This book was created and published on StoryJumper™

©2015 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Σε ένα όμορφο, μικρό χωριουδάκι, 

ζούσαν μόλις δέκα κάτοικοι. Σε κάθε 

σπίτι ζούσε κι ένα ζευγάρι πολύ 

αγαπημένο. Τόσο αγαπημένο που πήγαιναν 

παντού μαζί και γι' αυτό τα φώναζαν 

και τα δυο με το ίδιο όνομα.

Στο πρώτο σπίτι ζούσε το α 

με το ι. Όταν περνούσε 

κάποιος γείτονας τους 

φώναζε: Ε, τι κάνεις; Κι 

έτσι τους έμεινε το όνομα. 

Όταν έβλεπαν μαζί το α και 

το ι όλοι τα φώναζαν ε.

Στο δεύτερο σπίτι ζούσε 

το ε με το ι και στο 

τρίτο σπίτι το ο και το 

ι. Ήταν τόσο αγαπημένα 

που όποιος τα έβλεπε 

έλεγε: Ιιιιιι, τι 

όμορφα που είστε! 

Έτσι τους έμεινε το 

όνομα και όταν τα 

έβλεπαν μαζί τα 

φώναζαν ι.

Στο τέταρτο σπίτι ζούσε ένα παράξενο 

ζευγάρι. το υ και το ι. Όταν τα έβλεπαν 

μαζί τους έλαγαν: Ιιιιι, τι παράξενοι 

που είστε. Έχετε και οι δύο το ίδιο 

όνομα. Έτσι τους έμεινε και όταν τα 

έβλεπαν μαζί τα φώναζαν πάλι ι. 

Στο πέμπτο και τελευταίο σπίτι ζούσε το ο με το 

υ. Κάθε φορά που τους ρωτούσε ένας γείτονας 

τι κάνεις εκείνα απαντούσαν: Ουουου, είμαστε 

τέλεια! Έτσι τους έμεινε το όνομα ου και όλοι 

όταν τα έβλεπαν μαζί τα φώναζαν ου.

Μια μέρα το ι ήταν 

πολύ 

στεναχωρημένο και 

αποφάσισε να πάει 

μια βόλτα στο 

δάσος. Εκεί 

συνάντησε το άλλο 

υ.

"Μπορεί να είσαι μικρό αλλά στα πιο πολλά 

σπίτια εσύ έχεις δώσει το όνομά σου. Κι έπειτα 

μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο. Μια και είσαι 

συνέχεια από πίσω πάρε τον τόνο όταν 

χρειάζεται για να φαίνεσαι και πιο ψηλό και να 

ξεχωρίζεις." είπε το υ. Το ι άρχισε να το 

σκέφτεται και να το σκέφτεται και στο τέλος 

αποφάσισε ότι δεν ήταν κακή ιδέα. Θα πήγαινε 

αμέσως στο χωριό να τους το πει.

Ήταν όλοι στο λιβάδι κι έκαναν πικ-νικ. 

Το ι πήρε το σοβαρό του ύφος και τους το 

ανακοίνωσε.

"Για ακούστε με όλοι. Τόσο καιρό είμαι 

πίσω σας και δεν μιλάω αλλά τώρα πήρα 

μια μεγάλη απόφαση. Όταν χρειάζεται θα 

παίρνω εγώ τον τόνο αλλιώς θα φύγω 

και δεν θα με ξαναδείτε στο χωριό. Τα 

άλλα γραμματάκια παραξενεύτηκαν. "Γι' αυτό 

είσαι τόσο λυπημένο καλό μας ι;" του 

είπαν. "Πάρε τον τόνο, δεν μας πειράζει. 

Έτσι δεν θα πονά και η πλάτη μας".

Με αυτή την απόφαση όλοι έμειναν 

ευχαριστημένοι και συνέχισαν να ζουν 

χαρούμενοι και χαμογελαστοί στα σπιτάκια 

τους. Και όπως λέμε στα παραμύθια: 

Ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!