Μια φορά κι έναν καιρό, ένα κρύο βράδυ που το χιόνι έπεφτε απαλά, μια μικρή

 αδέσποτη γάτα τριγυρνούσε  σε μια γειτονιά. 

Δεν είχε σπίτι, αλλά είχε ένα αγαπημένο μέρος: ένα παλιό γραμματοκιβώτιο. Εκεί κουλουριαζόταν και κοιμόταν κάθε βράδυ. Δίπλα στο γραμματοκιβώτιο υπήρχε ένα μικρό τηλεσκόπιο. Η γάτα λάτρευε να ανεβαίνει σε ένα κουτί, να κοιτάζει μέσα από το τηλεσκόπιο και να χαζεύει τα αστέρια.

«Πόσο μακριά είναι αυτά τα αστέρια!» νιαούριζε.

Μια νύχτα, καθώς κοίταζε τον ουρανό, το τηλεσκόπιο έδειχνε κάτι διαφορετικό. Δεν έδειχνε μόνο αστέρια…

Ήταν η Ανταρκτική!! Εκεί, πάνω στον πάγο, ένα παιδί ψάρευε σε μια μικρή τρύπα στον πάγο. Δίπλα του ήταν ο καλύτερός του φίλος, ένα αγόρι που το έλεγαν Οδυσσέα. Γύρω του περπατούσαν χαρούμενοι πιγκουίνοι.

Ξαφνικά εμφανίστηκε ένα μικρό έλκηθρο. Πάνω του είχε δύο δώρα! 

Τότε συνέβη κάτι μαγικό...

Το παιδί σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε τον ουρανό... Ένα αστέρι έλαμψε πολύ δυνατά....

Την ίδια στιγμή, πολύ μακριά η γάτα είδε το ίδιο αστέρι μέσα από το τηλεσκόπιο! Η γάτα νιαούρισε σαν να έλεγε "γεια". Το παιδί χαμογέλασε. "Νομίζω κάποιος μας χαιρετάει από μακριά" είπε ο Οδυσσέας.

Και έτσι, κάθε βράδυ, η μικρή γάτα κοιτούσε με το τηλεσκόπιο της την Ανταρκτική και ο Οδυσσέας κοίταζε τον ουρανό. Και παρόλο που ήταν πολύ μακριά, ένιωθαν σαν να ήταν φίλοι. Και η γάτα κοιμόταν ευτυχισμένη στο γραμματοκιβώτιο της, ονειρευόμενη τον φίλο της στον παγωμένο Νότο. 

           ΤΕΛΟΣ