Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πολύχρωμο πουλί, που το έλεγαν Ειρήνη. Τα φτερά του ήταν μεγάλα και φανταχτερά, με υπέροχα χρώματα: μπλε σαν τη θάλασσα, κίτρινο σαν τον ήλιο, πορτοκαλί σαν το πορτοκάλι, άσπρο σαν το χιόνι, πράσινο σαν τα ανοιξιάτικα λιβάδια, φούξια σαν τα γλειφιτζούρια, μοβ σαν τα βατόμουρα. Η ουρά του ήταν κατακόκκινη σαν τα κεράσια. 

Η Ειρήνη, κάθε μέρα, έφευγε απ’ το δάσος, όπου έμενε και πετούσε πάνω απ’ τις πολιτείες των ανθρώπων, τα χωριά, τα σπίτια, τις πλατείες, τα λούνα παρκ, τις παιδικές χαρές και τα σχολεία. Οι άνθρωποι, όταν την έβλεπαν στον ουρανό, στέκονταν και θαύμαζαν την ομορφιά της. Μόλις η Ειρήνη καθόταν σε κάποιο κλαδί κι άρχιζε να κελαηδά, όλοι τραγουδούσαν μαζί της και μια πολύχρωμη γιορτή ξεκινούσε με γέλια, αστεία και χαρά.

Έτσι γινόταν πάντα. Όμως, μια μέρα, την ώρα που η Ειρήνη πετούσε πάνω απ’ την πόλη, ο ουρανός σκοτείνιασε και τα σύννεφα έγιναν γκρίζα. Ένα τεράστιο κατάμαυρο, άγριο πουλί, με γιγάντιες φτερούγες, εμφανίστηκε ξαφνικά και επιτέθηκε στην Ειρήνη. Τη χτύπησε και την τσίμπησε πολλές φορές με το τρομαχτικό του ράμφος, προσπαθώντας να την πληγώσει. Η Ειρήνη πάλεψε για λίγο μαζί του αλλά μετά πληγωμένη και κουρασμένη, έτρεξε να κρυφτεί βαθιά μέσα στο δάσος. 

Το μαύρο πουλί που πλήγωσε την Ειρήνη ήταν ο Πόλεμος. Χαρούμενος για τη νίκη του, άπλωσε τις μεγάλες, μαύρες φτερούγες του πάνω από την πόλη. Τώρα που έδιωξε μακριά την Ειρήνη θα έμενε για πάντα εκεί, θα γινόταν ένας τρομερός αρχηγός. Ούτε γέλια, ούτε τραγούδια, ούτε πολύχρωμες γιορτές!

Η Ειρήνη πληγωμένη και τρομαγμένη χώθηκε βαθιά στη φωλιά της. Κι εκεί θα έμενε για πάντα αν τα παιδιά δεν την αναζητούσαν. Γιατί τα παιδιά ήθελαν το τραγούδι της, το πέταγμα, το πολύχρωμο ταξίδι της. -«Μην κλαις Ειρήνη!» της είπαν στοργικά τα  παιδιά όταν βρέθηκαν κοντά της. Γιάτρεψαν τις πληγές της, τη χάιδεψαν, την αγκάλιασαν, της διάβασαν παραμύθια κι ιστορίες, κι εκείνη σιγά , σιγά δυνάμωσε και ξαναστάθηκε στα πόδια της.Μα η Ειρήνη ήταν ακόμη λυπημένη. Πώς θα έδιωχναν τον Πόλεμο; -«Μην κλαις Ειρήνη!» της είπαν πάλι τα παιδιά. Έχουμε ένα φοβερό σχέδιο!

Πήγαν λοιπόν τα παιδιά στο σχολείο κι έφτιαξαν μεγάλα, πολύχρωμα, φανταχτερά πουλιά από χαρτί, ίδια με την Ειρήνη. Πολλά πουλιά, εκατοντάδες πουλιά, χιλιάδες πουλιά βαμμένα με τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Ύστερα, άφησαν τα χάρτινα πουλιά να πετάξουν με το απαλό αεράκι στον ουρανό. Μαζί τους πετούσε και η Ειρήνη.   

Τα παιδιά χαρούμενα τραγουδούσαν το τραγούδι της Ειρήνης. Μια πολύχρωμη ειρηνική παρέλαση γεμάτη χρώματα και τραγούδια. Τι γιορτή, τι σαματάς! Ο Πόλεμος θυμωμένος, ετοιμάστηκε να επιτεθεί πάλι στην Ειρήνη. Μα τρόμαξε από το πλήθος των πουλιών και τη δύναμη των παιδικών φωνών. Κι έφυγε μακριά, μακριά από την πόλη.                                    

Η Ειρήνη πλησίασε συγκινημένη τα παιδιά.

-«Σας ευχαριστώ» είπε κι ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της.

-«Μην κλαις Ειρήνη!»Της είπαν τα παιδιά.

-«Μα τώρα κλαίω από χαρά», είπε η Ειρήνη κι από τότε έζησαν όλοι τους καλά και ειρηνικά!

2016-2017

14ο Νηπιαγωγείο Κέρκυρας