กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.... มีแม่แพะตัวหนึ่งซึ่งมีลูกตัวเล็กๆทั้ง 7 ตัว วันหนึ่งแม่แพะนึกอยากออกไปหาอาหารในป่า มันจึงเรียกลูกๆของมันมาแล้วพูดกับลูกว่า "ลูกที่รัก แม่กำลังออกไปหาอาหารในป่า ลูกอย่าเปิดประตูให้ผู้ใดในระหว่างที่แม่ไม่อยู่ เพราะถ้าหากหมาป่าเข้ามาได้ มันจะจับลูกๆกินจนหมด ลูกสามารถรู้ลักษณะของหมาป่าได้โดยง่ายจากเสียงอันแหบห้าวของมัน "

"แม่ที่รัก ลูกจะระมัดระวังตัวไม่ให้หมาป่าเข้ามาในบ้านของเราได้" ลูกแพะกล่าว แม่แพะรู้สึกสบายใจขึ้นมาก จึงได้เดินทางออกไปหาอาหารในป่า ลูกแพะกำลังจะวิ่งมาส่งแม่แพะหน้าบ้าน แต่แม่แพะบอกลูกว่า "ไม่ต้องมาส่งแม่หรอก รีบเข้าบ้าน แล้วล็อกประตูให้แน่นหนาด้วยนะ" จากนั้นแม่แพะก็เดินทางออกจากบ้านเพื่อไปหาอาหารในป่า

หมาป่าเห็นว่าแม่แพะออกไปหาอาหารในป่าแล้ว จึงคิดจะจับลูกแพะกิน หมาป่าจึงสุ่มมองลูกแพะอยู่ในพุ่มไม่ใกล้ๆบ้าน

เมื่อหมาป่าคาดคะเนว่าแม่แพะไม่อยู่แล้ว จึงฉวยโอกาสเข้าไปเคาะประตูทันทีพร้อมกับร้องเรียก "เปิดประตูให้แม่หน่อยลูกๆที่รัก แม่เอาของดีๆมาฝากลูกๆทุกคน"

ครั้งแรกลูกแพะรู้สึกดีใจจึงกำลังไปเปิดประตู แต่เสียง

แหบห้าวที่ได้ยิน ดูเหมือนว่าจะผิดเพี้ยนไป จึงพูดว่า

"เสียงแม่ของเราต้องเพราะกว่านี้สิ แกคือหมาป่า

ไม่ใช่แม่ของเรา เราไม่ยอมเปิดประตูให้หรอก"

เจ้าหมาป่าพยายามใช้ความคิด จากนั้นมันจึงนึกอะไรขึ้นมาได้ มันรีบวิ่งไปร้านค้าแห่งหนึ่ง แล้ววิ่งไปซื้อชอล์กมากล่องหนึ่งเพื่อมากิน เมื่อกินเข้าไปแล้วจะทำให้เสียงของมันนุ่ม

จากนั้นหมาป่าจึงวิ่งไปที่บ้านของลูกแพะอีกครั้ง

พร้อมกับร้องบอกด้วยเสียงนุ่มนวลที่สุดว่า "เปิดประตูให้แม่หน่อยสิ ลูกๆที่รัก แม่เอาอาหารในป่ามาให้ลูกแล้ว"

ลูกแพะหลงเชื่อ ดังนั้นพวกมันจึงไปเปิดประตู ในทันทีที่หมาป่าเข้าบ้าน ลูกแพะจึงรู้ว่านั่นคือหมาป่า! พวกมันส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ

ลูกแพะจึงพากันหลบซ่อน ตามใต้โต๊ะ เตียงนอน โซฟา ตู้เก็บของ ตะกร้าใส่ผ้าและนาฬิกา แต่หมาป่าก็หาลูกแพะจนเจอและจับลูกแพะกิน แต่ลูกแพะตัวที่เจ็ดที่ซ่อนในนาฬิกานั้นหมาป่ายังหาไม่เจอ

เมื่อถึงเวลาเก้าโมงเช้า "โอ๊ะ...นี่ ได้เวลานอนของข้าแล้วนี่หน่า" จากนั้นหมาป่าก็เผลอหลับไป

หลังจากนั้นไม่นานแม่แพะก็กลับมา แล้วเห็นของในบ้านเกลื่อนกลาด มันจึงรีบไปตามหาลูกของมัน แต่ไม่พบพวกลูกๆของมันแม้แต่หนึ่งตัว

ในท้ายสุด....แม่แพะได้ยินเสียงลูกแพะที่อยู่ในนาฬิกา ลูกแพะตัวนั้นจึงได้เล่าให้แม่แพะฟังว่า หมาป่าได้กินลูกแพะตัวอื่นๆเข้าไปแล้วและตอนนี้หมาป่ากำลังนอนหลับในห้องนอน

แม่แพะจึงวางแผนผ่าท้องหมาป่าเพื่อเอาลูกแพะที่อยู่ในท้องของหมาป่าคืน จากนั้นแม่แพะก็ลงมือผ่าท้องหมาป่า แล้วนำลูกทั้ง 6 ตัวออกมาในขณะที่หมาป่ากำลังหลับอยู่ ลูกแพะทั้ง 6 ตัวก็สามารถออกมาจากท้องของหมาป่าได้ โดยไม่บาดเจ็บอะไรเลย

แล้วแม่แพะก็สั่งลูกๆว่า "ไปช่วยกันขนก้อนหินก้อนใหญ่มาจากลำธาร"เพื่อนำมาใส่ในท้องหมาป่า

หลังจากขนก้อนหินมาแล้ว

แม่แพะก็ได้ผ่าท้องหมาป่าแล้วยัดก้อนหินเข้าไปในท้องหมาป่า จากนั้นแม่แพะก็เย็บท้องหมาป่าอย่างนุ่มนวล กระทั่งหมาป่าไม่รู้สึกตัว

ไม่นานนักหมาป่าก็รู้สึกตัวและตื่นขึ้นมา มันรู้สึกไม่สบาย จึงเดินออกไปกินน้ำที่ลำธาร

ในขณะที่หมาป่าเดินไปที่ลำธาร มันเดินย่องไปอย่างช้าๆ ก้อนหินที่อยู่ในท้องเขย่าและกระทบกัน หมาป่าจึงคร่ำครวญว่า "เสียงครวญครางในท้องของฉันคือสิ่งใด นั่นคงมิใช่กระดูกของลูกแพะแน่ๆเลย"

ครั้นถึงลำธาร หม่าป่าชะโงกหัวลงไปที่ลำธารเพื่อกินน้ำ แต่ด้วยน้ำหนักของหินทำให้มันเสียการทรงตัว หัวจึงทิ่มลงไปในน้ำแล้วก็จมลงไป

บรรดาลูกแพะและแม่แพะ เมื่อได้ยินเสียงแม่น้ำกระจาย จึงรู้ว่าหมาป่าจมน้ำไปแล้ส บรรดาลูกแพะและแม่แพะก็รู้สึกดีใจและพากันส่งเสียงร้องว่า "หมาป่าตายแล้ว หมาป่าตายแล้ว" และนั่นเป็นการจบชีวิตของหมาป่าจอมตะกละ

คติสอนใจ (Moral)

นิทานเรื่องนี้สอนให้รูว่า....

"ความโลภก่อให้เกิดภัยโดยไม่รู้ตัว"