Στο δάσος της Χαράς, ζούσε ο Άρης, το μικρό σκαντζοχοιράκι. Ο Άρης είχε τα πιο μαλακά αγκαθάκια και το πιο γλυκό χαμόγελο. Αγαπούσε πολύ το σχολείο του!

Όμως, υπήρχε κάτι που τον φόβιζε. Ήταν ο Ρένος, ο μικρός λύκος. Ο Ρένος καμιά φορά ξεχνούσε τους καλούς τρόπους.

Ο Άρης στενοχωρήθηκε πολύ. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά: «Τουπ, τουπ, τουπ». Ήθελε να γίνει μια μπάλα και να κρυφτεί. Φοβόταν να μιλήσει.

Η Λίνα τον κράτησε από το χέρι. «Πρέπει να μιλήσεις, Άρη. Βρες τη δύναμη μέσα σου. Πες ΣΤΟΠ!». Ο Άρης πήρε μια βαθιά ανάσα. Φούσκωσε το στήθος του σαν μπαλόνι.

Όταν ο Ρένος πήγε να τον πειράξει ξανά, ο Άρης δεν κρύφτηκε. Σήκωσε το χέρι του ψηλά και φώναξε δυνατά:

«ΣΤΟΠ Ρένο δεν σου επιτρέπω! Δεν μ’ αρέσει αυτό που κάνεις! Σταμάτα τώρα!».. 

Όλα τα ζωάκια σταμάτησαν και κοίταξαν. Ο Ρένος ξαφνιάστηκε. Κανείς δεν του είχε μιλήσει έτσι. Βρήκε τη δύναμη και αντιστάθηκε.<<Σκέψου αυτό που κάνεις!

Όταν με σπρώχνεις με πονάς! Αν εγώ σε έσπρωχνα θα σου άρεσε;Aν θέλεις να έχεις φίλους πρέπει να είσαι καλός μαζί τους. >>

Ο Άρης έτρεξε αμέσως στην κυρία Ελένη και της τα είπε όλα.Η κυρία Ελένη φώναξε τον Ρένο. <<Ρένο, τα χέρια είναι για να αγκαλιάζουμε, όχι για να σπρώχνουμε. Τα λόγια είναι για να αγαπάμε, όχι για να πληγώνουμε. Κοίτα πόσο στενοχώρησες τον φίλο σου!>>

Ο Ρένος κοίταξε τον Άρη. Είδε τα δάκρυα στα μάτια του. Κατάλαβε πως έκανε λάθος. Ένοιωσε άσχημα που ήταν η αιτία να πονέσει κάποιος.

«Συγγνώμη Άρη», είπε ο Ρένος χαμηλόφωνα. «Δεν θα το ξανακάνω. Θες να παίξουμε μπάλα μαζί;». Του έδωσε το χέρι του.

Ο Άρης χαμογέλασε. Ένοιωθε πια δυνατός και χαρούμενος. Στο δάσος της Χαράς, όλοι έμαθαν το μυστικό:Όταν κάτι μας φοβίζει, μιλάμε δυνατά και ζητάμε βοήθεια!