Μια φορά κι έναν καιρό

στον βαθύ ωκεανό

ζούσε μία φαλαινίτσα

που της γουργούριζε η κοιλίτσα.

Πω, πω! Θεέ μου πώς πεινώ

πρέπει γρήγορα να βρω

κάτι για να γευματίσω

την κοιλιά μου να γεμίσω.

Κάνει βόλτα στο βυθό

και ξάφνου στον ωκεανό

βλέπει δυο ομάδες ψάρια

και ιππόκαμπους στα πλάγια.

Σκέφτεται για ένα λεπτό

ποιο να φάει από τα δυο

κι αποφασίζει φυσικά

τα ψάρια τα λαχταριστά!

Πάει κοντά τους τα μετρά

βλέπει 7 αριστερά.

Γυρίζει κι απ' τα δεξιά

μετράει 5 στα γοργά.

Ποια να φάω από τα δυο

πρέπει λίγο να σκεφτώ

και μετά ν' αποφασίσω

με ποια ψάρια θα γευματίσω.

Αν τα 5 εγώ θα φάω

σίγουρα σε λίγο θα πεινάω.

Είναι τα λιγότερα ψαράκια

και για μένα ψιχουλάκια.

Γι' αυτό θα φάω τα 7

που είναι σίγουρα πιο πολλά.

Η κοιλιά μου θα γεμίσει

με τα πιο πολλά θα γευματίσει!

Κι έτσι η φάλαινα παιδιά

κάνει γρήγορα μια χαψιά

τα ψάρια που ήταν πιο πολλά

και τώρα δεν πεινούσε πια.

Κι από τότε και κάθε φορά

σαν βρίσκει ψάρια στη σειρά

γρήγορα- γρήγορα τα μετρά

και τρώει πάντα τα πιο πολλά.

3

5

6

4