Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν στο ράφι ενός Νηπιαγωγείου 

6 διαφορετικά παπούτσια. 

Κάθε παπούτσι είχε ζήσει τη δική του περιπέτεια 

και είχε να πει τη δική του ιστορία.

Πρώτο ξεκίνησε το αθλητικό παπούτσι. «Θυμάστε φίλοι ένα βράδυ που είδα πίσω από την πόρτα του Νηπιαγωγείου ένα φάντασμα που ήθελε να αρπάξει τα κορδόνια μου. Τρόμαξα τόσο πολύ και από το φόβο μου ταρακούνησα ολόκληρο το ράφι και σας ξύπνησα . Εσείς με βοηθήσατε να βρω το θάρρος  και να περπατήσω αργά και σταθερά μέχρι την πόρτα, για να το διώξω μακριά. Χωρίς τη βοήθεια και το κουράγιο σας, δε θα είχα ξεπεράσει το φόβο μου.

Έπειτα μίλησε η καλοκαιρινή παντόφλα. 

Ήταν θυμωμένη γιατί πριν βρεθεί στο ράφι τη φορούσε ένα παιδί με κινητικά προβλήματα που δυσκολευόταν να περάσει τα σκαλιά, τα στενά πεζοδρόμια και τα σημεία που δεν είχαν ράμπες. 

«Δεν είναι δίκαιο» φώναζε. 

Και τότε ήταν που βρέθηκε στο Νηπιαγωγείο και γνώρισε τα υπόλοιπα παπούτσια. 

«Εσείς μου μάθατε  πως όταν είμαι θυμωμένη, μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό και να πάρω μια βαθιά ανάσα μέχρι να ηρεμήσω».

Τρίτη μίλησε η συναχωμένη γαλότσα. 

"Αψού… Αψού,

 Θυμάστε που ένα πρωινό σας χτύπησα την πόρτα του Νηπιαγωγείου μούσκεμα από τη βροχή και κρυωμένη; 

Αν δεν ήσασταν εσείς να με σκεπάσετε με το κασκόλ και να με βάλετε κοντά στο καλοριφέρ, δίνοντάς μου μια κούπα ζεστό τσάι, θα είχα πάει σίγουρα στο νοσοκομείο. 

Σας ευχαριστώ που με βοηθήσατε και με σώσατε."

Ύστερα μίλησε το πολυταξιδεμένο παπούτσι, ένα μποτάκι που στο τελευταίο του ταξίδι είχε φτάσει στη Ρωσία. Εκεί είχε ζητήσει από έναν ζωγράφο να του ζωγραφίσει πάνω του έναν πιγκουίνο που φορούσε ένα ρωσικό καπέλο, σαν αυτό που φορούν τις χιονισμένες και κρύες μέρες οι κάτοικοι της Ρωσίας. Κάθε φορά το μποτάκι αυτό έλεγε ιστορίες για παγωμένες λίμνες και χιονονιφάδες και όλα τα παπούτσια άκουγαν με θαυμασμό.

Στο ράφι αυτό ζούσε και ένα γοβάκι που ήταν ερωτευμένο με μια όμορφη μαργαρίτα. «Μ’αγαπά…Δε μ’αγαπά…», ψιθύριζε. Την ημέρα που βρέθηκε στην πόρτα του Νηπιαγωγείου, τα παπούτσια του έμαθαν πως αγάπη είναι να βοηθάς και να νοιάζεσαι. Έτσι και αυτό λοιπόν έβγαινε κάθε πρωί να πάει να ποτίσει την πολυαγαπημένη του Μαργαρίτα, για να τη βλέπει να μεγαλώνει, να ανθίζει και να ομορφαίνει.

Τελευταίο μίλησε το χαρούμενο παπούτσι. Ήταν ένα πέδιλο που γεννήθηκε πριν 6 χρόνια. Είχε φτάσει η μέρα των γενεθλίων του και ζήτησε από τους φίλους του να το βοηθήσουν να κάνει ένα πάρτι που να μπορούν να έρθουν ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ.

Έφτιαξαν λοιπόν μια ράμπα στο Νηπιαγωγείο,

δημιούργησαν μεγάλο χώρο για να χορέψουν, 

έβαλαν τραπέζια στο σωστό ύψος 

και διάλεξαν μουσική για όλους. 

Σε αυτό το πάρτι ήταν όλοι καλεσμένοι και το χαρούμενο πέδιλο λίγο πριν σβήσει την τούρτα του είπε: 

«Αν και είμαστε διαφορετικοί, 

όταν είμαστε μαζί και 

βοηθάμε ο ένας τον άλλον,

 μπορούμε να περπατάμε πιο όμορφα στον κόσμο».