Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια μικρή σταγόνα που την έλεγαν Νερούλα.

Η Νερούλα αγαπούσε να ταξιδεύει! Άλλοτε πετούσε σαν σύννεφο, άλλοτε κυλούσε σε ποταμάκια, κι άλλοτε κρυβόταν στο χώμα.

Μια μέρα, η Νερούλα βρέθηκε σε έναν κήπο.
Τα λουλούδια της είπαν:
Σε ευχαριστούμε, Νερούλα! Μας ποτίζεις και μεγαλώνουμε!

Ύστερα, πήγε σε ένα κοτέτσι. Οι κότες της είπαν:
Γλου-γλου! Ευχαριστούμε Νερούλα! Μας δίνεις νερό για να πιούμε!

Μετά μπήκε σε μια βρύση στο σχολείο. Τα παιδιά έπλυναν τα χεράκια τους και είπαν:
Σε ευχαριστούμε, Νερούλα! Μας κρατάς καθαρούς!

Η Νερούλα χαμογέλασε. Ήταν χαρούμενη που βοηθούσε παντού!

Μια μέρα, είδε κάτι λυπηρό. Κάποιοι άφησαν τη βρύση να τρέχει…
Μη με σπαταλάτε! Δεν είμαι άπειρη!

Αν με προσέχετε, θα σας βοηθώ για πάντα!

Από τότε, όλοι έμαθαν να κλείνουν τη βρύση, να ποτίζουν με μέτρο και να φροντίζουν τη φίλη τους, τη Νερούλα!

Και ζήσαν αυτοί καλά... κι εμείς με καθαρό, πολύτιμο νερό!