Σε ένα μικρό χωριουδάκι που το έλεγαν Λεξοχώρι ζούσαν όλα τα γραμματάκια της αλφαβήτας. Μαζί έπαιζαν κι έφτιαχναν λεξοπαρεούλες. Άλλες μικρές κι άλλες μεγάλες. 

Όλα τα γραμματάκια ήταν χαρούμενα όταν έπαιρναν τη θέση τους στη λεξοπαρεούλα. 

Ένα μονάχα ήταν στεναχωρημένο. Το καημένο το ν.

Το ν δεν ήταν στρογγυλό σαν το α, το ο ή το σ για να κυλήσει και να φτάσει γρήγορα. Ούτε είχε πόδια σαν το κ, το λ ή το π για να τρέξει και να πάρει καλή θέση στην λεξοπαρεούλα. Ήταν μυτερό και το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να χοροπηδάει. Κι αυτό του έπαιρνε πολλή ώρα. 

    Όσο γρήγορα κι αν χοροπηδούσε πάντα έφτανε τελευταίο και καταϊδρωμένο και ίσα- ίσα που προλάβαινε να μπει στο τέλος μικρούλικων λέξεων όπως το τον, την, στον, στην, έναν, δεν, μην και σαν. Μάλιστα του είχαν βγάλει και παρατσούκλι για να το πειράξουν. Το έλεγαν τελικό ν.

μην

τον

την

δεν

στην

Μα αυτό δεν το ενοχλούσε. Εκείνο που το ενοχλούσε και το στενοχωρούσε ήταν ότι κάποιες φορές το δέχονταν με χαρά ενώ κάποιες άλλες το έδιωχναν κακήν κακώς. Κι αυτό εξαρτιόταν από τον αρχηγό της διπλανής λεξοπαρεούλας.

    Να, για παράδειγμα, προχθές ενώ χοροπηδούσε όσο πιο γρήγορα μπορούσε για να μπει στη λεξοπαρεούλα του, έφτασε πάλι τελευταίο και μπήκε στο τέλος της λέξης «την». Μα δίπλα του ήταν μία άλλη λεξοπαρεούλα η «λαμπάδα» με αρχηγό το λ. Μόλις το λ κοίταξε το τελικό ν στρούφιξε τα μούτρα του. 

την

αμπάδα

Μα καλά δε βλέπεις ότι δε μου ταιριάζεις; Δεν είναι όμορφο να λέμε "την λαμπάδα". Ακούγεται άσχημα. Φύγε σε παρακαλώ πέρα- πέρα.

την          λαμπάδα    

/

Κι έτσι το τελικό ν έσκυψε το κεφαλάκι του κι έφυγε στεναχωρημένο.

Έι, μπορείς να έρθεις σε εμάς!

Του φώναξε μία άλλη λεξοπαρεούλα με αρχηγό το μπ. Η λεξοπαρεούλα μπορώ.

π

Μπορείς να μπεις στο τέλος της λέξης δεν που είναι μπροστά μας. Εμένα μου ταιριάζεις πολύ. Ακούγεται πιο όμορφα όταν λέμε

δεν μπορώ παρά δε μπορώ.

δεν     μπορώ

π

Πόσο χάρηκε το τελικό ν! Δεν φαντάζεστε... Βρήκε μία θέση που το καλοδέχτηκαν. Κι εκεί που έπαιρνε τη θέση του στο τέλος του δεν του ήρθε μία ιδέα.

Αυτό είναι! Θα βρω σε ποια γράμματα ταιριάζω και θα μένω μόνο με αυτά.

Στα άλλα θα φεύγω και δεν θα πατάω το μυτερό μου πατουσάκι καθόλου. Δεν θα χαλάω εγώ τη ζαχαρένια μου!

Κι έτσι άρχισε να ψάχνει και να κάνει διάφορες δοκιμές.

Πήγε μπροστά από το θ και το έδιωξαν.

δεν θέλω

/

Πήγε μπροστά από το κ και το δέχτηκαν.

τον κήπο

Πήγε μπροστά από το ξ και το δέχτηκαν επίσης.

μην ξεχνάς

Πήγε μπροστά από το φ και το έδιωξαν. 

την    φακή

/

Πήγε μπροστά από 

τον λύκο

τον σκύλο

τον γάιδαρο

και είδε ότι τον κράτησαν όλες!

Επίσης, είδε ότι δεν το έδιωξαν ποτέ από τη λεξούλα σαν!

σαν λύκος

σαν χιόνι

Ψάξε- ψάξε ανακάλυψε ότι τελικά, ταιριάζει με πολλές λέξεις. Για να μην τις ξεχάσει, έφτιαξε μια κάρτα και την κόλλησε στον τοίχο του σπιτιού του!

Η κάρτα του έλεγε...

Να πηγαίνεις μόνο:

1. Όταν φτάνεις στο τέλος του σαν.

2. Όταν η επόμενη λέξη είναι γένος αρσενικό.

3. Όταν  ο αρχηγός της επόμενης λέξης είναι  

φωνήεν: α    ε    η    ι   ο    ω    

δίψηφο φωνήεν:  ου     αι    ει    οι

τα γράμματα κ   π   τ   ξ   ψ    και τα δίψηφα σύμφωνα: τσ   τζ   μπ   ντ      γκ.

    Τα άλλα γράμματα ούτε που τα ξαναπλησίασε.

    Από τότε, μπορεί να έφτανε τελευταίο στις λέξεις τον, την, στον, στην, σαν,  έναν, δεν και μην αλλά ήταν καλοδεχούμενο γιατί χωρίς αυτό τίποτα δεν ακουγόταν όμορφο!