Μια φορά κι έναν καιρό,τα πολύ παλιά χρόνια, ζούσε στην Παγωτούπολη, ένα παγωτό ξυλάκι που είχε γεύση μπανάνα και το έλεγαν Νούλη Μπανανούλη.

Του αρέσει να αιωρείται στο Διάστημα, γι' αυτό αποφάσισε να φτιάξει ένα πύραυλο και να ταξιδέψει και μόλις τον ετοίμασε, μπήκε μέσα και ξεκίνησε το ταξίδι του.

Πρώτα προσγειώθηκε στο Φεγγάρι. Από εκεί ψηλά έβλεπε όλους τους πλανήτες και ήταν πολύ χαρούμενο.

Δεύτερη στάση στον κόκκινο πλανήτη, τον Άρη. Εκεί σ' ένα μεγάλο σπίτι σαν παλάτι, ζούσαν κάτι πράσινα και μωβ πλασματάκια ,οι εξωγήινοι. Του είπαν καλημέρα και τον ρώτησαν από που ήρθε.

Ο Νούλης είπε ότι έρχεται από τη Γη και μάλιστα από την Παγωτούπολη και ότι από καιρό ήθελε να ταξιδέψει στο Διάστημα.Έγινε πολύ φίλος μ'έναν μικρό μωβ εξωγήινο που τον έλεγαν Μπόμπι.Μπήκαν στον πύραυλο κι'εφυγαν για τον επόμενο πλανήτη,που ήταν ο Κρόνος.

Ο Μπόμπι τότε είχε μια ιδέα, να πάνε να δουν τον Ήλιο από κοντά. Μόλις πλησίασαν, ο Νούλης άρχισε να μη νιώθει καλά και να ιδρώνει πολύ. Ο εξωγήινος στενοχωρήθηκε πολύ κι έφυγαν αμέσως για τον Άρη.

Εκεί του προσέφεραν κρύο τσάι αλλά επειδή ήταν ακόμη ιδρωμένος , τον έβαλαν για λίγο στο ψυγείο.Σε λίγη ώρα ήταν μια χαρά και ξαναμπήκαν στον πύραυλο για να επισκεφτούν την Αφροδίτη.

Εκεί ξαφνικά άρχισε να τον κυνηγάει ένας κακός εξωγήινος γιατί τον λιγουρεύτηκε και ήθελε να τον φάει. Ο Νούλης έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε και τότε ακούει μια φωνή...

Νούλη, Νούλη ξύπνα, ώρα για σχολείο, ήταν η μαμά του...Οπότε κατάλαβε ότι όλο αυτό ήταν ένα όνειρο.

Όταν λοιπόν έφτασε στο σχολείο του, τα διηγήθηκε όλα στη δασκάλα του και στους φίλους του και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.