Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στη Βέροια σε ένα όμορφο κάστρο η Βασίλισσα Βεργίνα. Εκείνα τα χρόνια η Βέροια είχε τείχη ψηλά για να την προστατεύουν απ' τους εχθρούς της. Δίπλα στο κάστρο κυλούσε ο Τριπόταμος ή ο Βασιλικός ποταμός όπως τον λέγανε.

Από τα υπόγεια του κάστρου μια γαλαρία έβγαζε σε μια ξύλινα γέφυρα. Η Βασίλισσα Βεργίνα περνούσε το ποτάμι και έπινε δροσερό νερό απ' τη μαρμάρινη βρύση της. Πολλές φορές έπαιρνε μαζί το μωρό της και την πιστή της υπηρέτρια.

Όταν η Βασίλισσα ήθελε να προσευχηθεί έμπαινε σε γαλαρίες που ξεκινούσαν από το κάστρο και πήγαινε στην εκκλησία του Αγίου Κηρύκου και Ιουλίτης ή στην Παναγία Δεξιά ή στην Περίβλεπτη ή στην εκκλησία του Χριστού. Η Παναγία Περίβλεπτος ήταν η αγαπημένη της.

Μια μέρα όμως ήρθαν οι Τούρκοι και κύκλωσαν τη Βέροια. Τα τείχη ήταν ψηλά αλλά ένας προδότης άνοιξε την καστρόπορτα και μπήκαν μέσα. Τον προδότη τον είπαν Χατζηκατβία.

Εκείνη την ώρα η Βασίλισσα τηγάνιζε ψάρια. Ο φρουρός του κάστρου της είπε ότι οι Τούρκοι μπήκαν στην πόλη. "Αν είναι αλήθεια, τότε το ψάρι που τηγανίζω να ζωντανέψει" είπε η Βεργίνα. Και το ψάρι ζωντάνεψε και πήδηξε στον Τριπόταμο.

Η Βασίλισσα Βεργίνα πήρε το μωρό της αγκαλιά και έτρεξε να ριχτεί στο ποτάμι. Η πιστή της υπηρέτρια όμως την πρόλαβε. "Η Βέροια σε χρειάζεται" της είπε.

Έτρεξε τότε στην Παναγία την Περίβλεπτο. "Παναγία μου βοήθησε με!" την παρακάλεσε. Και έγινε το θαύμα: παρουσιάστηκε μια άμαξα χρυσή, η Βασίλισσα Βεργίνα ανέβηκε και έφυγε μέσα από το λαγούμι για τα παλατίτσια της πέρα από τον Αλιάκμονα και χάθηκε για πάντα.