Pewnej słonecznej niedzieli jak co weekendu wybraliśmy się całą rodziną do dziadków. Kiedy babcia z mamą robiły obiad, siostra Patrycja i ja weszłyśmy po schodach na strych, ponieważ bardzo nas ciekawiło, co może tam być.

Były tam zakurzone książki i zeszyty. Gdzieś w kątku coś zabłyszczało, poszłam i zobaczyłam pudełeczko.

-Patrycja!Chodź coś zobaczysz! - zawołałam siostrę.

-Co, co?! krzyknęła.

-Patrz jakie piękne pudełeczko. - powiedziałam.

-Ale cudowne! - odrzekła.

Zeszłyśmy na dół i spytałyśmy

-Czyje to pudełeczko leżało na strychu?

Tata odpowiedział:

-Pewnie to mamy.

-Nie, to nie moje - odpowiedziała mama.

-To skąd to się wzięło? - zapytałam razem z siostrą.

Pudełeczko odrzekło:

-Przyniosła mnie dobra wróżka.

Wszyscy przez kilka minut zaniemówili, i patrzyliśmy ze zdziwieniem. Babcia razem z dziadkiem odetchnęli, nałożyli okulary i wzięli do rąk pudełeczko. Za chwilę mój brat Szymon powiedział:

-Babciu, otworzysz?

Otworzyła, a tu nic nie było. Po chwili pokazał się rosnący diament, który osiągnął wielkość kurzego jajka. On był cudowny a kolor wręcz nie do opisania. Mienił się tęczową paletą kolorów.

Moja rodzina bardzo się ucieszyła, bo to był prawdziwy skarb, ponieważ diament spełniał wszystkie nasze życzenia.