Ζούσα στην πατρίδα μου ευτυχισμένος με την οικογένειά μου. 

Κάθε μέρα έπαιζα ανέμελος με τους φίλους μου και πήγαινα για ψάρεμα  με το μπαμπά μου στο κοντινό ποτάμι.

 Πού και πού βουτούσαμε γελώντας και διασκεδάζοντας στα κρυστάλλινα νερά του ποταμού.

Εεεεε! Μικρέ!!!!!!

Μπες κι εσύ!

Είναι υπέροχα τα νερά...

 Ξαφνικά όμως όλα άλλαξαν στη ζωή μας. Μια μέρα πηγαίνοντας στο σχολείο ακούστηκαν σειρήνες να ουρλιάζουν  και οι άνθρωποι έτρεχαν φοβισμένοι και πανικοβλημένοι.

          Ο πόλεμος 

ήταν πια στη χώρα μας.

 

          Παντού γύρω έπεφταν βόμβες από αεροπλάνα και πετούσαν απειλητικά πάνω απ τα σπίτια.

     Είδα το ίδιο μου το σπίτι  να γκρεμίζεται μαζί με άλλα σπίτια στη γειτονιά.

 Τρομοκρατήθηκα τόσο πολύ που άρχισα να τρέχω πανικοβλημένος να βρω τους γονείς μου.

 Όμως δε τους βρήκα πουθενά!!!

 Ήξερα πως δε υπήρχε πια ελπίδα να τους βρω.

               Βρέθηκα μαζί με άλλους σε μια βάρκα που

 συνεχώς τρανταζόταν απ τα ορμητικά νερά.

Θα φτάσουμε ποτέ στη στεριά; 

Θα συναντήσω πάλι τους γονείς μου;

        Τελικά βρέθηκα σε μια κατασκήνωση προσφύγων μαζί με άγνωστους ανθρώπους χωρίς τους γονείς μου. Ένιωθα τρομοκρατημένος και αβοήθητος.

  «Πώς σε καταλαβαίνω! Έχασα και γω τα πάντα. Όμως θα βρεθεί λύση»

                         Ήταν η Μαριάμ.

       Με τα λόγια που είπε με έκανε να νιώσω λίγο             καλύτερα.

                     Δε θα ήμουν μόνος πια!

Σ' ευχαριστώ Μαριάμ!Είσαι η καλύτερη φίλη για ένα ασυνόδευτο παιδί σαν και μένα.

Μαριάμ, δεν αντέχω άλλο!!

Και γω έχασα τους γονείς μου...Ξέρω ακριβώς πώς νιώθεις Ομάρ! Μαζί θα τα καταφέρουμε

Οι  ώρες αναμονής στην ουρά για ντουζ ήταν αμέτρητες και το  φαγητό στο σισίτιο λιγοστό.

 Κινδυνεύαμε συνεχώς από ασθένειες και επιδημίες. 

Για μένα και τη Μαριάμ ήταν πολύ δύσκολα, αλλά με τη συμπαράσταση ενός φίλου όλα φαίνονται πιο εύκολα.

Μια μέρα εμφανίστηκε στην κατασκήνωση η κυρία Ειρήνη. Ήταν γλυκιά, χαμογελαστή και καλοσυνάτη.

- Θα θέλατε να ζωγραφίσετε για μένα;μας ρώτησε με τη γλυκιά φωνή της.

Με λένε Ειρήνη, και είμαι η κοινωνική λειτουργός της κατασκήνωσης.

Θα προσπαθήσω, να περνάμε όμορφα μαζί.

Από εκείνη τη στιγμή νιώθαμε ανυπομονησία μέχρι να ξανάρθει , να μιλήσουμε με τις ζωγραφιές μας για μας και τη ζωή μας και να γνωριστουμε και με τα άλλα παιδιά της κατασκήνωσης.

Το βάρος ακόμα και για τα παιχνιδια μας....είχε αρχίσει να υποχωρεί!

Σύντομα εμφανίστηκε η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον με περισσότερη ασφάλεια και γαλήνη, χωρίς πολέμους.

           Έναν κόσμο γεμάτο

 ΑΓΑΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

Κανένας άνθρωπος σε μια  βάρκα να κινδυνεύει μακριά απ' την πατρίδα του

Ελπίζω και ονειρεύομαι για ένα καλύτερο κόσμο με ειρήνη μόνο και αγάπη...