρούμενοι και περήφανοι που κατάφεραν να σώσουν τη μικρή Φοίβη και κατάλαβαν ότι ο πραγματικός θησαυρός στη ζωή μας δεν είναι τα χρυσάφια και τα λεφτά, αλλά οι φίλοι που μας βοηθάνε όταν έχουμε ανάγκη, όπως έκανε και ο Δάκης ο Χταποδάκης , που με τις φωνές του έσωσε τη φίλη του, τη μικρή μας χελωνίτσα!