This book is dedicated to...
all who have lost someone and feel sad and alone.
Created & published on StoryJumper™ ©2026 StoryJumper, Inc.
All rights reserved. Sources: storyjumper.com/attribution
Preview audio:
storyj.mp/agp2pnwj7mrx
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια λαφίνα...
2
μόνη στ' απόσκια περπατεί, τ' απόζερβα αγναντεύει. Κι όπου έβρισκε γάργαρο νερό το θόλωνε και το 'πινε!
3
Όλα τα ελάφια έβοσκαν και όλα δροσολογούνταν. Μα μια...
4
λαφίνα ταπεινή καθότανε μονάχη και δεν πήγαινε κοντά στ' άλλα ελάφια. Και σαν την είδε ο ήλιος ...
5
τη ρώτησε:
- "Γιατί λαφίνα ταπεινή δεν πας κοντά με τα άλλα ελάφια;"
6
- "Ήλιε μου, σα με ρώτησες θα σου το ομολογήσω. Δώδεκα χρόνους έμεινα στείρα χωρίς ελάφι. Κι απάνου στο δωδέκατο..."
7
εγέννησα ελαφάκι.
8
Και το μοσχανάθρεφα...
9
Κι όλοι μας εζηλεύαν!!!
10
Και σαν εβγήκε ο Βασιλιάς για να λαφοκυνηγήσει... το βρίσκει μοσχανάθρεφτο...
11
και το διπλοσκοτώνει!
Γι'αυτό στ' απόσκια περπατώ, τ΄απόζερβα αγναντεύω. Κι όπου βρω γάργαρο νερό, θολώνω το και πίνω!
12
Κι ο ήλιος τότε δάκρυσε...
13
...και τα βουνά ριγήσαν!
14
Και το φεγγάρι έσβησε ν' ακούσει το ελάφι...
15
Κι οι λαγκαδιές και οι ρεματιές μαζί του αναστενάξαν...!
"Κλάψε με, μάνα, κλάψε με με ήλιο με φεγγάρι!
16
Μια ιστορία βασισμένη στο παραδοσιακό τραγούδι της Μακεδονίας: Η λαφίνα
Ερμηνεία: Μαρίζα Κωχ
Στίχοι: Ξανθίππη Καραθανάση
17
Όλα τα λάφια που βοσκούν όλα δροσολογιούνται
Και μια λαφίνα ταπεινή δεν πάει μαζί με τ’ άλλα
Μόνο στ’ απόσκια περπατεί, τ’ απόζερβα αγναντεύει
Κι όπου βρει γάργαρο νερό θολώνει το και πίνει
Κι ο ήλιος την ερώτησε κι ο ήλιος τη ρωτάει
Γιατί λαφίνα ταπεινή δεν πας κοντά με τ’ άλλα
Μόνο στ’ απόσκια περπατείς τα απόζερβα αγναντεύεις
Κι όπου βρεις γάργαρο νερό θολώνεις το και πίνεις
18
Ήλιε μου Σα με ρώτησες θα σου το μολογήσω
Δώδεκα χρόνους έκαμα μόνη χωρίς ελάφι
Δώδεκα χρόνους ήλιε μου στείρα χωρίς ελάφι
Κι από τους δώδεκα κι ομπρός εγέννησα λαφάκι.
Και σαν εβγήκε ο βασιλιάς να λαφοκυνηγήσει
Το βρίσκει μοσχανάθρεφτο και το διπλοσκοτώνει
Γι αυτό στ’ απόσκια περπατώ τ’ απόζερβα αγναντεύω
Κι όπου βρω γάργαρο νερό θολώνω το και πίνω
19
Κι ο ήλιος τότε δάκρυσε και τα βουνά ριγήσαν
Και το φεγγάρι έσβησε ν’ ακούσει το ελάφι
Κι οι λαγκαδιές κι οι ρεματιές μαζί του αναστενάξαν
Κλάψε με, μάνα κλάψε με, με ήλιο με φεγγάρι.
20
READ
storyjumper.com
- < BEGINNING
- END >
Encourage this author
-
LIKE
-
COMMENT