Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παιδί, ο Χάρης που ήθελε να αποκτήσει ένα χρυσόψαρο.

"Μπαμπά θέλω ένα χρυσόψαρο!" 

Ο μπαμπάς άφησε την εφημερίδα κάτω και αναστέναξε..." Χάρη ξέρεις..."

Ναι ήξερα...μέναμε στο κέντρο της πόλης στο 4ο όροφο, χωρίς μπαλκόνι και δεν βόλευε να έχω δικό μου ζώο...Και επίσης ο μπαμπάς ήταν αλλεργικός σε οτιδήποτε είχε γούνα...

Δεν μπορούσα να έχω σκυλάκι, ούτε γατάκι, ουτε κουνελάκι ουτε καν χαμστεράκι..

Το μόνο που βόλευε λοιπόν ήταν ένα χρυσόψαρο...

Ο χάρης ονειρευόταν λοιπόν να αποκτήσει ένα χρυσόψαρο...

Η μαμά όμως του είπε:¨Φοβάμαι πως είσαι πολύ μικρός..."

Εκείνο το βράδυ κάθισα δίπλα στο παράθυρο. Η βροχή χτυπούσε στα τζάμια.Εκλαψα, έκλαψα ώσπου με πήρε ο ύπνος..

Κι έξω έβρεχε και συνέχισε να βρέχει για ώρες...για μέρες...Το ποτάμι άρχισε να φουσκώνει και μόνο με βάρκα μπορούσαμε να πάμε με τον μπαμπά για ψώνια..

Ξαφνικα είδα κάτι που μου έκοψε την ανάσα. "Στοπ" φώναξα. Κάτι γυαλιστερό κουνιόταν. 

"Ένα ψάρι"!Άρπαξα τον κουβά και το έπιασα!

Πιο φρέσκο δεν γινόταν. Το πήγα στη μαμά μου και η μαμά δεν το έβαλε στο τηγάνι...αλλά στη μπανίερα.Το ονομάσαμε φρέσκο.Όμως ο φρέσκος δεν ήταν ευτυχισμένος στη μπανιέρα..

Έτσι μια μέρα πήρα τον φρέσκο και τον άφησα ελευθερο στο ποτάμι..

Όταν γύρισα σπίτι έκλαψα, έκλαψα έκλαψα....

Όμως μια έκπληξη με περίμενε...

Ένα χρυσόψαρο!!!

Η μάμα και ο μπαμπάς μου είπαν: Τώρα ξέρεις πως να το φροντίζεις.. Είναι δικό σου!!!

Με ένα πήδο βρέθηκα στην αγκαλιά τους! Ήμουν τόσο ευτυχισμένος!