Μια φορά κι έναν καιρό,σ' ένα μικρό χωριό του Νομού Ροδόπης,στο Λύκειο,ζούσε ένα αγόρι,που το έλεγαν Φουρκάν.

Ο Φουρκάν ζούσε σε ένα μικρό,όμορφο σπιτάκι με την οικογένειά του,δηλαδή με τον μπαμπά του,τη μαμά του και την αδερφή του.

Ο Φουρκάν κάθε πρωί πήγαινε στο σχολείο,όπου μάθαινε γράμματα και άλλα σπουδαία πράγματα.

Το μεσημέρι,όταν γύριζε από το σχολείο,κάθονταν όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι,για να φάνε το νόστιμο,ζεστό φαγητό,που μαγείρεψε η μανούλα του.

Τα απογεύματα,αφού τελείωνε με τα μαθήματά του,έπαιζε στο δωμάτιό του με τα παιχνίδια του.

Όταν βαριόταν να παίζει μόνος του,πήγαινε να συναντήσει τους φίλους του,για να παίξει μαζί τους.

Όταν ο Φουρκάν αρρώσταινε,οι γονείς του τον πήγαιναν στο γιατρό,για να του δώσει φάρμακα και να γίνει πάλι καλά.

Η ζωή του Φουρκάν κυλούσε πολύ όμορφα,μέχρι που μια μέρα η δασκάλα τους τούς μίλησε για κάποια παιδάκια στον κόσμο,που δεν έχουν φαγητό να φάνε,ούτε καθαρό νερό να πιούνε,που περπατάνε ξυπόλητα και που φοράνε ελάχιστα ρούχα.

Κάποια παιδάκια που δεν έχουν γιατρούς και φάρμακα,που δεν πηγαίνουν στο σχολείο και ζουν σε μέρη όπου γίνεται πόλεμος.

Ο Φουρκάν και τα άλλα παιδάκια της τάξης του στεναχωρήθηκαν πολύ,αλλά η δασκάλα τους τούς μίλησε για τη UNICEF,μια οργάνωση που βοηθάει όλα αυτά τα παιδάκια,που δεν έχουν τίποτα απ' όλα αυτά που έχει ο Φουρκάν και οι συμμαθητές του.

Αποφάσισαν λοιπόν όλοι μαζί να βοηθήσουν τη UNICEF,για να μπορέσει να κάνει όλα αυτά τα παιδάκια ευτυχισμένα.