Μια ιστορία για τη διαφορετικότητα από τα νήπια του 5ου Νηπιαγωγείου Κιλκίς για το σχολικό έτος 2015 - 16
Created & published on StoryJumper™ ©2026 StoryJumper, Inc.
All rights reserved. Sources: storyjumper.com/attribution
Preview audio:
storyj.mp/aifs38s7ni5a
Μια φορά κι έναν καιρό σε κάποια γωνιά της γης υπήρχε ένα χαρούμενο λιβάδι γεμάτο με κάτασπρες μαργαρίτες. Κάθε άνοιξη γιόρταζαν στο λιβάδι αυτό. Γελούσαν, τραγουδούσαν και ζούσαν εκεί αγαπημένες μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.
2
Το φθινόπωρο, το λιβάδι ήταν αδεινό. Οι μαργαρίτες ζούσαν κάτω από τη γη και μόνο τα γκρίζα σύννεφα χόρευαν πάνω από το λιβάδι.
3
Το χειμώνα που χόρευαν οι χιονονιφάδες, οι μικρές μαργαρίτες κοιμόντουσαν.
4
Μα σαν πλησίαζε η άνοιξη με τις δροσερές βροχούλες...
5
και ο καιρός γινόταν πιο ζεστός και... τσουπ μία μία ξεφύτρωναν από τη γη με γέλια και χαρές. Ξεκούφαιναν τον χαιρετώντας η μία την άλλη κόσμο από το θόρυβο που έκαναν κι ενώ έλεγαν δυνατά τα νέα τους.
6
Και έτσι περνούσαν οι εποχές.
7
Και μια άνοιξη οι μαργαρίτες ξαναξεπρόβαλαν από τη γη. Μα η χαρά τους δεν κράτησε για πολύ. Τι ήταν ετούτο το κόκκινο πλάσμα που τολμούσε να ξεπροβάλλει στο δικό τους λιβάδι;
8
-Πω! Πω! Πόσο άσχημη είσαι;
-Αλήθεια, δε μοιάζεις καθόλου με εμάς!
9
-Πάει! χάθηκε ο κόσμος!, είπε μια μαργαρίτα
- Συμφορά μας!, είπε μια άλλη
-Ποια είσαι και τι δουλειά έχεις στο δικό μας λιβάδι;, τη ρώτησαν όλες μαζί!
-Να φύγεις, αυτό το λιβάδι ανήκει μόνο σε εμάς!, φώναξαν θυμωμένες.
10
Η μικρή παπαρούνα έσκυψε το κεφάλι της ντροπιασμένη. Έκλαψε πικρά εκείνη την ημέρα. Σκεφτόταν διαρκώς:
11
- "Μα τι τους έκανα; Κι εγώ ένα λουλούδι είμαι όπως κι εκείνες που αγαπά τον ήλιο, έχω ρίζες, τρέφομαι από τη γη και δροσίζομαι από τις σταγόνες που ρίχνουν τα σύννεφα! Γιατί μου φέρονται έτσι;"
Μα όσο κι αν προσπάθησε λογική εξήγηση δεν έδωσε στον εαυτό της.
12
Το άλλο πρωί άκουσε τα ψιθυρίσματα από τις μαργαρίτες. Στενοχωρήθηκε πολύ. Κάθισε ήσυχα και κοίταξε τον ήλιο. άλλωστε ήταν και ο μόνος που της χαμογελούσε.
13
Εκείνη την ώρα ακούστηκε η φωνή μιας γριάς μαργαρίτας που πολλά χρόνια ζούσε σε εκέινο το λιβάδι και πολλά είχε δει...
14
-"Μα τι πάθατε; Δεν έχετε ξαναδεί κόκκινη παπαρούνα; Λουλούδι είναι κι αυτή σαν και μας. Με ρίζες που μπλέκονται μαζί με τις δικές σας κάτω στη γη. Είναι αδερφή σας και έχει τις ίδιες ανάγκες με εσάς. Κι αυτή έχει τα ίδια δικαιώματα σε αυτό το λιβάδι αφού η μητέρα φύση τη γέννησε."
15
- "Φανταστείτε, πώς θα νιώθατε κι εσείς μόνες σε ένα λιβάδι γεμάτο κατακόκκινες παπαρούνες. Θα θέλατε να σας φερθούν έτσι;"
16
Οι μαργαρίτες έσκυψαν το κεφάλι. Κατάλαβαν ότι ήταν λάθος να τα βάζουν με την παπαρούνα. Η φύση είχε αποφασίσει να γεννηθεί στο ίδιο λιβάδι με αυτές.
17
Αργότερα το λιβάδι γέμισε με περισσότερες παπαρούνες και έγινε ακόμη πιο όμορφο και χαρούμενο. Και όλοι έμαθαν να ζουν εκεί ειρηνικά και αγαπημένα.
18
READ
storyjumper.com
- < BEGINNING
- END >
Encourage this author
-
LIKE
-
COMMENT