Κάποτε πίστευαν ότι ο Ήλιος ήταν ένας βασιλιάς που γύριζε γύρω από την γη, προσφέροντας της το φως και την ζεστασιά του.

Ο βασιλιάς Ήλιος είχε ένα γιο, τον Φαέθοντα. Ο Φαέθοντας θαύμαζε τον πατέρα του και ήθελε και αυτός να οδηγήσει το άρμα του.

Ο Ήλιος δεν άφηνε τον Φαέθοντα να οδηγήσει το άρμα του, καθώς τον θεωρούσε μικρό για να καθοδηγήσει τα άγρια άλογα.

Ο Φαέθοντας επέμενε και όταν μεγάλωσε, έπεισε τον πατέρα του να του δώσει το άρμα.

Στην αρχή ο Φαέθοντας, οδηγούσε πολύ καλά το άρμα του βασιλιά Ήλιου. 

Μόλις όμως τα άλογα κατάλαβαν ότι δεν ήταν ο Ήλιος που τα καθοδηγούσε, πήραν φόρα και πέταξαν πολύ ψηλά. Η γη πάγωσε.

Ο Φαέθοντας τράβηξε τα γκέμια των αλόγων, για να τα φέρει πιο κοντά στη γη κι αυτά αγριεμένα πλησίασαν τόσο πολύ, που τα δάση πήραν φωτιά.

Βλέποντας ο Δίας την κατάστροφή πέταξε κεραυνούς στο άρμα.

Το άρμα πήρε φωτιά και ο Φαέθοντας έπεσε στον Ηριδανό ποταμό.

Μέσα στο ποτάμι βρήκαν αργότερα το άψυχο κορμί του.

Ο βασιλιάς Ήλιος, παρά την στεναχώρια του, δεν σταμάτησε ποτέ να ταξιδεύει γύρω από την γη και να δίνει ζωή...